Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Sz [...]
Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Zlewni w K. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, wydał w dniu [...] stycznia 2019 r. decyzję nr [...] na podstawie art. 271 ust. 7 w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm.), dalej "u.p.w." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a.", w której określił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w dniu [...] lutego 2018 r. w stosunku do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. wydał informację na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 3 u.p.w., w której określi za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości [...] W informacji podane były terminy do uiszczenia rat ww. opłaty. Powyższa informacja została doręczona Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. w dniu [...] lutego 2018 r. Generalna Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. korzystała z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Marszałka Województwa Z. z dnia [...] września 2016 r.
Organ I instancji przywołał treść art. 271 ust. 6 i 7 u.p.w. i wskazał, że wobec nieuregulowania ww. opłaty zobligowany był do wydania decyzji w sprawie. Wskazał, że wysokości opłaty stałej dokonał Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w oparciu o art. 271 ust. 4 pkt. 1 u.p.w. oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502), dalej "rozporządzenie RM". Organ I instancji wskazał także na art. 300 u.p.w., który odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), dalej "o.p.". Następnie organ I instancji przeanalizował przepisy o.p., odnosząc je do obowiązku uiszczenia odsetek od każdej z rat ww. opłaty.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, określając się jako Generalna Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S., złożył odwołanie od ww. decyzji wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 268 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 271 ust. 4 pkt 1 i art. 272 ust. 19 u.p.w. Strona wskazała na błędne oznaczenie adresata decyzji, gdyż zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. drogach publicznych (Dz. U. 2020 r. poz. 470 ze zm.), dalej "u.d.p.", powinien być nim Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Według strony, organ I instancji nie wziął pod uwagę, że inwestycja "Budowa obwodnicy K. i S. na S-6 wraz z odcinkiem S-11 od węzła K. do węzła B. ", dla której zostało wydane pozwolenie wodnoprawne nie została do chwili obecnej zrealizowana, a tym samym nie istnieje droga publiczna, z której miałyby być odprowadzane wody opadowe lub roztopowe.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wydał w dniu [...] kwietnia 2020 r. decyzję nr [...], w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r.
Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem organu I instancji.
Jak wynikało z akt sprawy, wysokość opłaty stałej za usługi wodne, tj.: odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r., wysokości 60 zł ustalona została przez Dyrektora Zarządu Zlewni w K. w formie informacji rocznej z dnia [...] lutego 2018 r., znak: [...], doręczonej stronie w dniu [...] lutego 2018 r.
Organ odwoławczy podał, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. nie złożyła od ww. informacji reklamacji, mimo zawartego w tym dokumencie – pouczenia. Wobec braku działań w tym zakresie, organ odwoławczy uznał za akceptację wysokości opłaty zawartej w informacji przez stronę. Powyższe oznaczało również, że zaskarżona decyzja wydana przez organ I instancji była konsekwencją zaniechania ciążącego na stronie skarżącej obowiązku wniesienia opłaty stałej ustalonej w formie informacji rocznej.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca przewidział dwa odmienne tryby wydawania decyzji, określających wysokość opłaty za usługi wodne. Mamy więc do czynienia z decyzjami wydanymi na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. oraz decyzjami wydanymi na podstawie art. 273 ust 6 u.p.w. Przy czym, co również istotne, wydawaniu każdej z nich towarzyszą odmienne przesłanki. W pierwszym przypadku, przesłanką do wydania decyzji jest zaniechanie przez podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty za usługi wodne wykonania obowiązku wpłaty, w 4 równych ratach kwartalnych nie później niż do końca miesiąca następującego po upływie każdego kwartału. W drugim przypadku natomiast przesłanką wydania decyzji jest nieuznanie przez właściwy organ w tym, przypadku Wódy Polskie reklamacji, którą podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne złożył, gdyż nie zgadzał się z wysokością opłaty przekazanej w informacji.
Dla ww. trybów wydawania decyzji określających wysokość opłaty za usługi wodne ustawodawca wprowadził również odmienny sposób skarżenia tych decyzji. Ustawodawca w art. 273 ust. 8 u.p.w. wskazał, że od decyzji, o której mowa w ust 6, podmiotowi korzystającemu z usług wodnych przysługuje skarga do sądu administracyjnego wyłączył zasadę dwuinstancyjności organów, tym samym umożliwiając podmiotom, którym przekazano informację ustalającą wysokość opłaty, na kwestionowanie zarówno wysokości, jak i sposobu ustalenia tej opłaty przez niezależnymi sądami. Taka sytuacja w odniesieniu do decyzji wydawanych na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. nie występuje. W tym przypadku zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, organem odwoławczym jest Dyrektor RZGW.
