Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r., Nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RZGW") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor Zarządu Zlewni") znak: [...] z [...] stycznia 2019 r., w przedmiocie ustalenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor RZGW wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 t.j.; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 271 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 7 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2018.2268 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.w.").
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy informacją roczną z dnia [...] lutego 2018 r. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K., na podstawie art. 271 ust. 1 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne ustalił Stronie opłatę stałą w wysokości [...] zł za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych, za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2018 r. Informację roczną doręczono Stronie [...] lutego 2018 r.
Strona nie dokonała wpłat w wyznaczonych ustawowo terminach, dlatego organ I instancji ww. decyzją z [...] stycznia 2019 r. określił Stronie, za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2018 r., opłatę stałą w wysokości [...] zł za odprowadzenie do wód - wód opadowych lub roztopowych.
Organ I instancji wskazał, że w myśl art. 271 ust. 7 u.p.w., jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6 tego przepisu, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka obligująca organ do wydania takiej decyzji, albowiem Strona nie wniosła na rachunek bankowy Wód Polskich rat kwartalnych ww. opłaty rocznej.
Dalej organ wyjaśnił, że wysokość opłaty stałej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód wyrażonej w m?/s odprowadzanych do wód (art. 271 ust. 4 u.p.w.).
W oparciu o § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek za usługi wodne (Dz.U.2502; dalej: "rozporządzenie"), organ I instancji wskazał, że opłata stała za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych w formie opłaty stałej wynosi 2,5 zł na dobę za 1 m?/s, za określoną w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalną ilość wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych.
Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji odwołaniem wnosząc o jej uchylenie w całości, decyzji tej zarzucając naruszenia:
- - przepisów postępowania tj.: art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.;
- - przepisów prawa materialnego tj.: art. 268 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 i art. 272 ust. 19 u.p.w.
Zaskarżoną do tutejszego Sądu ww. decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wysokość ustalonej Stronie opłaty stałej za usługi wodne, za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2018 r., w wysokości [...] zł, organ I instancji ustalił w formie informacji rocznej z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], doręczonej Stronie [...] lutego 2018 r. Strona nie wniosła reklamacji od tej informacji, co należy odczytać jako akceptację wysokości opłaty zawartej w informacji. W ocenie organu odwoławczego kwestionowanie zasadności ustaleń dotyczących obowiązku uiszczenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych, na etapie decyzji podjętej na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w., jest spóźnione. Mogło to nastąpić poprzez wniesienie reklamacji, bądź skargi na decyzję wydaną w oparciu o art. 273 ust. 6 u.p.w. Wysokość opłaty ustalono Stronie w drodze informacji, a nie w drodze decyzji wydanej w wyniku złożenia reklamacji.
W treści informacji rocznej wskazano, iż przedmiotową opłatę należy uiścić w terminach, w ratach płatnych co kwartał. Z akt sprawy wynika, że Strona nie wniosła na rachunek bankowy Wód Polskich I, II i III raty kwartalnej w terminie. Słusznie zatem organ I instancji ocenił, że zaistniała przesłanka do wydania decyzji w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w.
Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu
I instancji. Ponadto, w skardze zawarto wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 28 K.p.a. w zw. z art. 19 ust. 2 i art. 18 a ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez uznanie, że adresatem obowiązku wnoszenia opłaty jest zarząd drogi krajowej – GDDKiA, a w konsekwencji skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania; w związku z tym Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni;
- 2) prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, 7, 77, i 80 K.p.a. w zw. z art. 271 ust. 7 u.p.w. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego określenia stanu faktycznego, a w szczególności, czy w świetle przepisów u.p.w. Skarżący jest zobowiązany do zapłaty opłaty stałej za odprowadzanie wód z inwestycji "Budowa drogi [...] na odcinku węzeł U. bez węzła – początek obwodnicy K. i S.";
- 3) prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, a to art. 268 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 271 ust. 4 poprzez dokonanie ich błędnej wykładni.
W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący powołał argumenty celem ich poparcia.
Wskazano, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji skierowane zostały do urzędu – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S.. Zarzut ten był podniesiony w odwołaniu od decyzji, jednak organ odwoławczy się do niego nie odniósł.
