Uzasadnienie
J. J. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2020 r. wystąpiła do Starosty K. o zmianę danych ewidencyjnych lokalu o numerze [...] w budynku położonym w K. przy ul. [...]. Zakres żądanej zmiany dotyczył zmiany funkcji lokalu poprzez przywrócenie w rejestrze lokali funkcji mieszkalnej.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 7d pkt 1 lit. a tiret pierwsze oraz art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 276), Starosta [...] odmówił dokonania zmiany danych ewidencyjnych lokalu nr [...] znajdującego się w budynku o numerze ewidencyjnym [...], w obrębie [...] miasta K. przy ul. [...], polegających na zmianie rodzaju lokalu z niemieszkalnego na lokal mieszkalny.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że obecny wpis w ewidencji gruntów i budynków jest zgodny z zaświadczeniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o samodzielności lokalu nr [...], zaś od chwili wydania tego zaświadczenia nie było prowadzone żadne postępowanie w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu na lokal mieszkalny. Organ wyjaśnił również, że zawiadomienie z ksiąg wieczystych z [...] maja 2020 r. nie może stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, ponieważ zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204) podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z katastru nieruchomości.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. J. podniosła, że w dniu [...] stycznia 2018 r. Starosta [...] wydał wypis z rejestru lokali, zgodnie z którego treścią lokal o numerze [...] pełnił funkcję mieszkalną, a dokument ten stanowił załącznik do aktu notarialnego Rep. A numer [...] z [...] lutego 2018 r., na mocy którego nabyła przedmiotowy lokal.
W toku postępowania odwoławczego, celem pozyskania dodatkowych informacji, Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pismem z [...] października 2020 r. wystąpił do Starosty [...] o przekazanie historii zmian w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do lokalu będącego przedmiotem postępowania administracyjnego. Starosta [...] w odpowiedzi na wezwanie przy piśmie z [...] października 2020 r. przesłał tabelę zawierającą zestawienie wpisów dokonywanych w rejestrze gruntów i budynków dotyczących przedmiotowego lokalu, obrazujących stan lokalu od dnia [...] sierpnia 2011 r. do dnia [...] listopada 2019 r.
Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz.256, zwanej dalej k.p.a.), art. 24 ust. 2c oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 6a ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 7d pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 276), § 44 pkt. 2, § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r. poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem), Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że lokal nr [...], o identyfikatorze [...], stanowi własność J. J.. Dla lokalu tego Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] Znajduje się on w budynku o nr ewide[...], na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] miasta K.. Dnia [...] lipca 2004 r. Starosta [...] wydał zaświadczenie [...] o samodzielności apartamentu sanatoryjno-wypoczynkowego nr [...], o powierzchni [...] m2, składającego się z pokoju z aneksem kuchennym, pokoju, łazienki i przedpokoju. Dnia [...] października 2004 r. Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych założył księgę wieczystą dla lokalu nr [...], zaś przeznaczenie nieruchomości lokalowej opisano jako lokal mieszkalny.
Organ powołując się na pismo Starosty [...] z dnia [...] października 2020 r., przyjął, że funkcja mieszkalna lokalu nr [...] została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków po przeprowadzeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr [...] miasta K. - zmiana nr [...] Obecnie w ewidencji gruntów i budynków w budynku o nr ewide[...], przy ul T. K. [...] w K. ujawnione są [...] lokale - wszystkie o funkcji niemieszkalnej.
Strona nabyła własność przedmiotowego lokalu w drodze umowy sprzedaży z [...] lutego 2018 r., w akcie notarialnym (Rep. [...] numer [...]) lokal o numerze [...] opisano jako lokal mieszkalny. Na wypisie z rejestru lokali z [...] stycznia 2018 r. lokal numer [...] opisano jako lokal mieszkalny. W części księgi wieczystej odnoszącej się do wniosku i podstaw wpisów w księdze wieczystej pod l.p. [...] wpisano: wypis z rejestru gruntów z [...] stycznia 2018 r.
W dniu [...] września 2019 r. Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział ksiąg wieczystych wydał postanowienie o sprostowaniu błędów powstałych podczas migracji księgi wieczystej nr [...] w ten sposób, że w dziale I-O w rubryce przeznaczenie lokalu w miejsce wpisu "lokal mieszkalny" wpisał "lokal niemieszkalny". Postanowienie wpłynęło do Starosty [...] [...] września 2019 r. Powyższa zmiana skutkowała dokonaniem zmiany funkcji przedmiotowego lokalu z lokalu mieszkalnego na lokal niemieszkalny. Zmianę zaewidencjonowano pod numerem [...]
Postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie sprostowania błędów powstałych podczas migracji księgi wieczystej [...] W treści uzasadnienia wyjaśniono, że "sprostowany stan księgi wieczystej jest jej stanem wyjściowym odzwierciadlającym księgę wieczystą przenoszoną do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym". Obecnie w księdze wieczystej lokal o numerze [...] jest opisany jako lokal mieszkalny.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest zasada aktualności, tj. zasada utrzymywania operatu ewidencyjnego w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Natomiast zarówno przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie wskazują cech od których zależy zaliczenie danego lokalu do lokali mieszkalnych, bądź lokali niemieszkalnych. Przepis § 71 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi jedynie, że dane ewidencyjne dotyczące lokali, o których mowa w § 70 ust. 1, ujawnia się w ewidencji: z urzędu - jeżeli taka informacja jest zawarta w doręczonych organowi dokumentach, o których mowa w art. 23 ust. 1-4 ustawy; albo na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1, na podstawie doręczonego zaświadczenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2018 r. poz. 716, 1496 i 1506), i dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy.
Jednocześnie organ podkreślił, że akt notarialny, jako dokument o którym mowa w art. 23 ust. 1-4 ustawy nie stanowi podstawy do aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie danych przedmiotowych, w tym informacji o rodzaju lokalu. Akt notarialny, jako szczególna forma czynności prawnej odnosi się wyłącznie do danych podmiotowych. Powyższe oznacza, że funkcja budynku powinna wynikać z odpowiedniego dokumentu organu administracji architektoniczno-budowlanej, np. z odpisu ostatecznej decyzji administracyjnej o pozwoleniu na użytkowanie. Przy czym obecnie ustawodawca nakłada obowiązek przekazywania takiej decyzji przez właściwy organ jedynie w odniesieniu do budynków.
W odniesieniu zatem do lokali dane ewidencyjne o charakterze przedmiotowym mogą być aktualizowane w oparciu o § 71 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. na wniosek właściwych podmiotów ewidencyjnych lub osób, jednostek organizacyjnych i organów, na podstawie doręczonego zaświadczenia i dokumentów opracowanych zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 5 i 6 tej ustawy.
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy organ podkreślił, że dysponuje kopią zaświadczenia Starosty [...] z [...] lipca 2004 r. znak [...] o samodzielności apartamentu sanatoryjno-wypoczynkowego nr [...] oraz informacją Starosty [...] z [...] lipca 2020 r. znak: [...], z której wynika, że od chwili wystawienia zaświadczenia nie było prowadzone żadne postępowanie dotyczące zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu na lokal mieszkalny, ani żaden inny. Wedle organu z powołanego zaświadczenia nie wynika wprost jakiego rodzaju lokalem jest lokal nr [...]. Jedynie z przywołanego pisma z [...] lipca 2020 r. można wywnioskować, że lokal w którym zlokalizowany jest apartament sanatoryjno- wypoczynkowy jest lokalem niemieszkalnym.
Ponadto organ ustalił, że w budynku nr [...], położonym w K. przy ul. [...] poza przedmiotowym lokalem o nr [...], znajdują się jeszcze [...] lokale. Wszystkie pozostałe lokale są lokalami niemieszkalnymi. W tej sytuacji trudno wywodzić, że wśród takiej liczby lokali, często funkcjonalnie podobnych do siebie, jeden lokal jest lokalem mieszkalnym, a pozostałe, podobne do niego są lokalami niemieszkalnymi. Wedle organu II instancji obecnie brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że lokal będący przedmiotem postępowania jest lokalem mieszkalnym. Z tych względów dalsze rozważania na temat klasyfikacji lokali w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego należy pominąć i uznać za bezprzedmiotowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi na jednoznaczne wskazanie Starosty [...] (w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r.), że od 2004 r. nie nastąpiła żadna zmiana w sposobie użytkowania przedmiotowego lokalu.
