Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu [...] w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, dalej zwany "organem", informacją roczną z dnia [...] r. [...], wydaną na podstawie art. 271 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 i 2180), dalej zwanej "u.p.w.", ustalił [...] - Oddział w S., dalej zwanej "[...]" lub "stroną" za okres od dnia 1 stycznia 2018 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., opłatę stałą w wysokości [...] zł za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych. Wysokość opłaty organ obliczył na podstawie art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2502).
[...] nie dokonała wpłaty w wyznaczonych ustawowo terminach, w związku z tym organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., wszczął postępowanie administracyjne w sprawie określenia [...], opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. za odprowadzenie do wód - wód opadowych lub roztopowych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Marszałka Województwa Z. z dnia [...] r., znak: [...]
Następnie organ w dniu [...] r., na podstawie art. 271 ust. 7 w związku z art. 271 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 u.p.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), dalej zwanej "k.p.a.", po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał decyzję nr [...], w której określił [...] za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł, za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Marszałka Województwa Z. z dnia [...] r., znak: [...]
Uzasadniając treść powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w myśl art. 271 ust. 7 u.p.w., jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6 tego przepisu, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca organ do wydania ww. decyzji, albowiem [...] nie wniosła na rachunek bankowy Wód Polskich rat kwartalnych wymienionej opłaty.
Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] r. [...], reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także art. 268 ust. 1 pkt 3a, w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 i art. 272 ust. 19 u.p.w.
Wskazując na powyższe, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podnosząc w uzasadnieniu, że organ orzekając w sprawie nie wskazał, jakiego obszaru przedmiotowa decyzja dotyczy. Zarzuciła, że organ I instancji w treści uzasadnienia powołał się jedynie na treść informacji rocznej z dnia [...] lutego 2018 r.
Nadto [...] wskazała, że organ nie uwzględnił faktu, że inwestycja "Budowa drogi [...] (bez węzła) początek obwodnicy K. i S." dla której wydane zostało przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne, nie została do chwili obecnej zrealizowana, a tym samym nie istnieje droga publiczna, z której odprowadzane miałyby być wody opadowe lub roztopowe. Dalej, powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wskazała na regułę "korzystający płaci", w myśl której odpłatność za usługę wodną należna jest wówczas, gdy podmiot uprawniony ma możliwość korzystania z niej. Natomiast obciążenie tego rodzaju opłatą jest niedopuszczalne w przypadku braku urządzeń wodnych, które ujmowałyby wodę opadową lub roztopową.
W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek złożonego odwołania, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S., dalej zwany "Dyrektorem RZGW", stwierdził, że nie zasługiwało ono na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.
Uzasadniając treść powyższego rozstrzygnięcia Dyrektor RZGW przywołał brzmienie przepisu art. 271 ust. 7 u.p.w. i wyjaśnił, że wysokość opłaty stałej za usługi wodne, tj. odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych dla [...] za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., wysokości [...] PLN ustalona została przez Dyrektora Zarządu [...] w K.. Ustalenie to nastąpiło w formie informacji rocznej z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], doręczonej stronie w dniu [...] lutego 2018 r.
Stwierdził, że z analizowanych akt nie wynika, by [...] złożyła od ww. informacji reklamację, której złożenie przysługiwało jej na mocy art. 273 ust. 1 u.p.w. Brak działań w tym zakresie organ uznał za akceptację wysokości opłaty zawartej w informacji. Powyższe oznacza, w jego ocenie, że decyzja wydana przez Dyrektora Zarządu [...] w K. była konsekwencją zaniechania ciążącego na stronie obowiązku wniesienia opłaty stałej ustalonej w formie informacji rocznej.
W tym miejscu dodatkowo wyjaśnił, że ustawodawca w u.p.w. wprowadził dwa odmienne tryby wydawania decyzji określających wysokość opłaty za usługi wodne, tj. decyzje wydane na podstawie art. 271 ust 7 oraz decyzje wydane na podstawie art. 273 ust 6. Przy czym, wydawaniu każdej z nich towarzyszą odmienne przesłanki. W pierwszym przypadku, przesłanką do wydania decyzji jest zaniechanie przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty za usługi wodne wykonania obowiązku wpłaty w 4 równych ratach kwartalnych, nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. W drugim przypadku natomiast przesłanką wydania decyzji jest nieuznanie przez właściwy organ, w tym przypadku Wody Polskie, reklamacji którą podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne złożył, gdyż nie zgadzał się z wysokością opłaty przekazanej w informacji. Dla ww. trybów wydawania decyzji określających wysokość opłaty za usługi wodne, ustawodawca wprowadził również odmienny sposób skarżenia tych decyzji.
