Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. (dalej: "[...]WITD w S.") decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1-6, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), zwanej dalej: "u.t.d.", l.p. 5.1, l.p. 5.2, l.p. 5.3, l.p. 5.4, l.p. 5.6, l.p. 6.2.1, l.p. 6.3.7, l.p. 6.3.11, l.p. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 5 kwietnia 2013 r. o zmianie u.t.d. oraz ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. poz. 567), art. 5-7 rozporządzenia WE nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. UE.
L 102 ze zm.), zwanym dalej: "rozporządzeniem WE nr 561/2006", art. 2, art. 33-34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. UE. L nr 60, poz. 1), zwanego dalej: "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", art. 13 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r., poz. 1155 ze zm.), art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), pkt 3 preambuły, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. L poz. 168), zwanego dalej: "rozporządzeniem (UE) 581/2010", nałożył na L. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą L. W. z siedzibą w S., karę pieniężną w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. podjęto czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorcy L. W., w oparciu o regulacje związane z:
- - prowadzeniem przez ww. przedsiębiorcę transportu drogowego,
- - przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego,
- - przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy,
- - przepisami wspólnotowymi w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego,
- - przepisami wspólnotowymi w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym.
Zakres kontroli, z której spisany został w dniu [...] stycznia 2016 r. protokół nr [...], obejmował okres od [...] grudnia 2014 r. do [...] grudnia 2015 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. [...]WITD w S. nałożył na L. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji, które Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD w W.") uwzględnił i decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na uchybienia w ustaleniach organu w zakresie wczytywania danych kierowcy oraz danych jednostek pojazdowych.
Ponownie rozpatrujący sprawę organ I instancji, uwzględniając stanowisko GITD w W. zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. i opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nałożył na L. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł, za następujące naruszenia:
- - przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,
- - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,
- - skrócenie dziennego czasu odpoczynku,
- - skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,
- - przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni,
- - nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,
- - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu,
- - nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców.
Pismem z dnia [...] marca 2017 r. L. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję GITD z dnia [...] lutego 2017 r. zarzucając naruszenie art. 138 § 1 oraz art. 12 k.p.a.
Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2017 r. L. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie:
- - art. 6 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 2 u.t.d. w związku z wydaniem decyzji w oparciu o niewykonalną decyzję organu II instancji,
- - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku rozpatrzenia sprawy.
Strona argumentowała, że postanowienia wynikające z decyzji GITD w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nie weszły w życie, do czasu zaistnienia okoliczności wskazanych w ustawie – art. 93 ust. 2 u.t.d. Wydanie przez [...]WITD w S. ponownej decyzji, w oparciu o postanowienia decyzji niewykonalnej, nie nosi znamion legalności (brak podstawy prawnej ponownego prowadzenia postępowania po uchyleniu decyzji organu I instancji niewykonalną decyzją organu nadrzędnego). Powyższe działanie organu nosi znamiona rażącego naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 6 k.p.a. Organ nie podjął jakichkolwiek kroków w celu ustalenia, czy strona skorzystała ze swoich praw i złożyła w wymaganym terminie skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji.
GITD w W. objętą obecnie kontrolą tut. Sądu decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 953), art. 4, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., l.p.5.1, l.p. 5.2, l.p. 5.3, l.p. 5.4, l.p. 5.6, l.p. 6.2.1, l.p. 6.3.7, l.p. 6.3.11, l.p. 6.3.12, l.p. 8.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, art. 6 - 8, art. 10 rozporządzenia (WE) 561/2006, art. 32–34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, art. 13, art. 25, art. 27 ustawy o czasie pracy kierowców, rozdziału I lit. s załącznika IB rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, utrzymał w mocy decyzję [...]WITD w S. z dnia [...] marca 2017 r.
GITD w W. przychylił się do ustaleń stanu faktycznego i rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia [...] marca 2017 r. Organ odwoławczy uznał, że ponownie rozpoznając sprawę, mając na względzie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, w kwestionowanej decyzji (organu I instancji) prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpoznał materiał dowodowy, w szczególności dopuścił dowód w postaci: protokołu kontroli w przedsiębiorstwie z dnia [...] stycznia 2016 r., danych cyfrowych kart kierowców, danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach znajdujących się w dyspozycji przedsiębiorcy.