W dalszej części uzasadnienia skargi podniesiono, że w przepisach ustawy na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję, brak jest mechanizmów uniemożliwiających stronie kwestionowanie tak wysokości jak i zasadności ustalonej opłaty, w tym ustalonej na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. Nie jest trafne stanowisko organu, zgodnie z którym, przedmiotem postępowania w tym trybie było jedynie stwierdzenie przekroczenia terminu zapłaty. Zdaniem Skarżącego, z brzmienia ww. przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem postępowania jest określenie wysokości opłaty, co umożliwia także kwestionowanie ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy oraz wykładni i zastosowania przepisów prawa dotyczących naliczenia opłaty.
W tej sytuacji stanowisko organu, że brak wniesienia reklamacji ma wpływ na zakres postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ w sprawie opłat za usługi wodne, w tym w szczególności, że zamyka drogę do możliwości kwestionowania przez Skarżącego zasadności ustalenia opłaty, jest błędne. Treść art. 272 ust. 17 w zw. z art. 273 ust. 1 u.p.w. nakazuje przyjąć, że reklamacja składana jest w sytuacji, gdy strona kwestionuje wysokość opłaty, a nie podstawę prawną jej ustalenia. W niniejszej sprawie Skarżący nie kwestionował wysokości opłaty, ale podnosił brak podstaw do ustalania opłaty w sytuacji, gdy droga nie została wybudowana. Organ ograniczając zakres prowadzonego postępowania administracyjnego do ustalenia okoliczności doręczenia Skarżącemu informacji o wysokości opłaty, dokonania wpłat kwot wskazanych w tej informacji oraz złożenia reklamacji, naruszył art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik postępowania.
Skarżący, w oparciu o art. 35 ust. 1 i 3 oraz art. 268 ust. 1 pkt 3 u.p.w., podniósł, że o ile opłata za usługę odprowadzania wód opadowych lub roztopowych do wód, rzeczywiście wiąże się ze skutkami opadów atmosferycznych, o tyle obowiązek jej ponoszenia związany jest z odprowadzaniem wód opadowych lub roztopowych. Tak długo, jak woda nie jest odprowadzana, brak jest podstaw do uznania, że mamy do czynienia z usługą wodną w rozumieniu przepisów u.p.w. Nie stanowi, bo w świetle ww. przepisów, stanowić nie może, podstawy do uznania, że podmiot korzysta z usługi wodnej, sam fakt funkcjonowania w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego.
Według Skarżącego, inwestycja drogowa dla której pozwolenie wodnoprawne zostało wydane w 2018 r. nie była ukończona, a droga oddana do użytku, czego nie kwestionowały organy orzekające w sprawie. Trafność stanowiska Skarżącego w tej kwestii, wielokrotnie potwierdzały sądy administracyjne. Konsekwencją jednolitego orzecznictwa w tej materii, było dokonanie z dniem 23 listopada 2019 r. zmiany w art. 271 ust. 5 u.p.w., poprzez dodanie w nim art. 5b w brzmieniu:
"W przypadku realizacji przedsięwzięcia w zakresie obiektów liniowych, opłatę stałą ponosi się za okres od dnia przystąpienia do użytkowania urządzenia wodnego służącego do realizacji usług wodnych."
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i o przeprowadzenie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy, której przedmiot dotyczy określenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.w. usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód.
Usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.)
Jak wynika z art. 271 ust. 3 lit. a) u.p.w., Wody Polskie ustalają oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty, wysokość opłaty stałej. Przy tym, zgodnie z brzmieniem art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód.
Stosownie do art. 271 ust. 7 u.p.w., jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji.
Na gruncie sprawy sporna jest kwestia granic kontroli decyzji wydanej w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w. w sytuacji, gdy strona kwestionuje podstawy ustalania takiej opłaty, mimo że nie wnosiła reklamacji od wydanej informacji ustalającej wysokość opłaty rocznej za usługi wodne.
