Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Zakładu Oświaty w [...] działający z upoważnienia Burmistrza [...] odmówił przyznania stypendium szkolnego na rzecz J.C.. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 90 d ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Dyrektor Zakładu Oświaty w [...] wnosząc o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że organ, który wydał decyzję pierwszej instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Skład sądu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni podziela wypracowane i jednolite stanowisko judykatury, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego, byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03, ONSA 2003, z. 4, poz. 115).
Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być uruchamiane, ani przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny.
O niedopuszczalności skargi gminy, której organ wydawał decyzje w sprawie w pierwszej instancji wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny także między innymi w uchwale z dnia 9 października 2000 r., w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, wyroku z dnia 15 lutego 2006 r., I OSK 460/05, LEX nr 193976, wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r., I OSK 389/06, LEX nr 290703. W wyroku z dnia 21 kwietnia 2006 r., II OSK 780/05, LEX nr 209459, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął m.in., że: w przypadku, gdy strony postępowania administracyjnego nie są zainteresowane poddaniem kontroli procesowej korzystnej dla nich decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, a zachodzą przesłanki niezgodności tej decyzji z prawem, skargę na podstawie art. 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą wnieść prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Żadne uregulowanie prawne nie stoi na przeszkodzie temu, aby zawiadomienie tych organów w takiej sytuacji pochodziło od gminy".
Podzielając powyższe stanowisko Sąd stwierdził, że Dyrektorowi Zakładu Oświaty w [...] działającego na podstawie upoważnienia Burmistrza Gminy [...] nie służy legitymacja do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], które w administracyjnym postępowaniu uchyliło decyzję tego organu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.