Uzasadnienie
K.K. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na uchwałę wydaną przez Radę Miejską w Darłowie z dnia 26 lutego 2013 r., Nr XXXVI/252/2013 w sprawie rozpatrzenia skargi na działania Burmistrza Miasta Darłowo.
Powołaną wyżej uchwałą, organ stwierdził bezzasadność skargi K.K., który zarzucił Burmistrzowi Miasta Darłowa niewłaściwe działania w sprawie podniesionej przez skarżącego dotyczącej rozpatrzenia wniosku o ustanowienie pomnika przyrody w parku miejskim w Darłowie. Przewodniczący Rady Miejskiej w Darłowie, któremu powierzono wykonanie ww. uchwały, pismem z dnia [...] zawiadomił K.K. o uznaniu jego skargi za bezzasadnej. Ustosunkowując się to treści skargi wyjaśnił, że wniosek o wszczęcie procedury związanej z ustanowieniem pomnika przyrody może ale nie musi być uwzględniony. W konkluzji, Przewodniczący Rady Miejskiej w Darłowie wskazał, że działania Burmistrza Miasta Darłowo zmierzające do wszechstronnego rozpatrzenia wniosku K.K., uznać należy za czynności celowe i prawidłowe.
Dodatkowo poinformowano skarżącego o możliwości zastosowania trybu przewidzianego art. 239 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w odniesieniu do ponowionej skargi, o której mowa w przepisach Działu VIII K.p.a.
Wyjaśniając motywy skierowania skargi do sądu administracyjnego, skarżący R.K. wskazał, że Burmistrza Miasta Darłowa nie dopełnił swych obowiązków służbowych w sprawie wniosku skarżącego, a wynikających m.in. z ustawy o ochronie przyrody. Według skarżącego, rażąco niezgodne z przepisami ustawy o samorządzie gminnym było przekazanie Burmistrzowi Miasta Darłowa ww. wniosku skarżącego, w celu przygotowania projektu uchwały.
W odpowiedzi na skargę, Gmina Miasto Darłowo, reprezentowana przez pełnomocnika r. pr. M.H., wniosła o jej odrzucenie, wskazując m.in., że skargi na organy jednostek samorządu terytorialnego, rozpatrywane są w jednoinstancyjnym postępowaniu, które kończy się zawiadomieniem skarżącego o sposobie jej rozpatrzenia i od takiej uchwały organu rozpatrującego skargę odwołanie nie przysługuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności organów administracji publicznej obejmuje orzekanie przez sąd administracyjny, w sprawach skarg, na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Z treści zaskarżonej uchwały oraz dokumentów dołączonych do akt niniejszego postępowania sądowego wynika, że zaskarżona uchwała stanowi formę zawiadomienia skarżącego K.K. o sposobie załatwienia jego skargi przez Radę Miejską w Darłowie – jako organu kolegialnego – na nieprawidłowe działania Burmistrza Miasta Darłowa, rozpatrzonej w trybie przepisów rozdziału 2 działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwaną dalej - "K.p.a.".
Zauważyć należy, że chodzi tu o skargę, o której mowa art. 227 K.p.a., będącej rodzajem środka prawnego o charakterze actionis popularis. Przedmiotem skargi może być każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej, oraz ich pracowników i funkcjonariuszy.
Zaskarżona uchwała, załatwiająca skargę złożoną w rozumieniu art. 227 K.p.a. nie jest tożsama z aktami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mieści się ona w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego.
Uchwała, o której mowa w skardze jest czynnością materialno-techniczną, określoną w art. 238 § 1 K.p.a., polegającą na poinformowaniu o sposobie załatwienia skargi. Czynność ta nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Uregulowane w dziale VIII K.p.a. postępowanie skargowo-wnioskowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego. W ramach tego postępowania realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego.
Niedopuszczalne jest natomiast, stosowanie środków ochrony prawnej, ustanowionych art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do spraw załatwianych w uproszczonym postępowaniu administracyjnym. Stanowisko to jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządu terytorialnego podjętą w wyniku rozpatrywania skargi wniesionej w trybie działu VIII K.p.a. (por. postanowienie NSA z dna 21 grudnia 2010, sygn. akt II OSK 2389/10, opubl. w LEX nr 743417).
Organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują, co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości, co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego, jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako forma prawna działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 K.p.a., nastąpiło w formie uchwały, służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nie uzasadnioną nierówność prawną podmiotów, tym bowiem, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia nie służyłaby. (patrz postanowienie NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II OSK 2021/11, opubl. w LEX nr 1070371).
Z powołanych wyżej względów, skargę K.K., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono, jak na wstępie.