Ustawodawca bowiem zapisem art. 273 ust 8 u.p.w., o treści: od decyzji, o której mowo w ust. 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego, wyłączył zasadę dwuinstancyjności organów, tym samym umożliwiając podmiotom, którym przekazano informację ustalającą wysokość opłaty, na kwestionowanie zarówno wysokości, jak i sposobu ustalenia tej opłaty przed niezależnymi sądami. Taka sytuacja w odniesieniu do decyzji wydawanych na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. nie występuje. W tym przypadku, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organem odwoławczym jest Dyrektor RZGW.
Wykazana powyżej odmienność przesłanek wydawania decyzji w trybie art. 271 ust 7 i w trybie art. 273 ust 6 potwierdza tym samym inny zakres prawa do wniesienia odwołania określony przez ustawodawcę. Kierując się ww. przesłankami Dyrektor RZGW uznał, iż w niniejszej sprawie podstawowymi zagadnieniami, które powinny być brane pod uwagę przy rozpatrzeniu odwołania złożonego przez [...] od decyzji Dyrektora Zarządu [...] w K. z dnia [...] r., znak: [...], wydane na podstawie przepisu art. 271 ust 7 u.p.w., są:
- - czy dla [...] ustalono wysokość opłaty za usługi wodne w drodze informacji, czy w drodze decyzji wydanej w wyniku złożenia reklamacji,
- - czy upłynął termin wniesienia przez [...] opłaty za usługi wodne,
- - czy [...] wniosła opłatę w całości.
Organ podkreślił przy tym, powołując się na wyrok WSA w Szczecinie, wydany w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 448/19, że odnoszenie się organu odwoławczego, co do zasadności ustalenia obowiązku uiszczenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych, na etapie decyzji podjętej w trybie art. 271 ust 7 u.p.w., jest spóźnione. Nastąpić bowiem mogło poprzez wniesienie reklamacji, bądź skargi na decyzję wydaną w oparciu o art. 273 ust. 6 u.p.w.
Organ odwoławczy wskazał dalej, że w treści informacji rocznej z dnia [...] r., znak: [...], wskazano, iż przedmiotową opłatę należy uiścić na rachunek Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w czterech kwartalnych ratach płatnych w następujących terminach:
- • za I kwartał - w terminie do [...] kwietnia 2018 r. w wysokości [...] PLN,
- • za II kwartał -w terminie do [...] lipca 2018 r. w wysokości [...] PLN,
- • za III kwartał - w terminie do [...] października 2018 r. w wysokości [...] PLN,
- • za IV kwartał - w terminie do [...] stycznia 2018 r. w wysokości [...] PLN.
Jak wynika z akt sprawy, [...] nie wniosła na rachunek bankowy Wód Polskich I, II i III raty kwartalnej w terminie. Słusznie zatem Dyrektor Zarządu [...] w K. ocenił, iż zaistniała przesłanka do wydania decyzji w trybie art. 271 ust 7 u.p.w., bowiem podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku w terminie wskazanym ww. informacji, tj.: do [...] kwietnia 2018 r., do [...] lipca 2018 r. oraz do [...] października 2018 r. W świetle powyższego, dnia [...] stycznia 2019 r. Dyrektor Zarządu [...] w K. wydał decyzji w trybie art. 271 ust 7 u.p.w.
W ocenie organu odwoławczego niewydanie przez Dyrektora decyzji w trybie art. 271 ust. 7 nosiłoby przesłanki rażącego naruszenia przepisów u.p.w.
Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji [...] reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, zarzucając zaskarżonej decyzji:
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 k.p.a. w związku z art. 19 ust. 2 i art. 18a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez uznanie, że adresatem obowiązku wnoszenia opłaty jest zarząd drogi krajowej- [...] a w konsekwencji skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania i dlatego, na podstawie art. 145 §1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. zawnioskowała o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji;
- - naruszenie art. 6, 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 271 ust. 7 u.p.w. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla prawidłowego określenia stanu faktycznego, a w szczególności, czy w świetle przepisów u.p.w. [...] jest zobowiązana do zapłaty opłaty stałej za odprowadzanie wód z inwestycji "Budowa drogi [...] – początek obwodnicy K. i S.";
- - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik postępowania, a to art. 268 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 271 ust. 4 u.p.w., poprzez dokonanie ich błędnej wykładni.
Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację popierającą postawione w skardze zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy wobec wypełnienia się powyższych warunków, w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2 Przewodnicząca Wydziału zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2021 r. znajdującym się w aktach sprawy, skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Nakreślając ramy prawne sprawy, której przedmiot dotyczy określenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych, należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.w. usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód.
Usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.)
Jak wynika z art. 271 ust. 3 lit. a) u.p.w., Wody Polskie ustalają oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty, wysokość opłaty stałej. Przy tym, zgodnie z brzmieniem art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym, maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód.
Stosownie do art. 271 ust. 7 u.p.w., jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym stanowi ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji.
Na gruncie sprawy sporna jest kwestia granic kontroli decyzji wydanej w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w. w sytuacji, gdy strona kwestionuje podstawy ustalania takiej opłaty, mimo że nie wnosiła reklamacji od wydanej informacji ustalającej wysokość opłaty rocznej za usługi wodne.
Według organu odwoławczego, odnoszenie się do zasadności ustaleń obowiązku uiszczenia opłaty stałej za korzystanie z usługi wodnej, na etapie decyzji podjętej w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w., jest spóźnione. W ocenie zaś strony, ze wskazanego przepisu wynika, że odnosi się on do określenia wysokości opłaty, co umożliwia także kwestionowane ustaleń stanu faktycznego oraz wykładni i procesu subsumpcji przepisów dotyczących naliczenia opłaty.
W zaistniałym sporze Sąd przyznał rację stronie, przy czym Sąd zauważa, że analogiczne do powyższego spory prawne były już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2020 r., II OSK 523/20 i prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 19 listopada 2020 r., II SA/Sz 312/20.
Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela wnioski i oceny prawne zawarte w ww. wyrokach i przyjmuje je za własne – stąd odniesienia do ich treści.
Należy zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 28 sierpnia 2020 r., II OSK 523/20, które uwzględnił skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym "Skoro (...) przepis ustawy wyraźnie wskazuje, iż organ w decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 Prawa wodnego określa wysokość opłaty stałej, to brak jest jakichkolwiek przesłanek dla przyjmowania, iż istnienie obowiązku uiszczania określonej w tej decyzji opłaty stałej, jak i jej wysokości nie podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz kontroli sądu administracyjnego, do którego wydana na tej podstawie decyzja została zaskarżona, a wiążąca w tym zakresie jest niezakwestionowana reklamacją informacja roczna".
Porównanie treści art. 271 ust. 7 oraz art. 273 u.p.w. wskazuje, iż ustawodawca przewidział dwa konkurencyjne wobec siebie tryby kwestionowania przez podmiot obowiązany istnienia i wysokości obciążającej go opłaty stałej za usługi wodne. Pierwszy z nich polega na braku podejmowania jakichkolwiek działań po doręczeniu mu informacji rocznej, w tym na braku uiszczania płatności wynikających z tej informacji, w następstwie czego dochodzi do wydania przez organ na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. decyzji określającej wysokość opłaty stałej, która to decyzja może być przez adresata zaskarżona w administracyjnym toku instancji, a po jego wyczerpaniu zaskarżona na zasadach ogólnych do sądu administracyjnego.
Sposób określenia przedmiotu rozstrzygnięcia w art. 273 ust. 6 oraz w art. 271 ust. 7 u.p.w. jakim jest w obu omawianych przepisach "określenie wysokości opłaty", wskazuje na ich wzajemny stosunek, który wyraża się w tym, iż w przypadku wydania decyzji ostatecznej na podstawie art. 273 ust. 6, brak będzie możliwości wydania decyzji dotyczącej tej samej opłaty za ten sam okres na podstawie art. 271 ust. 7, albowiem byłaby to decyzja wydana w sprawie rozstrzygniętej już uprzednio inną decyzją ostateczną.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, zasadne okazały się zarzuty skargi o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy uznając odmienność przesłanek wydawania decyzji w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w. ograniczył się do poczynienia ustaleń stanu faktycznego jedynie w zakresie wskazania, że została wydana informacja o ustaleniu stronie opłaty rocznej za 2018 r. za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych, której termin uiszczenia upłynął, a która nie została uiszczona na rachunek bankowy organu. Brak wniesienia przez stronę reklamacji na wskazaną informację roczną, nie zwalniał jednak organu od dokonania pełnej analizy przesłanek składających się na określenie opłaty rocznej, w sposób tożsamy, jak ma to miejsce na gruncie wydania decyzji na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 274 ust. 1 u.p.w.