Według organu, podniesiony zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. jest bezzasadny, ponieważ postępowanie w wyniku którego wydano kwestionowaną decyzję, było prowadzone na podstawie i w granicach prawa.
Wobec zarzutu odwołania, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzja GITD z dnia [...] lutego 2017 r. pozostaje niewykonalna, organ odwoławczy stwierdził, że powyższa decyzja, z uwagi na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, nie była merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Wskazał, że zgodnie z sentencją ww. decyzji, nie została nałożona na stronę kara pieniężna za stwierdzone w protokole kontroli naruszenia. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego ze skargi przedsiębiorcy będzie zasadność uchylenia decyzji [...]WIDT w S. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że [...]WITD w S. prawidłowo przeprowadził ponowne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] marca 2017 r., w celu umożliwienia wydania przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny.
Organ odwoławczy nie stwierdził w sprawie okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych z art. 92b i art. 92c u.t.d.
L. W. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na decyzję GITD w W. z dnia [...] września 2017 r., wnosząc o jej uchylenie oraz o stwierdzenie nieważności decyzji [...]WITD w S. z dnia [...] marca 2017 r. z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu poniesionych przez niego kosztów postępowania i obciążenie nimi zaskarżonego organu.
Zaskarżonej decyzji L. W. zarzucił:
- - rażące naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 2 u.t.d. w związku z wydaniem decyzji w oparciu o niewykonalną decyzję organu II instancji,
- - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez porzucenie obowiązku rozpatrzenia sprawy.
Wyrokiem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 714/17 WSA w Szczecinie uwzględnił skargę i uchylił decyzję GITD w W. z dnia [...] lutego 2017 r. Sąd uznał, iż część ustaleń organu odwoławczego wskazywała, że w tym zakresie było on gotowy do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto stwierdził, że w rozważaniach organu odwoławczego zabrakło odniesienia do zarzutów odwołania, chociażby w kwestii dotyczącej wysokości kary w powiązaniu z liczbą zatrudnianych przez skarżącego pracowników czy możliwości wczytania danych z kart kierowcy, który porzucił pracę.
GITD w W. wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku z dnia 7 września 2017 r.
Wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 57/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę, stwierdzając nieważność decyzji GITD z [...] września 2017 r.
WSA wskazał, że stosownie do art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego, zaś w przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi,
2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zdaniem WSA, przepis ten dotyczy także decyzji kasatoryjnych wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W ocenie WSA, [...]WITD nie mógł prowadzić kolejnego postępowania w tej sprawie, dopóki nie zostanie prawomocnie zakończone postępowanie sądowe w sprawie skargi na decyzję kasatoryjną GITD w W. z [...] lutego 2017 r.
W przypadku wniesienia skargi na decyzję kasatoryjną GITD w W., uprawnienie do rozpatrzenia sprawy, w której wydano tę decyzję, należy do sądu administracyjnego. Natomiast podejmowanie w tych okoliczności przez [...]WITD działań zmierzających do ponownego rozpatrzenia sprawy stanowi rażące naruszenie nie tylko art. 93 ust. 2 utd, ale także art. 16 § 2 kpa, w świetle którego decyzje administracyjne mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach.
W konsekwencji WSA uznał, że pomimo zawisłości sprawy sądowej dotyczącej nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej, doszło do nieprawidłowego wykreowania przez organy obu instancji ponownego (drugiego) postępowania dotyczącego tej samej sprawy. Postępowanie to pozostawało w oczywistej kolizji z prowadzonym równoleglew tej sprawie postępowaniem sądowoadministracyjnym, a to oznacza, że przy wydawaniu decyzji w ponownie toczącym się postępowaniu administracyjnym doszło do rażącego naruszenia prawa, a mianowicie art. 93 ust. 2 utd oraz art. 16 § 2 i art. 15 kpa, co - w świetle art. 156 § 1 pkt 2 kpa - uzasadniało stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji.
