Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez G. O. i E. O. od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. J. pozwolenia na przebudowę wewnętrznej instalacji gazu w lokalu mieszkalnym, działka nr [...], obręb ewidencyjny [...], miasta D.. (położonym przy ul. [...]),
Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż zawarte w odwołaniu zarzuty wskazują na naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, przez to, że nie umożliwił odwołującym się (właścicielom mieszkania położonego pod mieszkaniem inwestorki, w którym wystąpiły szkody wskutek wykonywanych przez inwestorkę robót), jako stronom postępowania czynnego w nim udziału. Nadto organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy budynek jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków, wobec czego organ I instancji powinien był wystąpić do Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o zajęcie stanowiska (uzgodnienie projektu budowlanego).
Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania oraz w sentencji wydanej decyzji określił zamierzenie budowlane jako przebudowa, podczas gdy zgodnie z wnioskiem oraz projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa wewnętrznej instalacji gazu.
Od powyższej decyzji D. J. (dalej "skarżąca") wniosła sprzeciw, w uzasadnieniu którego podniosła, iż uchylenie decyzji organu I instancji, polegającej na zezwoleniu jej na przebudowę istniejącej w lokalu instalacji gazowej było nieuzasadnione.
Pismem z dnia 14 czerwca 2019 r., które wpłynęło przed rozprawą, skarżąca w związku z odpowiedzią na sprzeciw, w której organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji, cofnęła swój sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) dalej P.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. (art. 64 § 1 P.p.s.a.)
W związku z powyższym w niniejszej sprawie znajduje również zastosowanie art. 60 P.p.s.a. zgodnie z którym skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Sąd jednak uzna cofnięcie skargi (sprzeciwu) za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W okolicznościach niniejszej sprawy wskazane wyżej przesłanki nie zachodzą wobec czego cofnięcie sprzeciwu uznać należało za uzasadnione i skuteczne. W rezultacie w obiegu pozostanie bowiem decyzja organu I instancji nie naruszająca interesu skarżącej, ani nie stanowiąca obejścia prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał cofnięcie sprzeciwu za uzasadnione i skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie sądowe w sprawie umorzył.
W związku z treścią uzasadnienia decyzji organu odwoławczego zauważyć nadto należy, iż zawarta w nim ocena, iż wskazaną w decyzji organu I instancji inwestycję należy zakwalifikować nie jako przebudowę ale jako budowę wewnętrznej instalacji gazowej budzi wątpliwości w sytuacji, gdy – jak wskazuje skarżąca – w lokalu istnieje już wewnętrzna instalacja gazowa (kuchnia), a celem inwestycji oraz złożony projekt budowlany jest umożliwienie zainstalowania pieca gazowego. Kwestię tę organ I instancji winien jednoznacznie wyjaśnić i zakwalifikować, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 9a lit.f ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) przebudowa wewnętrznej instalacji gazowej nie wymaga pozwolenia na budowę.
Nadto za niezasadne uznać należy wskazanie na konieczność uzgodnienia projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W świetle § 11 ust. 1 załączonego do akt sprawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotowy budynek współdziałanie z urzędem ochrony zabytków dotyczy jedynie robót budowlanych mających wpływ na wygląd obiektu (w szczególności dotyczące otworów okiennych i drzwiowych).