Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Sz 4025
Uzasadnienie
Burmistrz postanowieniem z dnia [...] r., na wniosek Starosty, na podstawie art. 9 ust. 1 oraz ust. 4, ust. 5, art. 94 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) a także art. 12 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 201 r., poz. 267 ze zm.) pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału działki o numerze geodezyjnym [...], zlokalizowanej w obrębie nr [...] jednostki ewidencyjnej– w celu wyodrębnienia lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku mieszkalnym nr [...] i sprzedaży na rzecz najemcy.
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie, którego przedmiot stanowi własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad, zostało wszczęte na wniosek Skarbu Państwa - Starosty. Teren wskazany w podaniu nie podlega ustaleniom obowiązujących planów miejscowych, dla działki nie było także ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt przewiduje wydzielenie z działki nr [...], obręb [...], dwóch nieruchomości oznaczonych numerami [...]i [...], obręb [...]. Działka nr [...], obręb [...], zabudowana jest w stanie obecnym dziewięcioma budynkami, oznaczonymi w ewidencji gruntów i budynków numerami ewidencyjnymi budynku od 1 do 9. W granicach działki znajduje się jeden budynek mieszkalny (oznaczony numerem o powierzchni zabudowy [..]m2. Działka projektowana oznaczona numerem [...] zawiera w swoich granicach wymieniony budynek nr[..] oraz niemieszkalny budynek nr [...] o powierzchni zabudowy [...] m2.
Granica projektowanego podziału przebiega pomiędzy budynkiem oznaczonym numerem ewidencyjnym nr [..] oraz niemieszkalnym budynkiem oznaczonym numerem ewidencyjnym nr [...] o powierzchni zabudowy [...] m2. Przedmiotowy podział dokonywany jest w trybie określonym w art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W wyniku podziału powstaną dwie działki budowlane w rozumieniu art. 4 ust. i a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Działka nr [...], obręb [...] posiada istniejący zjazd indywidualny z drogi publicznej gminnej, natomiast działka nr [...], obręb [...] nie posiada w obecnym stanie takiego zjazdu. Działki projektowane nr [...] i [...], obręb [...], posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej nr [...].
W ocenie Burmistrza, projekt podziału nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi dotyczącymi podziału nieruchomości, w tym ustawą z dnia 27 marca 200 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.)
W zażaleniu na powyższe postanowienie Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad podniósł, że cel przedstawionego podziału jest wadliwy. Planowane do wyodrębnienia mieszkanie nie jest mieszkaniem zakładowym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa, ponieważ znajduje się ono na nieruchomości, której celem jest prowadzenie pracowniczego ośrodka wypoczynkowego i jest ono integralną częścią zabudowań tej nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość stanowi całość i zdaniem skarżącego nie jest możliwe dokonanie jej podziału bez uszczerbku dla prawidłowego z niej korzystania. GDDKiA nie planuje wyzbywać się tej nieruchomości.
Zdaniem skarżącego przedmiotowy wstępny projekt podziału jest sprzeczny z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tym samym nie spełnia warunku określonego w art. 94 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. zgodności z przepisami odrębnymi. Zgodnie z treścią § 12 cytowanego rozporządzenia, budynek nie powinien być usytuowany ścianą z okami i otworami drzwiowymi, w odległości mniejszej niż cztery metry od granicy sąsiedniej działki budowlanej, tymczasem projekt przewiduje odległości około [..] m, za wyjątkiem strony południowej. Granicę działki nr [...] zaprojektowano także po ścianie budynku nr [...] obejmując nią również otwory okienne tego budynku, co nie jest uzasadnione.