GITD złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA z dnia 9 maja 2018 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt
II GSK 1463/18 uchylił zaskarżony wyrok tut. Sądu z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt
II SA/Sz 57/18, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Według NSA decyzja GITD w W. z dnia [...] lutego 2017 r. jako decyzja kasatoryjna, niemająca co do zasady przymiotu wykonalności, nie stanowi decyzji, do której zastosowanie mógłby znaleźć art. 93 ust. 2 u.t.d. Nadto art. 93 ust. 2 u.t.d.
w ogóle nie odnosił się do decyzji innych niż nakładające kary pieniężne.
Należy też wskazać, że wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt
II GSK 4288/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok tut. Sądu z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 714/17 i oddalił skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ponownie rozpoznając sprawę z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm. – j.t.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są dotknięte uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością usunięcia ich z obrotu prawnego. Organ administracji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności faktycznych koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie ocenił materiał dowodowy oraz prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy stanowiące podstawę decyzji.
Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w sprawie o nałożenie kary pieniężnej, wobec stwierdzonych w przebiegu kontroli przedsiębiorstwa skarżącego naruszeń zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów drogowych z przepisami: ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE L 102), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm., zwanej dalej: "u.c.p.k."),
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że przedmiotem kontroli organu inspekcji transportu drogowego była działalność przedsiębiorstwa skarżącego za okres od [...] grudnia 2014 r. do [...] grudnia 2015 r. W oparciu o przedłożone przez skarżącą dokumenty ustalono szereg naruszeń, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy, skarżącemu zapewniono czynny udział w tym postępowaniu, jak również w postępowaniu kontrolnym. Protokół kontroli, szczegółowo opisuje poszczególne stwierdzone nieprawidłowości, jakiego okresu dotyczyły, w oparciu o jakie dowody zostały stwierdzone. Protokół ten został podpisany przez skarżącego bez żadnych uwag. Skarżący nie kwestionował prawidłowości ustaleń [...]WITD w S. w zakresie wskazanych powyżej naruszeń.
W świetle powyższego Sąd uznał, że organ w postępowaniu administracyjnym dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Następnie organ dokonał jego całościowego rozpatrzenia, zgodnie z regułami wynikającymi z k.p.a. Wyniki tych działań organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji, której treść zawiera wszystkie niezbędne składniki, w tym przedstawienie stanu prawnego i faktycznego sprawy.
Prawidłowo organ zastosował w sprawie przepis art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Powołany przepis ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawy do czynu nie mieści się w reżymie odpowiedzialności obiektywnej (patrz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1251/15, opubl. w Lex nr 2205875).
Organy administracji ustalają jedynie, czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracji odstąpić nie może. Oznacza to, że odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt OSK 1257/06, opubl. w Lex nr 382716).
Należy podkreślić, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca umożliwił przedsiębiorcy obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d., stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz (por. wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2806/16).
Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Treść ww. uregulowań nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.
Okolicznością egzoneracyjną jest zatem przede wszystkim siła wyższa, rozumiana jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, mimo dołożenia należytej staranności.
Norma prawna wyrażona we wspomnianych przepisach odnosi się zatem do wyjątkowych i nagłych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy nie był w stanie przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności. Przedsiębiorca ma także obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Powinnością przedsiębiorcy jest zatem zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać obowiązujących przepisów prawa.
W świetle powyższego za trafne Sąd uznał stanowisko organu, że w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności świadczące o tym aby skarżący nie miał wpływu na powstałe naruszenia, albo naruszenia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Wskazać również należy, że stosownie do art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d., suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy dla podmiotu zatrudniającego kierowców, jak w przypadku skarżącego, w liczbie średnio od 11 do 50, w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, nie może przekroczyć 20.000 złotych. Organ ustalił, co znajduje odzwierciedlenie w treści protokołu, że we wskazanym okresie skarżący zatrudniał średnio 12 kierowców. Prawidłowo przy tym organ na równi z kierowcami zatrudnionymi uwzględnił kierowców wykonujących osobiście przewozy na rzecz skarżącego (art. 92a ust. 4 u.t.d.). W świetle wskazanego powyżej przepisu prawidłowo organ rozstrzygnął nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako niezasadną oddalił.