Według organu odwoławczego, odnoszenie się do zasadności ustaleń obowiązku uiszczenia opłaty stałej za korzystanie z usługi wodnej, na etapie decyzji podjętej w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w., jest spóźnione. W ocenie zaś Skarżącego, ze wskazanego przepisu wynika, że odnosi się do określenia wysokości opłaty, co umożliwia także kwestionowane ustaleń stanu faktycznego oraz wykładni i procesu subsumpcji przepisów dotyczących naliczenia opłaty.
W zaistniałym sporze Sąd przyznał rację Skarżącemu, przy czym Sąd zauważa, że analogiczne do powyższego spory prawne były już przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2020 r., II OSK 523/20 i prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 19 listopada 2020 r., II SA/Sz 312/20. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela wnioski i oceny prawne zawarte w ww. wyrokach i przyjmuje je za własne – stąd odniesienia do ich treści.
Należy zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2020 r., II OSK 523/20, które uwzględnił skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym "Skoro (...) przepis ustawy wyraźnie wskazuje, iż organ w decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 Prawa wodnego określa wysokość opłaty stałej, to brak jest jakichkolwiek przesłanek dla przyjmowania, iż istnienie obowiązku uiszczania określonej w tej decyzji opłaty stałej, jak i jej wysokości nie podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz kontroli sądu administracyjnego, do którego wydana na tej podstawie decyzja została zaskarżona, a wiążąca w tym zakresie jest niezakwestionowana reklamacją informacja roczna".
Porównanie treści art. 271 ust. 7 oraz art. 273 u.p.w. wskazuje, iż ustawodawca przewidział dwa konkurencyjne wobec siebie tryby kwestionowania przez podmiot obowiązany istnienia i wysokości obciążającej go opłaty stałej za usługi wodne. Pierwszy z nich polega na braku podejmowania jakichkolwiek działań po doręczeniu mu informacji rocznej, w tym na braku uiszczania płatności wynikających z tej informacji, w następstwie czego dochodzi do wydania przez organ na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. decyzji określającej wysokość opłaty stałej, która to decyzja może być przez adresata zaskarżona w administracyjnym toku instancji, a po jego wyczerpaniu zaskarżona na zasadach ogólnych do sądu administracyjnego.
Sposób określenia przedmiotu rozstrzygnięcia w art. 273 ust. 6 oraz w art. 271 ust. 7 jakim jest w obu omawianych przepisach "określenie wysokości opłaty" wskazuje na ich wzajemny stosunek, który wyraża się w tym, iż w przypadku wydania decyzji ostatecznej na podstawie art. 273 ust. 6, brak będzie możliwości wydania decyzji dotyczącej tej samej opłaty za ten sam okres na podstawie art. 271 ust. 7, albowiem byłaby to decyzja wydana w sprawie rozstrzygniętej już uprzednio inną decyzją ostateczną.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, zasadne okazały się zarzuty skargi o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy uznając odmienność przesłanek wydawania decyzji w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w. ograniczył się do poczynienia ustaleń stanu faktycznego jedynie w zakresie wskazania, że została wydana informacja o ustaleniu Skarżącemu opłaty rocznej za 2018 r. za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych, której termin uiszczenia upłynął, a która nie została uiszczona na rachunek bankowy organu. Brak wniesienia przez Skarżącego reklamacji na wskazaną informację roczną, nie zwalniało jednak organu od dokonania pełnej analizy przesłanek składających się na określenie opłaty rocznej, w sposób tożsamy, jak ma to miejsce na gruncie wydania decyzji na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 274 ust. 1 u.p.w.
Pominięcie ustalenia faktów mających znaczenie dla sprawy, stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy organ obowiązany jest wziąć także pod uwagę wyjaśnienia i wnioski strony. Zasada prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a., nakłada także i na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z ww. zasadą oraz zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), organ odwoławczy dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed pierwszą instancją. Skarżący podniósł, że nie została zrealizowana inwestycja drogowa, z którą związane jest naliczenie opłaty rocznej za usługę wodną. Ponadto w odwołaniu wskazywał na brak urządzeń wodnych związanych z ww. inwestycją.
Wskazać zatem należy, że istotą pozwolenia wodnoprawnego jest określona w tej decyzji możliwość korzystania z wód lub też oddziaływania na te wody.