Dodatkowo skarżący podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu brak jest przesłanek na podstawie, których ustalono, że działka nr [...] ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej i nie będzie konieczne korzystanie z projektowanej działki nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] działając na podstawie art. 18 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., art. 9 ust. 1, 4 i 5 a także art. 94 ust. 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, po rozpatrzeniu zażalenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Kolegium wyjaśniło, że skoro dla badanej nieruchomości nie obowiązuje plan miejscowy jak również brak jest obowiązku sporządzenia takiego planu a nadto nie wydano dla nieruchomości decyzji o warunkach zabudowy, zatem organ zasadnie weryfikował przedstawioną propozycję pod kątem jej zgodności z przepisami odrębnymi. Do przepisów odrębnych zalicza się ustawy regulujące kwestie dotyczące ochrony środowiska, ochrony przyrody, ochrony zabytków, ochrony gruntów rolnych i leśnych, dróg publicznych, gospodarki wodnej.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się sprzeczności przedłożonego projektu podziału z przepisami odrębnymi. W jego ocenie, brak jest podstaw do uznania przywołanego w zażaleniu przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – jako przepisu odrębnego, dającego podstawy do negatywnego zaopiniowania badanego projektu podziału. Aktualnie w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że przepisy wspomnianego rozporządzenia dotyczące odległości budynków od granic działek, nie mogą stanowić podstawy negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości zabudowanej i w tym zakresie nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1802/09). Także zarzuty w zakresie braku dostępu do drogi publicznej dla obydwu projektowanych działek w sytuacji gdy przylegają one do drogi publicznej nie dają podstaw do negatywnej opinii o projekcie podziału.
Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że dostęp taki spełnia wymogi przewidziane w art. 9 ust. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nie sposób oczekiwać od podmiotu występującego ze wstępną propozycją podziału, aby mająca powstać działka już na takim etapie posiadała zjazd do drogi publicznej skoro powyższe w żaden sposób nie wynika z obowiązujących przepisów.
Organ podkreślił, że poza zakresem oceny dokonywanej przez Kolegium jest weryfikacja celu przestawionego przez wnioskodawcę w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 9 i art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ów cel ma podstawowe znaczenie dla zasadności prowadzenia postępowania w przypadku podziału niezależnie od ustaleń planu miejscowego (art. 95 tej ustawy), w którym notabene brak jest podstaw opiniowania wstępnego projektu podziału.
Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniósł, że ustanowienie prawa trwałego zarządu polega na wykreowaniu nowego prawa podmiotowego, które w zakresie swej treści wyłącza wykonywanie uprawnień właścicielskich, które w tym czasie pozostają w spoczynku. W konsekwencji zatem, w niniejszej sprawie, organem reprezentującym Skarb Państwa w charakterze jego statio fisci, występować może wyłącznie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Brak tym samym było podstaw dla wydania postanowienia w postępowaniu, toczącym się z wniosku podmiotu, nieuprawnionego do jego złożenia.
Nie można też podzielić stanowiska Kolegium, co do uznania, że poza zakresem dokonywanej przez niego oceny jest weryfikacja celu przestawionego przez wnioskodawcę. Jeżeli bowiem interes prawny jest pochodną zaspokojenia jakiejś potrzeby to niezbędnym jest ustalenie dla zaspokojenia jakiej potrzeby Starosty dokonuje się podziału nieruchomości znajdującej się w trwałym zarządzie skarżącego.
Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem Kolegium, że nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W jego ocenie prezentowany przez Kolegium pogląd oparty jest na odmiennych od utrwalonego orzecznictwa wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Natomiast poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych jest uznanie, że przepisy ustawy Prawo budowalne oraz przepisy cytowanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. są objęte katalogiem pojęcia "przepisy odrębne" użytym w art. 94 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W niniejszej sprawie w wyniku podziału działki ściana budynku wraz z otworem okiennym znalazła się w granicy działki, co zdaniem skarżącego należało wziąć pod uwagę.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz wyjaśniło, że badane postanowienie dotyczyło opinii o wstępnym projekcie podziału nie zaś zatwierdzenia projektu podziału. Powyższe determinowało zakres postępowania organu I instancji oraz organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. § 1 ustawy z dnia 0 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
Zgodnie z art. 14 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana według wskazanego wyżej kryterium, sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia pozytywnie opiniującego projekt podziału nieruchomości wykazała, że nie narusza ono prawa w stopniu określonym w przepisach art. 145 § 1 cytowanej ustawy, a więc takim, który uzasadnia jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności.
Materialnoprawną podstawą kontrolowanego postanowienia stanowią przepisy ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2014 r. poz. 518 ze zm.). Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94.
Natomiast w myśl art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust.
- 1. Opinia, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 9 ust. 5).
Z kolei zgodnie z art. 94 ust. 1 cytowanej ustawy, w przypadku braku planu miejscowego - jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze nieobjętym obowiązkiem sporządzenia tego planu - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli:
- 1) nie jest sprzeczny z przepisami odrębnymi, albo
- 2) jest zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że z uwagi na brak planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o wydanie opinii o jakiej mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również brak obowiązku sporządzenia takiego planu (wynikającego ze stosownych przepisów) a nadto brak ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej działki – zastosowanie winien mieć przepis art. 94 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy. Powyższe oznacza, że prawidłowo organ dokonał oceny złożonego wniosku pod kątem jego zgodności z przepisami odrębnymi.
