Uzasadnienie
Wyżej wymienioną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] orzekającej o braku podstaw do wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W dniu 23 marca 2011 r. U. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na "Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego". Skarżąca wskazała, że w dniu [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję legalizującą samowolę budowlaną, precyzując, na czym ww. samowola polegała oraz że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzję PINB uznał za prawidłową. Skarżąca wniosła o unieważnienie tej decyzji i przywrócenie stanu pierwotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W rozpatrywanej sprawie, skarżącej, która nie zgodziła się z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] przysługiwało odwołanie do organu wyższego stopnia, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z uprawnienia którego, jak wynika z akt sprawy, skarżąca skorzystała. Z kolei, od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydanej w dniu [...], skarżącej przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należało wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja ta nie została jednak zaskarżona.
Z treści wniesionej skargi wynika, że intencją skarżącej było żądanie weryfikacji decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], od której jednak, jak już wskazano powyżej, stronie nie przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, lecz prawo odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zatem skargę U. S. na ww. decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, należało uznać za niedopuszczalną.
Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd orzekł jak w sentencji.