Wobec powyższego, według organu odwoławczego, zasadnicze znaczenie w sprawie mają następujące przesłanki: czy dla Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. ustalono wysokość opłaty za usługi wodne w drodze informacji, czy w drodze decyzji wydanej w wyniku złożenia reklamacji; czy upłynął termin wniesienia przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. opłaty za usługi wodne; czy Generalna Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. wniosła opłatę w całości.
Organ odwoławczy wskazał, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. nie wniosła na rachunek bankowy Wód Polskich I, II i III raty kwartalnej w terminie. Prawidłowo zatem organ I instancji ocenił, że zaistniała przesłanka do wydania decyzji w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w., bowiem podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku uiszczenia opłaty w terminach wskazanych ww. informacji, tj.: do [...] kwietnia 2018 r., do [...] lipca 2018 r. oraz do [...] października 2018 r.
W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie podlegała badaniu słuszność merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie naliczenia opłaty za usługi wodne, gdyż byłoby to możliwe jedynie w trybie wydania decyzji po wniesieniu reklamacji od informacji. Zgodnie art. 271 ust. 7 u.p.w., organ bada jedynie zasadność wydania decyzji, biorąc pod uwagę, czy podmiot obowiązany do ponoszenia opłaty za usługi wodne dokonał wpłaty w wyznaczonym terminie oraz czy organ I instancji miał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, określając się jako Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S., złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie decyzji organów administracyjnych obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzucił organowi naruszenie:
- 1. 28 k.p.a. w zw. z art. 19 ust. 2 i art. 18a ust. 1 u.d.p., przez uznanie, że adresatem obowiązku wnoszenia opłaty jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, a w konsekwencji skierowanie decyzji do osoby niebędącej strona postępowania i na podstawie art. 145 § 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji;
- 2. art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 271 ust. 7 u.p.w., przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla prawidłowego określenia stanu faktycznego, a w szczególności, czy w świetle przepisów u.p.w. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad jest zobowiązana do zapłaty opłaty stałej za odprowadzanie wód z inwestycji "Budowa drogi S-6 na odcinku węzeł U. bez węzła - początek obwodnicy K. i S.";
- 3. art. 268 ust.1 pkt 3a w zw. z art. 271 ust. 4 u.p.w., przez dokonanie ich błędnej wykładni.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Ustosunkował się również do zarzutu nieważności obu decyzji i podał, że jest on niezasadny, bo gdyby nawet przyjąć, iż adresatem decyzji powinien być Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad to błąd ten mógłby stanowić jedynie podstawę do sprostowania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:
Na wstępie należy nakreślić ramy prawne sprawy, której przedmiot dotyczy określenia opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych i roztopowych.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.w., usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód.
Usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.).
Jak wynika z art. 271 ust. 3 lit.a u.p.w., Wody Polskie ustalają oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty, wysokość opłaty stałej. Przy tym, zgodnie z brzmieniem art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości wód, wyrażonej w m3/s, odprowadzanych do wód.
Stosownie do art. 271 ust. 7 u.p.w., jeżeli podmiot obowiązany do ponoszenia opłat za usługi wodne zaniechał wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, właściwy organ Wód Polskich określa wysokość opłaty stałej w drodze decyzji.
Na gruncie sprawy sporna jest kwestia granic kontroli decyzji wydanej w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w. w sytuacji, gdy strona kwestionuje podstawy ustalania takiej opłaty, mimo że nie wnosiła reklamacji od wydanej informacji ustalającej wysokość opłaty rocznej za usługi wodne. Według organu odwoławczego, odnoszenie się do zasadności ustaleń obowiązku uiszczenia opłaty stałej za korzystanie z usługi wodnej, na etapie decyzji podjętej w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w., jest spóźnione. Według skarżącego, ze wskazanego przepisu wynika, że odnosi się do określenia wysokości opłaty, co umożliwia także kwestionowane ustaleń stanu faktycznego oraz wykładni i zastosowania przepisów dotyczących naliczenia opłaty.
W zaistniałym sporze Sąd przyznał trafność argumentacji skarżącego.
Należy zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 523/20, które uwzględnił skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym "Skoro (...) przepis ustawy wyraźnie wskazuje, iż organ w decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 Prawa wodnego określa wysokość opłaty stałej, to brak jest jakichkolwiek przesłanek dla przyjmowania, iż istnienie obowiązku uiszczania określonej w tej decyzji opłaty stałej, jak i jej wysokości nie podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz kontroli sądu administracyjnego, do którego wydana na tej podstawie decyzja została zaskarżona, a wiążąca w tym zakresie jest niezakwestionowana reklamacją informacja roczna".