W ocenie Sądu słusznie też organ uznał, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dotyczące odległości budynków od granic działek, nie mogą stanowić podstawy negatywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości zabudowanej i w tym zakresie nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu cytowanego przepisu.
W tej mierze należy w pełni podzielić stanowisko zawarte m. in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA/Kr 1802/09), a także z dnia 2 lipca 2010 r. (sygn. akt. 600), zgodnie z którym, "nie ulega wątpliwości, że może tu chodzić wyłącznie o takie przepisy, które mogą w ogóle mieć zastosowanie w sprawach podziału nieruchomości albo precyzyjniej: tylko o takie przepisy, których możliwość zastosowania istnieje wobec nieruchomości, która ma być podzielona. "Przepisami odrębnymi" w rozumieniu cyt. przepisu nie mogą więc być unormowania, których zakres stosowania jest wąski i ograniczony do sytuacji niemających nic wspólnego z podziałem nieruchomości.
Już § 2 rozporządzenia, określający generalnie zakres jego zastosowania stanowi, że jego przepisy stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków. Wyjątkiem są tu przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, które stosuje się także do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi (§ 207 ust. 2). Nie trzeba zawiłej interpretacji zacytowanego unormowania, żeby uznać, że przepisy rozporządzenia (poza szczególnym zagrożeniem pożarowym) w żadnym razie nie odnoszą się do budynków istniejących. Taki jest zresztą sens tego aktu prawnego: dbanie o to, aby nowe budynki powstawały w zgodzie z warunkami technicznymi".
W żadnym więc razie rozporządzenie nie odnosi się do zastanych sytuacji, istniejących w momencie podziału nieruchomości. Pogląd przeciwny prowadziłby do sytuacji, w której niemal nigdy nie mogłoby dojść do podziału nieruchomości, na których stoją budynki, gdyż najczęściej zmiana tych granic powodowałaby naruszenie tego lub innego przepisu rozporządzenia.
Na marginesie jedynie należy zwrócić uwagę, że § 12 ust. 1 rozporządzenia wskazywany przez skarżącego jako "przepis odrębny", odnosi się do "sytuowania" budynków, o czym przy podziale nieruchomości nie ma mowy. Podział nieruchomości żadnych budynków nie "sytuuje". Wprawdzie prowadzi od do zbliżenia granicy działek do budynku, ale tylko do istniejącego już budynku, a nie do budynku "sytuowanego".
Za nietrafny także należy uznać argument skarżącego, jakoby Starosta nie był uprawniony do złożenia przedmiotowego wniosku ze względu na wyłączenie jego uprawnień właścicielskich w odniesieniu do spornej nieruchomości z uwagi na oddanie jej w trwały zarząd Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad.
O ile można się zgodzić ze skarżącym, że oddanie jednostce organizacyjnej w trwały zarząd nieruchomości stanowiącej własność lub przedmiot użytkowania wieczystego Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego ogranicza uprawnienia właścicielskie tych podmiotów lub ich uprawnienia wynikające z użytkowania wieczystego (m.in. pozbawia te podmioty możliwości ich wynajmowania, wydzierżawiania czy oddawania ich w użytkowanie) o tyle nie można zgodzić się z poglądem, że powyższe pozbawia te podmioty także możliwości wystąpienia z wnioskiem o opinię o jakiej mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W ocenie Sądu należy w pełni podzielić stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2015 r. (sygn. akt II SA/Łd 2295), zgodnie z którym wydanie stosownej opinii w trybie art. 9 ust.
4. ustawy, nie przesądza, że podział nieruchomości faktycznie nastąpi. Istota postanowienia opiniującego powoduje, że postępowanie może zakończyć się na tym etapie. Wydane w trybie tego przepisu postanowienie w żaden sposób nie rozstrzyga też o prawie własności nieruchomości. Wyłącznym celem tego postępowania jest zbadanie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, a nie rozstrzygnięcie o prawie własności. W opinii tej organ nie może ustosunkować się w innym przedmiocie niż wskazany w dyspozycji art. 9 ust. 4 ustawy. Wydanie stosownej opinii w trybie powołanego przepisu, nie przesądza też, że dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości. Postępowanie w przedmiocie wydania opinii poprzedza bowiem postępowanie w sprawie podziału nieruchomości. W postanowieniu opiniującym organ nie jest również uprawniony do określania kategorii drogi publicznej (vide: uchwała NSA z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt OPK 1/99, publ. ONSA 1999//84; wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 2071; wyrok WSA z dnia 10 października 201 r., sygn. akt II SA/Kr 950; wyrok WSA z dnia sierpnia 201 r., sygn. akt II SA/Łd 445).
