Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. Towarzystwo A. złożyło, za pośrednictwem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego z dnia[...].,Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zakazującą Towarzystwu prowadzenia schroniska dla zwierząt w obiekcie przy ul. [...], oraz orzekającą o skreśleniu tego podmiotu z rejestru działalności nadzorowanych.
W skardze, oprócz zarzutów merytorycznych wobec treści zaskarżonej decyzji, zawarto także wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który uzasadniony był twierdzeniem, że wykonanie tego rozstrzygnięcia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności sankcje płynące z wydanego rozstrzygnięcia pozbawią schronisko jakichkolwiek możliwości utrzymania kilkuset bezdomnych zwierząt. Wykonanie decyzji, jak wywodzi strona skarżąca, może także prowadzić do zaniechania jakichkolwiek działań dotyczących bezdomnych zwierząt ze schroniska, co w konsekwencji spowoduje naruszenie art. 35 i art. 37 ustawy o ochronie zwierząt. Strona skarżąca zauważyła, iż w sprawie nie chodzi tylko o kwestie możliwości prowadzenia statutowej działalności, czy też kwestie likwidacji schroniska, co w oczywisty sposób wiąże się z poniesieniem środków finansowych, ale chodzi również o zagadnienie istotne społecznie i etycznie, mianowicie odpowiedzialność za zapewnienie ochrony i opieki bezdomnym zwierzętom.
W piśmie z dnia [...] r. skarżące Stowarzyszenie zwróciło się o przyspieszenie terminu rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Do pisma dołączono dokumentację fotograficzną, obrazującą stan schroniska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi to art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Na podstawie samej treści powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. należy przyjąć, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia, czy spełniona została któraś z powołanych w nim przesłanek.
Wyjaśnić także należy, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie, oznacza możliwość spowodowania szkody, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu sprawy, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 208).
Skarga Towarzystwa A. dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie zakazu prowadzenia schroniska dla zwierząt oraz skreślenia tego podmiotu z rejestru działalności nadzorowanych, której wykonanie przed rozpatrzeniem skargi spowoduje –zdaniem strony - zarówno znaczną szkodę materialną, wynikająca z poniesienia środków finansowych na likwidację schroniska, jak również spowoduje nieodwracalne skutki, w postaci pozbawienia opieki kilkuset bezdomnych zwierząt.
Stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., które zostało przez stronę skarżącą uprawdopodobnione w dostateczny sposób, iż mogą powstać trudne do odwrócenia skutki faktyczne i prawne, a przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wykonanie decyzji zakazującej prowadzenia schroniska rodzi także obawy o przyszłość znajdujących się aktualnie na terenie ośrodka zwierząt, których poszanowanie, ochrona i opieka (zatem także zdrowie i życie), podlega prawnej ochronie, określonej w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2003r., Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.).
Posługując się poglądami orzecznictwa sądowoadministracyjnego, warto także wskazać, iż w sytuacji powszechnego przepełnienia schronisk i przytulisk, zwraca się uwagę na brak możliwości zapewnienia zwierzętom odpowiednich warunków do egzystencji. Powyższe zaś będzie wiązać się z trudnymi do odwrócenia skutkami dla zwierząt (którym grozi utrata dotychczasowych warunków do egzystencji), uzasadniającymi udzielenie organizacji ochrony zwierząt, ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 220/10; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2012r, sygn. akt IV SA/Wa 242/12, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Niezależnie od powyższego, za uzasadniony należy uzna argument skarżącego Towarzystwa, iż konsekwencją zakazu prowadzenia schroniska i skreślenia podmiotu z rejestru działalności nadzorowanych, będzie zaprzestanie finansowania bieżącej działalności schroniska (wyżywienie i opiekę weterynaryjną dla zwierząt), która co do zasady płynie ze strony gminy. Wobec bieżących potrzeb schroniska, brak tych środków, bez wątpienia może uniemożliwić, właściwe traktowanie zwierząt w schronisku, uwzględniające potrzeby, zapewniającym im opiekę i ochronę, choćby do momentu rozpatrzenia niniejszej skargi.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.