Zdaniem NSA, porównanie treści art. 271 ust. 7 oraz art. 273 u.p.w. wskazuje, iż ustawodawca przewidział dwa konkurencyjne wobec siebie tryby kwestionowania przez podmiot obowiązany istnienia i wysokości obciążającej go opłaty stałej za usługi wodne. Pierwszy z nich polega na braku podejmowania jakichkolwiek działań po doręczeniu mu informacji rocznej, w tym na braku uiszczania płatności wynikających z tej informacji, w następstwie czego dochodzi do wydania przez organ na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w. decyzji określającej wysokość opłaty stałej, która to decyzja może być przez adresata zaskarżona w administracyjnym toku instancji, a po jego wyczerpaniu zaskarżona na zasadach ogólnych do sądu administracyjnego. Sposób określenia przedmiotu rozstrzygnięcia w art. 273 ust. 6 oraz w art. 271 ust. 7 u.p.w. jakim jest w obu omawianych przepisach "określenie wysokości opłaty" wskazuje na ich wzajemny stosunek, który wyraża się w tym, iż w przypadku wydania decyzji ostatecznej na podstawie art. 273 ust. 6 u.p.w., brak będzie możliwości wydania decyzji dotyczącej tej samej opłaty za ten sam okres na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w., albowiem byłaby to decyzja wydana w sprawie rozstrzygniętej już uprzednio inną decyzją ostateczną.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, zasadne okazały się zarzuty skargi o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy, uznając odmienność przesłanek wydawania decyzji w trybie art. 271 ust. 7 u.p.w. ograniczył się do poczynienia ustaleń stanu faktycznego jedynie w zakresie wskazania, że została wydana informacja o ustaleniu skarżącemu opłaty rocznej za 2018 r. za odprowadzanie do wód – wód opadowych lub roztopowych, której termin uiszczenia upłynął, a która nie została uiszczona na rachunek bankowy organu.
Nie wniesienie przez skarżącego reklamacji na wskazaną informację roczną, nie zwalniało jednak organu od dokonania pełnej analizy przesłanek składających się na określenie opłaty rocznej, w sposób tożsamy, jak ma to miejsce na gruncie wydania decyzji na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 274 ust. 1 u.p.w. Pominięcie ustalenia faktów mających znaczenie dla sprawy, stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Ustalając fakty mające znaczenie dla sprawy organ obowiązany jest wziąć także pod uwagę wyjaśnienia i wnioski strony. Zasada prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a., nakłada także i na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z ww. zasadą oraz zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), organ odwoławczy dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed pierwszą instancją. Jak wynikało z treści odwołania od decyzji, skarżący podniósł, że organ nie wskazał jakiego obszaru przedmiotowa decyzja dotyczy, a ponadto pominął fakt, że nie została zrealizowana inwestycja drogowa, z którą związane jest naliczenie opłaty rocznej za usługę wodną.
Zarzuty te zostały podniesione także w skardze. Istotą pozwolenia wodnoprawnego jest określona w tej decyzji możliwość korzystania z wód lub też oddziaływania na te wody. Jak wynika z treści art. 268 ust. 1 pkt 3a u.p.w. opłatę pobiera się "za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych". Odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych musi następować za pośrednictwem otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej służących do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemów kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Istnienie tych systemów kanalizacji jest więc warunkiem powstania obowiązku poniesienia opłaty za tę usługę wodną. Zgodnie zaś z treścią art. 271 ust. 1 u.p.w., wysokość opłaty stałej za odprowadzanie wód (...) ustalają Wody Polskie, co oznacza w sposób oczywisty, że opłata stała może być ustalona tylko i wyłącznie za odprowadzanie wód, a nie za potencjalną możliwość takiego odprowadzania.
Nie można z zasady dotyczącej ustalania wysokości świadczenia wywodzić zasady samej wymagalności tego świadczenia, tj. z zasady ustalania wysokości opłaty kreować zasadę dotyczącą powstania obowiązku uiszczenia tej opłaty.
Zdaniem Sądu, organ uprawiony do ustalenia opłaty stałej nie może zatem abstrahować od okoliczności faktycznych sprawy i poprzestawać wyłącznie na fakcie uzyskania przez dany podmiot ostatecznego pozwolenia wodnoprawnego, gdyż sam fakt wydania pozwolenia wodnoprawnego, tak jak wskazywał to skarżący, nie stwarza rzeczywistej możliwości korzystania z określonej w nim usługi wodnej. Ta rzeczywista możliwość aktualizuje się dopiero wówczas, gdy powstaną odpowiednie dla danej usługi urządzenia wodne. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy ma to szczególne znaczenie, ponieważ skarżący w odwołaniu od decyzji podnosił, że inwestycja objęta pozwoleniem wodnoprawnym nie została do chwili obecnej zrealizowana, a organ do tej okoliczności nie odniósł się. Skarżący podnosił ponadto, że w decyzji organu I instancji błędnie określono podmiot zobowiązany do zapłaty.