Co prawda cytowany wyrok został wydany w nieco odmiennym stanie faktycznym, bowiem opiniowany podział dotyczył terenu, dla którego obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, jednak z uwagi na treść przytoczonych powyżej przepisów, nie ulega wątpliwości, że opinia o jakiej mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wydawana jest zarówno wtedy gdy taki plan obowiązuje, jak również wtedy gdy takiego planu brak.
Analogicznie wypowiedział się przy tym, w wyroku z dnia 28 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I OSK 11810) Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując że akt dotyczący zaopiniowania projektu podziału nieruchomości jest to orzeczenie poprzedzające podział, które nie oznacza, że podział ten w zaproponowanym kształcie zostanie dokonany. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielając pogląd wyrażony przez sąd I instancji co do wykładni 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazał, że z brzmienia wspomnianego przepisu wynika, iż postępowania w przedmiocie wyrażenia opinii w sprawie projektu podziału nieruchomości sprowadza się do badania zgodności proponowanego podziału, określonego we wstępnym projekcie podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w przypadku gdy plan taki dla danego obszaru obowiązuje. Organ opiniujący (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) na tym etapie postępowania ma jedynie kompetencje do badania zgodności proponowanego podziału z zapisami planu miejscowego a jego opinia wyrażona w formie postanowienia dotyczy tylko i wyłącznie tych kwestii.
W opinii tej nie może on ustosunkować się w innym przedmiocie niż wskazany w dyspozycji art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności opinia ta nie dotyczy celowości przedsięwzięcia oraz jego skutków prawnych i finansowych. Wydanie opinii w trybie art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie przesądza, że dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości. Postępowanie w przedmiocie wydania opinii poprzedza bowiem postępowanie w sprawie podziału nieruchomości - a więc nawet nie jest częścią tego postępowania. Świadczy o tym przepis art. 97 ust. 1b ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym jeżeli jest wymagane wyrażenie opinii, o której mowa w art. 9 ust. 4 i 5, lub uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, o którym mowa w art. 96 ust. 1a, dokumenty wymienione w ust. 1a pkt 5-8 dołącza się do wniosku o podział nieruchomości po uzyskaniu pozytywnej opinii lub pozwolenia. Dokumenty te podlegają przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Skoro zatem opinię w przedmiocie wstępnego projektu podziału, dołącza się do wniosku o podział nieruchomości, należy uznać, iż wydanie tej opinii jedynie poprzedza właściwe postępowanie w przedmiocie podziału nieruchomości.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że także i w tym wypadku wydanie opinii o jakiej mowa w art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przesądza w żadnym razie, że dojdzie do faktycznego podziału nieruchomości a zatem opinia ta nie ma żadnego wpływu na sytuację skarżącego i nie narusza jego uprawnień jako zarządcy nieruchomości. Jednocześnie w orzecznictwie utrwalony został pogląd, że z wnioskiem o podział nieruchomości może wystąpić tylko osoba dysponująca tytułem własności lub użytkowania wieczystego i tylko te podmioty mogą być stroną postępowania podziałowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, sygn., akt II SA/Lu 862, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 1995 r., III ARN 16/95 – który zachowuje aktualność pod rządami obecnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1608/99 oraz z dnia [...] października 1999 r., sygn. akt I SA 285/99).
Bezspornym jest przy tym, że zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, Starosta był uprawniony do złożenia w niniejszej sprawie wniosku w trybie art. 9 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że prowadząc przedmiotowe postępowanie organy administracji publicznej prawidłowo przyjęły, że w sprawie zachodzą wszystkie przesłanki do pozytywnego zaopiniowania podziału działki nr [...] (projektowane działki posiadają bezpośredni dostęp do drogi, projekt nie jest sprzeczny z przepisami odrębnym dotyczącymi podziału nieruchomości). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 0 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.