Pominięcie ustalenia faktów mających znaczenie dla sprawy, stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy organ obowiązany jest wziąć także pod uwagę wyjaśnienia i wnioski strony. Zasada prawdy obiektywnej z art. 7 K.p.a., nakłada także i na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z ww. zasadą oraz zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), organ odwoławczy dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed pierwszą instancją. Strona podniosła, że nie została zrealizowana inwestycja drogowa, z którą związane jest naliczenie opłaty rocznej za usługę wodną. Ponadto w odwołaniu wskazywała na brak urządzeń wodnych związanych z ww. inwestycją.
Wskazać zatem należy, że istotą pozwolenia wodnoprawnego jest określona w tej decyzji możliwość korzystania z wód lub też oddziaływania na te wody. Jak wynika z treści art. 268 ust. 1 pkt 3a u.p.w. opłatę pobiera się "za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych". Odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych musi następować za pośrednictwem otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej, służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemów kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Istnienie tych systemów kanalizacji jest więc warunkiem powstania obowiązku poniesienia opłaty za tę usługę wodną. Zgodnie zaś z treścią art. 271 ust. 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie wód (...) ustalają Wody Polskie, co oznacza w sposób oczywisty, że opłata stała może być ustalona tylko i wyłącznie za odprowadzanie wód, a nie za potencjalną możliwość takiego odprowadzania.
Nie można z zasady dotyczącej ustalania wysokości świadczenia wywodzić zasady samej wymagalności tego świadczenia, tj. z zasady ustalania wysokości opłaty kreować zasadę dotyczącą powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty.
Zdaniem Sądu, organ uprawiony do ustalenia opłaty stałej nie może zatem abstrahować od okoliczności faktycznych sprawy i poprzestawać wyłącznie na fakcie uzyskania przez dany podmiot ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sam fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego, tak jak wskazywała strona, nie stwarza rzeczywistej możliwości korzystania z określonej w nim usługi wodnej. Ta rzeczywista możliwość aktualizuje się dopiero wówczas, gdy powstaną odpowiednie dla danej usługi urządzenia wodne.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ma to szczególne znaczenie, ponieważ strona w odwołaniu od decyzji podnosiła, że inwestycja objęta pozwoleniem wodnoprawnym nie została do chwili obecnej zrealizowana, a organ do tej okoliczności nie odniósł się.
Sąd wskazuje ponadto, że zarówno w odwołaniu jak i skardze strona podnosiła, że w decyzji organu I instancji błędnie określono podmiot zobowiązany do zapłaty.
Rację należy przyznać stronie, że w decyzjach organów nieprawidłowo oznaczono stronę jako "[...] zamiast "[...]". W ocenie Sądu, powyższe nie oznacza jednak, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną postępowania, a to z tego względu, że już z treści odwołania od decyzji jednoznacznie wynika, że wydane w tym postępowaniu decyzje – faktycznie trafiły do [...] i to on właśnie uczestniczył w tym postępowaniu. Kwestia ta była podnoszona już w odwołaniu, sporządzonym przez r.pr. E. G., której pełnomocnictwo (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) do reprezentowania w tym postępowaniu [...] – udzielił p.o. [...]
Z tego względu, pomimo że strona nie została oznaczona w pełni prawidłowo, to jednak nie skutkuje to koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji, jak oczekuje tego strona.
Podsumowując, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ II instancji co najmniej przedwcześnie uznał, że decyzja nakładająca na stronę opłatę stałą za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja zapadła wskutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 7 w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w., co skutkowało tym, że organ II instancji naruszył art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, zaniechał ustalenia czy strona zrealizowała inwestycję, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, co wiąże się z budową odpowiednich urządzeń wodnych i rzeczywistym korzystaniem z usług wodnych.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni wykładnię przepisów prawa materialnego przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, z której wynika, że istnienie obowiązku uiszczania opłaty stałej jak i ustalania jej wysokości w trybie decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w., podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz że niedopuszczalne jest obciążenie opłatą stałą podmiotu w sytuacji braku urządzeń, które są niezbędne do korzystania z usługi wodnej. W związku z tym dokładnie i wyczerpująco organ zobowiązany jest ustalić stan faktyczny sprawy, w szczególności w odniesieniu do twierdzeń strony, dotyczących realizacji inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym. Precyzyjnie winno być również określone miejsce lub urządzenie z którym wiąże się odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz - obarczoną tożsamymi uchybieniami - poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2
P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł.
Orzeczenia sądów administracyjnych wskazana w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.