Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 12 ust.2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o Kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w sprawie odmowy wydania prawa jazdy kat. C i C+E.
Powyższa decyzja została wydana w wyniku następującego ustalenia stanu faktycznego.
Wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt II K [...] wobec A.W. został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, za wyjątkiem pojazdów do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kat. C i E. A.W. zwrócił się do starosty o wydanie prawa jazdy kat. C i C+E.
Organ I instancji odmówił wydania prawa jazdy kat. C i C+E powołując się na art. 12 ust.2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym zakaz wydania prawa jazdy kat. C i C+E osobie, w stosunku do której na podstawie wyroku sądu obowiązuje zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kat. B. Kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji A.W. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zdaniem odwołującego się, to sąd karny – a nie organ administracji – orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, ustalając jednocześnie jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie przez właściwy organ. Organ administracji nie może rozszerzać zakazu orzeczonego prze sąd karny na uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie szerszym niż to orzeczono w wyroku sądu.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję.
Organ odwoławczy powołując sią na orzeczenia sądów administracyjnych (wyrok WSA sygn. akt II SA/Po 834/13, II SA/Rz 530/13) uznało, że aktualnie przeważa pogląd, iż przepisy ustawy w tym przepis art. 12 ust.2 nie stanowią o rozszerzającej interpretacji wyroku Sądu, który orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów wyłączając czasami określone kategorie wynikające z ustawy.
Zdaniem organu II instancji art. 12 ust. 1 ustanawia zakaz wydawania prawa jazdy co do kategorii objętej zakazem sądowym, natomiast ust. 2 rozszerza ten zakaz na inne kategorie. Kolegium uznaje, że treść wyroku karnego wyłącznie określa obowiązek organu wydającego uprawnienie do kierowania pojazdami do cofnięcia tych uprawnień w orzeczonym zakresie.
Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżył pełnomocnik A.W. adw. J.R., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez nieprawidłową wykładnię i tym samym bezzasadną odmowę wydania prawa jazdy z kategorią C oraz C + E, które skarżący posiadał już uprzednio i w zakresie, w którym nie orzekał Sąd Rejonowy II Wydział Karny w wyroku z dnia 29 października 2013 r.,
- - art. 42 §1 k.k. w zw. z par. 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami poprzez bezzasadną odmowę wydania prawa jazdy z kategorią C oraz C + E, sprzeczną z treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 29 października 2013 r.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przytoczył te same zasadnicze argumenty, na które powoływał się w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości miedzy innymi przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że przy rozstrzyganiu spraw ze skarg na decyzje administracyjne biorą pod uwagę tylko względy prawne. Sądy te rozstrzygają, jak przewiduje to art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako: "P.p.s.a", w granicach (przedmiotowych i podmiotowych) danej sprawy, ale nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Konsekwencją tak uregulowanych granic kontroli sądowej jest obowiązek sądu objęcia badaniem zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego i uwzględnienia wszystkich wad prawnych tego aktu niezależnie od tego czy zostały podniesione w skardze.
Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Jako bezsporną okoliczność należy uznać, że wyrokiem z dnia 29 października 2013 r. Sąd Rejonowy II Wydział Karny orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat za wyjątkiem pojazdów do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kat. C i E. 20 stycznia 2014 r. oraz to, że skarżący złożył w Starostwie Powiatowym wniosek o wydanie zatrzymanego prawa jazdy kat. C i C +E.
Poza sporem pozostaje również fakt, iż A.W. posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, do których wymagane jest prawo jazdy m.in. kat. B, C, C+E.
Zgodnie z art. 182 § 1 zd. 1 K.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów sąd przesyła odpis wyroku organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli zaś skazany prowadził pojazd, wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Stosownie zaś do art. 182 § 2 K.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Rozwinięcie wskazanej regulacji stanowi art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że to starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.
Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że sąd orzeka o zakazie prowadzenia pojazdów, określając jednocześnie, jakiego rodzaju pojazdów zakaz dotyczy, i dopiero to orzeczenie sądu stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie przez właściwy organ administracji. Organ ten nie może przy tym rozszerzyć ani zawęzić orzeczonego przez sąd zakazu.
Odnośnie normy określonej przez art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami zauważyć należy, że przepis ten odwołuje się w zakresie swojej dyspozycji do art. 12 ust. 1 pkt 2 (stanowiącego, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku, do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu), wskazując, że artykuł ten (art. 12 ust. 1 pkt 2) stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii:
- 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;
- 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;
- 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. (por. postanowienie SN z 26.02.2014 r. I PZP 29/13, wyrok WSA w Olsztynie z 13.06.2013 r. II SA/Ol 337/13.
Ustawa o kierującymi pojazdami rozróżnia osoby ubiegające się o uprawnienie do kierowania pojazdami od osób, które takie uprawnienia posiadają. Osoby, o których mowa w art. 12 ust.2 ustawy to takie, które ubiegają się o wydanie prawa jazdy czy takie, które takich uprawnień jeszcze nie mają.
Zatem przepisu tego nie stosuje się do osób, które posiadają określone uprawnienia do prowadzenia pojazdów.
W świetle powyższego należy przyjąć, że przepis ten jest zgodny z art. 42 § 2 KK. który stanowi podstawę do wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w przedmiocie orzeczenia wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, za wyjątkiem tych pojazdów do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kat. C i E. Odmienna interpretacja prowadziłoby do niedopuszczalnego wniosku, że środek karny może być istotnie modyfikowany przez art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.
Zatem organ administracji nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez Sąd Rejonowy na uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie szerszym niż to orzeczono w wyroku.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że organ niezasadnie dokonał wykładni rozszerzającej art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy i odmówił wydania prawa jazdy kat C,
C + E, które nie zostało objęte zakazem orzeczonym w wyroku z dnia 29 października 25013r. sygn. akt II K 764/13.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 152 oraz 200 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.