Rację należy również przyznać skarżącemu, że w decyzjach organów I i II instancji nieprawidłowo oznaczono stronę jako "Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w S.", zamiast "Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad". Generalny Dyrektor Dróg Publicznych jest centralnym organem administracji rządowej utworzonym z dniem 1 kwietnia 2002 r. na podstawie art. 4 ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2002 r., Nr 25 poz. 253 ze zm.). Organ ten jest właściwy w sprawach określonych w art. 18 u.d.p. i wykonuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad (art.18a u.p.d.).
W ocenie Sądu, powyższe nie oznacza jednak, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną postępowania, a to z tego względu, że zarówno z treści odwołania od decyzji organu I instancji, jak i z treści skargi jednoznacznie wynika, że wydane w tym postępowaniu decyzje – faktycznie trafiły do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i to on właśnie uczestniczył w tym postępowaniu. Kwestia ta była podnoszona już w odwołaniu. Faktem jest, że strona nie została oznaczona w pełni prawidłowo, to jednak nie skutkuje to koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. o sygn. akt II OSK 440/18, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Przepis ten znajduje zastosowanie w razie błędnego ukształtowania stosunku prawnego, tj. wyznaczenia praw i obowiązków podmiotu, którego takie rozstrzygnięcie w ogóle nie dotyczy.
Tym samym do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wystarczy nieprawidłowe oznaczenie strony, takie jak błędna pisownia imienia, nazwiska albo nazwy strony bądź też doręczenie decyzji uczestnikom postępowania administracyjnego. Konieczne jest natomiast, by decyzja administracyjna kształtowała sytuację prawną podmiotów, którzy nie powinni być jej adresatami. Decyzje organów obu instancji wydane w niniejszej sprawie, określały stronę błędnie, lecz należy je odczytać jako zastosowanie przez nich pewnego uproszczenia. Należy mieć też na uwadze, że sama strona również niejednoznacznie się określała w pismach składach do organów i Sądu.
Podsumowując, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy, co najmniej przedwcześnie uznał, że decyzja nakładająca na skarżącego opłatę stałą za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych jest prawidłowa. Zaskarżona decyzja zapadła wskutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 271 ust. 7 w zw. z art. 268 ust. 1 pkt 3 lit.a oraz art. 271 ust. 4 pkt 1 u.p.w., co skutkowało tym, że organ odwoławczy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zaniechał ustalenia czy skarżący zrealizował inwestycję, której dotyczy pozwolenie wodnoprawne, co wiąże się z budową odpowiednich urządzeń wodnych i rzeczywistym korzystaniem z usług wodnych.
Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ uwzględni wykładnię przepisów prawa materialnego przedstawioną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, z której wynika, że istnienie obowiązku uiszczania opłaty stałej jak i ustalania jej wysokości w trybie decyzji wydanej na podstawie art. 271 ust. 7 u.p.w., podlega kontroli w administracyjnym toku instancji oraz że niedopuszczalne jest obciążenie opłatą stałą podmiotu w sytuacji braku urządzeń, które są niezbędne do korzystania z usługi wodnej. W związku z tym dokładnie i wyczerpująco organ zobowiązany jest ustalić stan faktyczny sprawy, w szczególności w odniesieniu do twierdzeń skarżącego dotyczących realizacji inwestycji objętej pozwoleniem wodnoprawnym. Precyzyjnie winno być również określone miejsce lub urządzenie z którym wiąże się odprowadzanie do wód opadowych lub roztopowych. Jak trafnie zauważył skarżący, wydane wobec niego decyzje w istocie są o tożsamej treści i nie konkretyzują w sposób należyty tej okoliczności, ani w sentencji decyzji, ani w ich uzasadnieniu.
Podkreślić należy, że organy obu instancji winny na przyszłość dbać o prawidłowe oznaczenie strony postępowania nie tylko w wydawanych przez siebie decyzjach, lecz również informacjach.
Przywołane przez Sąd orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.
W tym stanie rzeczy Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz obarczoną tożsamymi uchybieniami poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na rzecz skarżącego zasądzono od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym [...] zł tytułem wpisu sądowego i [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.