Uzasadnienie
W dniu 11 marca 2016 r. B. P. nadała w urzędzie pocztowym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, celem wniesienia skargi na uchwałę nr XIX/173/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 3 marca 2016 r.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt II SO/Sz 6/16 skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w ½ części oraz ustanowienie radcy prawnego. Sąd, postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. zmienił to postanowienie w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyni całkowite zwolnienie od kosztów sądowych, utrzymując w mocy postanowienie w części dotyczącej ustanowienia radcy prawnego.
W dniu 17 maja 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego K. K.-S.
W dniu 31 marca 2016 r. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę nr XIX/173/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 3 marca 2016 r. Zarządzeniem Sądu z dnia 31 maja 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy zarejestrowany pod sygn. akt II SO/Sz 6/16 dotyczący skargi na ww. uchwałę został dołączony do sprawy II SA/Sz 413/16.
Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 8 września 2016 r.) Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
W dniu 20 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w pierwszej instancji według norm przepisanych.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego w ramach prawa pomocy, określa – mające zastosowanie w niniejszej sprawie z mocy art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805).
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, opłata maksymalna w pierwszej instancji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynosi 480 zł. W myśl § 4 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia, zasadą jest, że opłatę w konkretnej sprawie ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).
W przedmiotowej sprawie opłatę ustalono w wysokości ½ opłaty maksymalnej, skarga dotyczyła bowiem uchwały proceduralnej, nie podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w powiazaniu z § 4 ust. 1 i 2 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia, należało przyznać pełnomocnikowi koszty nieopłaconej pomocy prawnej - za zastępstwo prawne w pierwszej instancji - w kwocie 240 złotych powiększone o stawkę należnego podatku VAT.