Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku Z.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, oddalił wniosek w zakresie zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych oraz przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 6 sierpnia 2014 r.
Pismem z dnia 9 września 2014 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej poinformował adwokat E.J. o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Ustanowiony z urzędu pełnomocnik w dniu 2 października 2014 r. złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2014 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Pełnomocnik wskazała, że z dniem 25 września 2014 r. doręczono jej zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu podała, że skarżący uchybił terminowi bez własnej winy, ponieważ nie posiada specjalistycznej wiedzy prawniczej i otrzymując odpis postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, był przekonany, że ustanowiony adwokat będzie działał już od dnia jego wydania i zaskarży postanowienie w części dotyczącej odmowy zwolnienia od kosztów sądowych. Oceniając brak winy w uchybieniu terminowi, w ocenie pełnomocnika na uwadze należy mieć okoliczność, że skarżący w przeszłości leczył się psychiatrycznie i przebywał na Oddziale Psychiatrii [...], co potwierdza załączony do akt wniosek o udzielenie przepustki.
Skarżący nadal korzysta z usług Poradni Zdrowia Psychicznego o czym świadczą załączone do pisma z dnia [...] r. paragony za dojazd do poradni. Zdaniem pełnomocnika fakt, iż skarżący miewa problemy ze zdrowiem psychicznym mógł mieć wpływ na obniżenie zdolności skutecznego działania w niniejszym postępowaniu i niewniesienie w terminie zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2, i 4 P.p.s.a).
Powyższe warunki muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.
Adwokat E.J. o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem skarżącego dowiedziała się w dniu 25 września 2014 r., uznać zatem należy, że składając w dniu 2 października 2014 r. wniosek o przywrócenie terminu, zachowała siedmiodniowy termin do dokonania czynności.
Przechodząc do meritum - kwestii uprawdopodobnienia braku winy - wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem wniosek o przywrócenie terminu powinien powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Oceniając zgodnie z powyższymi twierdzeniami wniosek złożony w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że nie zawiera on powołania się na okoliczności, które w sposób przekonujący uprawdopodobniły brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołała się na fakt, że skarżący w przeszłości leczył się psychiatrycznie w Szpitalu i nadal korzysta z usług Poradni Zdrowia Psychicznego, co mogło mieć wpływ na obniżenie zdolności skutecznego działania i wniesienia zażalenia. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że w orzecznictwie dominuje pogląd, że choroba strony działającej w postępowaniu osobiście stanowi przesłankę przywrócenia terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej, ale po pierwsze musi mieć ona charakter nagły, a po drugie strona musi uprawdopodobnić, że taka choroba miała miejsce i że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwił jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności. Samo twierdzenie pełnomocnika, że choroba potencjalnie mogła mieć wpływ na działania skarżącego nie jest wystarczającym potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu. Z dokumentów na które powołuje się pełnomocnik (wniosek o przepustkę, bilety PKS) w żaden sposób nie wynika, by w okresie biegu terminu do złożenia zażalenia skarżący był w stanie chorobowym, który mógł uniemożliwiać mu należyte zrozumienie pouczenia i wykonanie czynności procesowej w postaci wniesienia zażalenia.
W szczególności należy zauważyć, że wniosek o przepustkę pochodzi z 2010 r., a z samego faktu dysponowania biletem PKS nie sposób wyprowadzić uprawdopodobnienia o korzystaniu z usług Poradni Zdrowia Psychicznego.
Za chybiony Sąd uznał również argument dotyczący braku przez skarżącego wiedzy prawniczej, ponieważ stronie doręczono pouczenie o prawie i trybie wniesienia zażalenia i z pouczenia tego jednoznacznie wynikało w jakim terminie można je zaskarżyć.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wskazane przez pełnomocnika skarżącego powody uchybienia terminowi, nie wskazują na okoliczności, których przezwyciężenie łączyłoby się z niezawinionym uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 25 lipca 2014 r.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.