Zdaniem organu, obecnie nie sposób ustalić, z jakich powodów w ewidencji gruntów i budynków dla lokalu nr [...] ujawniono funkcję mieszkalną. Z informacji Starosty [...] z [...] października 2020 r. wynika, że funkcja mieszkalna została ujawniona w 2011 roku. Faktem jest, że na podstawie tych błędnych zapisów wydano wypis z rejestru lokali z [...] stycznia 2018 r., gdzie przedmiotowy lokal opisano jako lokal mieszkalny. Zaś wypis ten był jednym z dokumentów służących do sporządzenia aktu notarialnego z [...] lutego 2018 r. Nie zmienia to jednak faktu, że dokument ten mógł zawierać dane błędne, które musiały zostać wyeliminowane z ewidencji gruntów i budynków.
Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie odmówił aktualizacji danych ewidencyjnych, polegających na zmianie rodzaju lokalu z lokalu niemieszkalnego na lokal mieszkalny.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. złożyła J. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, co z kolei doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów. Nadto strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - § 71 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 70 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie tych przepisów, w sytuacji gdy dane ewidencyjne dotyczące rodzaju lokalu (z wyróżnieniem lokali mieszkalnych oraz lokali niemieszkalnych) ujawnia się w ewidencji z urzędu, jeżeli taka informacja wynika z doręczonych organowi zawiadomień o nowych wpisach w dziale I, II księgi wieczystej. Dział I księgi wieczystej wskazuje na rodzaj lokalu,
- - § 44 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez niewywiązanie się z nałożonego na organ obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa w zakresie utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.
- - § 45 w zw. z § 35 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez błędną wykładnię, a przez to błędne niezastosowanie polegające na niezaktualizowaniu ewidencji oraz nieusunięciu błędów w tej ewidencji, mimo istnienia dowodów będących źródłami dla celów ewidencyjnych.
W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w jej ocenie Starosta powinien z urzędu wszcząć postępowanie administracyjne w przedmiocie aktualizacji danych. Nadto nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, iż brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia zmiany rodzaju lokalu z niemieszkalnego na lokal mieszkalny, jak i że brak jest dokumentów, z których wynikałaby zmiana tego rodzaju.
Wedle strony organ wywiódł niemieszkalny charakter należącego do niej lokalu z treści zaświadczenia wydanego w dniu [...] lipca 2004 r. o samodzielności tego lokalu. Natomiast w jej ocenie powołane zaświadczenie niczego takiego nie wskazuje.
Skarżąca zwróciła uwagę, że z przekazanej organowi informacji z dnia [...] października 2020 r. - zawierającej tabelę przedstawiającą zestawienie wpisów dokonywanych w rejestrze ewidencji gruntów i budynków dotyczących przedmiotowego lokalu - wynika, że lokal ten od co najmniej 2011 r. ma charakter mieszkalny. Powyższy charakter lokalu potwierdza również wypis z rejestru lokali z dnia [...] stycznia 2018 r. Mając powyższe na uwadze nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że dostępna dokumentacja potwierdza aktualność zapisów w ewidencji gruntów i budynków (o niemieszkalnym charakterze lokalu). Podobnie nie zgodziła się ze stanowiskiem organu jakoby lokal od chwili uzyskania samodzielności był lokalem niemieszkalnym, bowiem nie potwierdzają tego ani zaświadczenie o samodzielności ani przedstawiona historia zmian lokalu, jak też wypis z dnia [...] stycznia 2018 r. W jej ocenie, potwierdzeniem mieszkalnego charakteru należącego do niej lokalu jest postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] stycznia 2020 r., na mocy którego umorzono postępowanie wszczęte przez sąd z urzędu w celu sprostowania błędów powstałych w trakcie migracji.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej "p.p.s.a.").
Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także z mocy art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, doprowadziła Sąd do uznania, że akty te nie odpowiadają prawu.
Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, któremu to wnioskowi nie sprzeciwiła się skarżąca (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest decyzja Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmawiającą dokonania zmian danych ewidencyjnych lokalu nr [...] znajdującego się w budynku o numerze ewidencyjnym [...], w obrębie [...] miasta K. poprzez zmianę rodzaju lokalu z lokalu niemieszkalnego na lokal mieszkalny.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 2052) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2019 r., poz. 393).
Zgodnie z art. 7d pkt 1 lit. a) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie.
Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:
- 1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:
- a) przepisów prawa,
- b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,
- c) materiałów zasobu,
- d) wykrycia błędnych informacji;
- 2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 24 ust. 2a cytowanej ustawy).
Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:
- 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:
- a) przepisów prawa,
- b) wpisów w księgach wieczystych,
- c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,
- d) ostatecznych decyzji administracyjnych,
- e) aktów notarialnych, ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,
- f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,
- g) wpisów w innych rejestrach publicznych,
- h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b;
- 2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach (art. 24 ust. 2b cytowanej ustawy).
Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c ww. ustawy).
Jednocześnie w myśl § 45 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:
- 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;
- 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;
- 3) wyeliminowania danych błędnych.
Z kolei z treści § 70 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia wynika, że do danych ewidencyjnych dotyczących lokalu należy m.in. rodzaj lokalu, z wyróżnieniem lokali mieszkalnych oraz lokali niemieszkalnych.
W sprawie bezspornym jest przy tym, że do września 2019 r. w ewidencji gruntów i budynków, należący do skarżącej lokal nr [...] figurował jako lokal mieszkalny.
Taka też funkcja lokalu wpisana została w dziale I-O w rubryce 1.4, podrubryce 1.4.4 księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla tego lokalu. Podobnie z treści aktu notarialnego (Rep. [...] numer [...]) z dnia [...] lutego 2018 r. wynika, że J. J. nabyła w tym dniu własność lokalu mieszkalnego nr [...].
Powyższe uległo zmianie w związku z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia [...] września 2019 r. o sprostowaniu błędów powstałych podczas migracji księgi wieczystej nr [...] poprzez wpisanie w dziale I-O, w rubryce 1.4.4.5 (przeznaczenie lokalu) w miejsce wpisu "lokal mieszkalny" – "lokal niemieszkalny". Orzeczenie to utraciło moc z uwagi na wniesienie przez J. J. skargi, zaś Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. umorzył postępowanie wszczęte z urzędu o sprostowanie błędów powstałych podczas migracji księgi wieczystej, wskazując, że brak było podstaw do wszczynania tego postępowania na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy o przenoszeniu treści księgi wieczystej do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym.
Sąd ten wskazał, że skutkiem usunięcia błędów migracji jest wyłącznie wyeliminowanie omyłek kopiowania księgi przekłamującej jej rzeczywiste zapisy. Tymczasem sprostowany stan księgi jest jej stanem właściwym odzwierciedlającym księgę przenoszoną do struktury księgi wieczystej prowadzonej w systemie informatycznym.
Z uwagi na powyższe, lokal nr [...] obecnie figuruje w księdze wieczystej nr [...] jako lokal mieszkalny.
Jak już powyżej wskazano, postanowienie z dnia [...] września 2019 r. o sprostowaniu błędów powstałych podczas migracji księgi wieczystej nr [...] utraciło moc, jednak na jego podstawie w rejestrze ewidencji gruntów i budynków dokonano w dniu [...] listopada 2019 r. zmiany danych technicznych lokalu poprzez wpisanie w miejsce funkcji lokalu "mieszkalny" – funkcja "niemieszkalna".
Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, Starosta [...] wykazał się brakiem konsekwencji w odniesieniu do podstaw aktualizacji danych zgromadzonych w ewidencji gruntów i budynków. Otrzymując bowiem postanowienie Sądu Rejonowego w K. z [...] września 2019 r. dokonał zmiany funkcji lokalu mieszkalnego na lokal niemieszkalny. "Natomiast gdy otrzymał kolejne postanowienie z tegoż samego Sądu, którym w księgach wieczystych przywrócono funkcję lokalu mieszkalnego, to Starosta [...] zasłonił się treścią art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r., poz. 2204), który stanowi, że podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane z katastru nieruchomości. Tak jakby Starosta [...] zapomniał, że właśnie na podstawie takiego postanowienia dokonał już wcześniej aktualizacji danych ewidencyjnych".
Zdaniem Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, powyższe nie wpływa jednak na treść rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Przeznaczenie budynku o numerze ewidencyjnym [...], położonego w K. przy ul. [...] określono bowiem jako budynek sanatoryjno-wypoczynkowy (co potwierdza księga wieczysta dla tego budynku). Jednocześnie organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że od 2004 r. nie nastąpiła żadna zmiana w sposobie użytkowania przedmiotowego lokalu.