Jak wynika z treści art. 268 ust. 1 pkt 3a u.p.w. opłatę pobiera się "za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych". Odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych musi następować za pośrednictwem otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemów kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Istnienie tych systemów kanalizacji jest więc warunkiem powstania obowiązku poniesienia opłaty za tę usługę wodną. Zgodnie zaś z treścią art. 271 ust. 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie wód (...) ustalają Wody Polskie, co oznacza w sposób oczywisty, że opłata stała może być ustalona tylko i wyłącznie za odprowadzanie wód, a nie za potencjalną możliwość takiego odprowadzania.
Nie można z zasady dotyczącej ustalania wysokości świadczenia wywodzić zasady samej wymagalności tego świadczenia, tj. z zasady ustalania wysokości opłaty kreować zasadę dotyczącą powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty.
Zdaniem Sądu, organ uprawiony do ustalenia opłaty stałej nie może zatem abstrahować od okoliczności faktycznych sprawy i poprzestawać wyłącznie na fakcie uzyskania przez dany podmiot ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sam fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego, tak jak wskazywał Skarżący, nie stwarza rzeczywistej możliwości korzystania z określonej w nim usługi wodnej.
Ta rzeczywista możliwość aktualizuje się dopiero wówczas, gdy powstaną odpowiednie dla danej usługi urządzenia wodne.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ma to szczególne znaczenie, ponieważ Skarżący w odwołaniu od decyzji podnosił, że inwestycja objęta pozwoleniem wodnoprawnym nie została do chwili obecnej zrealizowana, a organ do tej okoliczności nie odniósł się.
Sąd wskazuje ponadto, że zarówno w odwołaniu jak i skardze Skarżący podnosił, że w decyzji organu I instancji błędnie określono podmiot zobowiązany do zapłaty.
Rację należy przyznać Skarżącemu, że w decyzjach nieprawidłowo oznaczono stronę jako "Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w S.", zamiast "Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad".
W ocenie Sądu, powyższe nie oznacza jednak, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną postępowania, a to z tego względu, że zarówno z treści odwołania od decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r., jak i z treści skargi z dnia [...] czerwca 2020 r. jednoznacznie wynika, że wydane w tym postępowaniu decyzje – faktycznie trafiły do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i to on właśnie uczestniczył w tym postępowaniu. Kwestia ta była podnoszona już w odwołaniu, sporządzonym przez r.pr. E. G., której pełnomocnictwa (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) do reprezentowania w tym postępowaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – udzielił p.o. tego Dyrektora L. W., a następnie także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, sporządzonej przez tego samego pełnomocnika.
Należy podkreślić, że opisane wyżej pełnomocnictwo upoważnia tego pełnomocnika do reprezentowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nie tylko przed organami administracji publicznej ale także przed sądami administracyjnymi.
Z tego względu, pomimo że strona nie została oznaczona w pełni prawidłowo, to jednak nie skutkuje to koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji, jak oczekuje tego Skarżący.
Podsumowując, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ II instancji co najmniej przedwcześnie uznał, że decyzja nakładająca na Skarżącego opłatę stałą za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja zapadła wskutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 7 w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a oraz art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w., co skutkowało tym, że organ II instancji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zaniechał ustalenia czy Skarżący zrealizował inwestycję, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, co wiąże się z budową odpowiednich urządzeń wodnych i rzeczywistym korzystaniem z usług wodnych.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni wykładnię przepisów prawa materialnego przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, z której wynika, że istnienie obowiązku uiszczania opłaty stałej jak i ustalania jej wysokości w trybie decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w., podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz że niedopuszczalne jest obciążenie opłatą stałą podmiotu w sytuacji braku urządzeń, które są niezbędne do korzystania z usługi wodnej. W związku z tym dokładnie i wyczerpująco organ zobowiązany jest ustalić stan faktyczny sprawy, w szczególności w odniesieniu do twierdzeń Skarżącego dotyczących realizacji inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym. Precyzyjnie winno być również określone miejsce lub urządzenie z którym wiąże się odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz - obarczoną tożsamymi uchybieniami - poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2
P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]zł oraz kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...]zł.
Orzeczenia sądów administracyjnych wskazana w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.