Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał D. i W. K. oraz M. i M. S. pozwolenia na budowę dwóch budynków [...], wewnętrznych instalacji gazowych oraz przyłączy: gazowego, wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej.
Od ww. decyzji odwołanie złożyli M. T., T. P., J. R., I. P., J. M.-K.
i D.R. - współwłaściciele budynku przy ul. [...] i [...] w [...] wnosząc o zmianę w projekcie budowlanym, bowiem przyjęte rozwiązanie nie zapewnia im:
- 1. dojazdu do podwórza,
- 2. dopływu światła dziennego do lokali mieszkalnych i usługowych,
- 3. zachowania odpowiedniej odległości między budynkami.
Wojewoda uznał, że odwołującym się nie przysługiwał przymiot strony w prowadzonym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i decyzją z dnia [...] r., Nr [...], umorzył postępowania odwoławcze.
Powyższa decyzja Wojewody, w wyniku jej zaskarżenia przez Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. [...] i [...] w [...], została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt II SA/Sz 586/03.
W związku z powyższym wyrokiem Wojewoda rozpatrzył wniesione odwołania i w dniu [...] r. wydał, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że inwestor w dacie wydawania pozwolenia na budowę złożył prawidłowy wniosek o pozwolenie na budowę - zgodny z obowiązującym wówczas przepisami ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2002 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Na powyższą inwestycję Prezydent Miasta wydał w dniu [...] r. decyzję, Nr [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Funkcja planowanego przedsięwzięcia dla którego zostały ustalone warunki zabudowy jest zgodna z funkcją w miejscowym planie zaś rodzaj planowanej inwestycji nie spowoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzje złożył Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy [...] i [...] w [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W skardze zarzucono naruszenie:
- - Art. 5 ust. 1 pkt 1 i 9 Prawa budowlanego poprzez pozbawienie skarżących dojazdu do podwórza, który jest niezbędny ze względów bezpieczeństwa ludzi i mienia. Uniemożliwia bowiem dojazd służb technicznych, dostawy towarów do zaplecza sklepów, oraz uniemożliwia dojazd staży pożarnej. Nadto inwestycja pogarsza warunki życiowe skarżących uniemożliwiając dojazd do piwnic oraz powodując dalsze ograniczenie światła.
- - Art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, bowiem inwestor miał obowiązek przedstawić dokumentację zamienną, w której zostanie zawarte rozwiązanie dojazdu do zaplecza budynku przy ul. [...] i [...] i uzyskać decyzję o zmianie pozwolenia na budowę.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W szczególności skarżący nie wykazali, ani Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja naruszała art. 5 ust. 1 pkt 1 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Fakt, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji skarżący pozbawieni zostaną możliwości korzystania z dojazdu przez działkę stanowiącą teren planowanej inwestycji do nieruchomości, na której znajduje się ich budynek, nie oznacza, że przedłożony przez inwestora projekt narusza wskazane przepisy. Powstające budynki nie zagrażają bowiem bezpieczeństwu ludzi i mienia, nie powodują też odcięcia działki skarżących od drogi publicznej, gdyż działka skarżących położona jest bezpośredni przy ulicach [...] jak i [...].
Dodatkowo mogli oni dojeżdżać do swojej nieruchomości korzystając z cudzej nieruchomości, jednak nie wykazali aby nieruchomość, z której korzystali obciążona była na ich rzecz służebnością drogi koniecznej.
Zaskarżona decyzja nie narusza również, wbrew twierdzeniu skarżących, przepisu art. 36 a ust. 1 ww. ustawy. Rzeczony przepis nie stanowił podstawy prawnej wydania tej decyzji, tym samym nie mógł zostać naruszony.
Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że błędem organu odwoławczego był rozpatrzenie odwołania w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, gdy tymczasem organy zobowiązane są orzekać w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie orzekania. Takie działanie organu odwoławczego stanowi naruszenie prawa, jednak zdaniem Sądu nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane nie uległy takim zmianom, które uzasadniałyby uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.
Zgodnie z nowym brzmieniem art. 32 ust 4 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
- 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
- 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Inwestorzy wniosek o pozwolenie na budowę złożyli w terminie ważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [...] ustalającej na ich rzecz warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektów [...] na działkach nr [...] i [...] w obrębie [...] przy zbiegu ulic [...] i [...] w [...] wraz z urządzeniami budowlanym związanymi z obiektami budowlanymi na działkach nr [...] i [...].
Inwestorzy wykazali się również prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co należy uznać za równoznaczne ze złożeniem oświadczenia, o którym mowa w pkt 2 art. 32 Prawa budowlanego.
Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy, sprawdza:
- 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,
- 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
- 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,
- 4) wykonanie – w przypadku obowiązki sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osoby posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Przytoczony przepis jakkolwiek precyzuje jakich sprawdzeń projektu budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu musi dokonać organ przed wydaniem pozwolenia na budowę, to jednak nie nakłada żadnych nowych elementów jakie powinien zawierać projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu. Inwestor przedłożył projekt budowlany zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z wymaganymi uzgodnieniami i sprawdzeniami przez osoby uprawnione. Przedłożył również projekt zagospodarowania terenu zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), bowiem usytuowanie projektowanych budynków przy granicy działki oraz bezpośrednio przy budynku skarżących wynika z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W takiej sytuacji należało przyjąć, że spełnił wymagania określone w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
W związku z uchwaleniem przez Radę Miejską w dniu [...] r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...]– Uchwała Nr [...] należy wyjaśnić, że fakt ten nie stanowił podstawy do wygaszenia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektów [...] na działkach nr [...] i [...]. Wskazane działki w nowym planie znajdują się w granicach terenu elementarnego oznaczonego symbolem [...] i przeznaczone zostały pod usługi komercyjne z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej, w zabudowie pierzejowej, nadto plan przewiduje wykonanie przejścia pieszego wzdłuż terenu [...], czyli terenu, na którym usytuowany jest budynek skarżących. Wymieniona powyżej decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia wymagania określone w nowym planie, co oznacza, że nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami nowego planu, a tylko w takim przypadku możliwe byłoby jej wygaszenie – zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Dlatego decyzja ta mogła stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę.
Dodatkowo można wskazać, że dla terenu na którym usytuowany jest budynek skarżących, oznaczonego w nowym planie symbolem [...], plan ten przewiduje obsługę komunikacyjną obiektu przez ulicę [...], awaryjny dojazd przez ulicę [...] i pasaż wewnętrzny zabudowy jednostki [...]. Wynika z tego, że zarówno stary, jak i nowy plan nie przewidywały dojazdu do podwórza znajdującego się na nieruchomości skarżących, lecz tylko przejście piesze, które w projekcie zostało uwzględnione.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).