Zdaniem organu, obecnie brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że lokal będący przedmiotem postępowania jest lokalem mieszkalnym.
W ocenie Sądu, powyższe stanowisko należy jednak uznać za przedwczesne.
Jak już wcześniej wskazano do września 2019 r. w ewidencji gruntów i budynków, należący do skarżącej lokal nr [...] figurował jako lokal mieszkalny. Z dołączonej do akt administracyjnych "historii zmian lokalu nr [...]" wynika, że taka funkcja lokalu widniała w rejestrze co najmniej od dnia [...] sierpnia 2011 r. Z uwagi na nieprzedstawienie wcześniejszej historii zmian nie sposób stwierdzić, czy taka funkcja pojawiała się w rejestrze już wcześniej czy też wprowadzona została w związku z modernizacją ewidencji budynków w 2011 r. Starosta co prawda w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. poinformował, że od dnia wystawienia zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. "nie było przeprowadzane żadne postępowanie dotyczące zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu na lokal mieszkalny, ani żaden inny", jednak nie wyjaśnił w żaden sposób na jakiej podstawie do rejestru wprowadzono funkcję lokalu "mieszkalną" (funkcjonującą aż do 2019 r.).
Ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie podjął próby ustalenia powyższej okoliczności.
Tymczasem zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.
Zgodnie natomiast z przepisami art. 77 § 1 i 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.
Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności.
Przepis art. 80 k.p.a., nakazujący ocenę całokształtu materiału dowodowego, wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego.
Organy administracji publicznej są więc na podstawie przytoczonych przepisów zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mogą ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (na żądanie strony lub z urzędu), jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.
W niniejszej sprawie organ I instancji nie ustalił należycie czy istotnie brak jest podstaw do przyjęcia, że sporny lokal jest obecnie lokalem mieszkalnym. Za niemiarodajne uznał postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. jednocześnie uznając za prawidłową zmianę w ewidencji dokonaną na podstawie postanowienia tego Sądu z dnia [...] września 2019 r. Organ II instancji dostrzegając niekonsekwencję Starosty [...] uznał jego stanowisko za prawidłowe wskazując jedynie, że "nie sposób ustalić, z jakich powodów w ewidencji gruntów i budynków dla lokalu nr [...] ujawniono funkcję mieszkalną".
Brak jest niezbędnych informacji dotyczących przeprowadzonej w 2011 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków w części dotyczącej budynków i lokali na obszarze obrębów ewidencyjnych powiatu kołobrzeskiego położonych na terenie m.in. gminy K. i miasta K.. Nie sposób stwierdzić jakie materiały zgromadzono na potrzeby tej modernizacji, w oparciu o jakie dane, jakie dokumenty przyjęto, że lokal należący do skarżącej jest lokalem mieszkalnym.
W tej sytuacji nie można wykluczyć, że istnieje taki dokument, z którego wynika, że sporny lokal nr [...] w istocie jest jednak lokalem mieszkalnym. Stwierdzenie organu o braku takiego dokumentu należy uznać za przedwczesne bowiem nie zostało poprzedzone ustaleniami o jakich mowa powyżej.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie wyjaśniły w pełni wszystkich istotnych okoliczności, które pozwoliłyby na ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 § 1 k.p.a.
Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako wydanej z naruszeniem powołanych wyżej przepisów. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, doprowadziło bowiem do wydania decyzji o braku podstaw do dokonania zmian w ewidencji gruntów, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do takiego rozstrzygnięcia. Zważywszy, że uchybień tych dopuścił się również organ I instancji, za celowe uznał sąd uchylenie także decyzji organu pierwszej instancji, jest to bowiem konieczne dla końcowego załatwienia sprawy (art. 135 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią dokonaną przez Sąd ocenę prawną, wyjaśnią w sposób należyty, jakie dokumenty zgromadzono na potrzeby modernizacji ewidencji gruntów i budynków, na jakiej podstawie wprowadzono w tej ewidencji funkcję mieszkalną spornego lokalu i czy faktycznie w chwili obecnej brak jest takiego dokumentu, który wskazywałby na taką właśnie jego funkcję. Organy uzasadnią swoje stanowisko zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a, mając na względzie zasady zaufania do organów władzy publicznej i zasadę przekonywania.