Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania, nakazał W. B. tj. właścicielowi ogrodzenia położonego na nieruchomości w m. L. gm. P., na terenie działki nr [...], wykonanie w terminie do [...] maja 2020 r. następujących czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości występujących w ogrodzeniu nieruchomości:
- 1. dokonanie uszczelnienia zniszczonego istniejącego ogrodzenia z siatki w ramkach stalowych od strony działki drogowej (dz. nr [...]) położonego na terenie działki nr [...] w m. L.
- 2. dokonanie bieżącej konserwacji istniejącego ogrodzenia wykonanego z ramek stalowych z wypełnieniem z siatki poprzez jego oczyszczenie i pomalowanie odpowiednią powłoką malarską.
Jednocześnie organ zobowiązał właściciela ogrodzenia do wykonania prac naprawczych pod nadzorem uprawnionej osoby oraz przedłożenia oświadczenia uprawnionej osoby, w którym stwierdza się, że roboty naprawcze wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w trakcie wizji przeprowadzonej w dniu [...] października 2019 r. w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego ogrodzenia nieruchomości położonej na terenie działki nr [...] w m. L. gm. P., stanowiącej własność W. B., ustalono, że na terenie wymienionej wyżej działki znajduje się staw wodny, którego zabezpieczeniem jest istniejące ogrodzenie wykonane z ramek stalowych wypełnionych siatką i mocowanych do podłoża za pomocą słupków stalowych. W dniu oględzin stwierdzono, że istniejące ogrodzenie jest nieszczelne i w znacznej mierze zostało zdewastowane. Od lat nie było konserwowane, nie zabezpieczono go odpowiednią powłoką malarską, a dotychczasowa powłoka malarska uległa zniszczeniu. Część ogrodzenia rozchylono, część zdemontowano, powodując, że jest ono nieszczelne i nie spełnia roli zabezpieczenia wygrodzonego terenu, co umożliwia przedostanie się na teren nieruchomości i dostęp do niezabezpieczonego stawu.
Powołując się na treść art. 61 oraz art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, organ wskazał, że ponieważ stan istniejącego ogrodzenia z siatki w ramkach stalowych budził zastrzeżenia organu, stało się to podstawą do wszczęcia postępowania w zgłoszonej sprawie.
W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący podniósł, że organ nie odniósł się do większości wątpliwości podniesionych przez niego w toku postępowania, w szczególności zawartych w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. Zaznaczył, że jest właścicielem spornej działki od około 13 lat. Przywołane w decyzji ogrodzenie istniało już w momencie objęcia przez niego w posiadanie tej działki. Jednak w dokumentach związanych z kupnem przez niego tej nieruchomości nie znalazła się żadna informacja co do usytuowania w jej granicach jakiegokolwiek ogrodzenia. Stąd też wynika wątpliwość w granicach jakich działek znajduje się rzeczone ogrodzenie, czy na działce oznaczonej numerem [...] czy też w granicach odpowiednio działek nr [...] i [...]. Być może właścicielem ww. ogrodzenia jest właściciel działki, na której posadowiona jest świetlica lub odpowiednio zarządca pasa drogowego. Na pytanie to uda się być może odpowiedzieć po sprawdzeniu czy zostało dokonane wymagane prawem zgłoszenie zamiaru budowy wspomnianego ogrodzenia oraz kto takiego zgłoszenia ewentualnie dokonał.
Skarżący zaznaczył ponadto, że organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie poinformował go o zakończeniu postępowania, możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie. Jednak najważniejszą kwestią w tej sprawie – w ocenie skarżącego – jest brak podstawy prawnej wydanej decyzji. Przepis wskazany przez organ jako wspomniana podstawa prawna dotyczy wyłącznie obiektów budowlanych. Tymczasem przedmiotowego ogrodzenia w żaden sposób nie można zakwalifikować do budowli w rozumieniu Prawa budowlanego.
Zdaniem strony, budowlami są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich. Rzeczy, które nie są objęte wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różni się od wymienionych przez ustawodawcę, nie można zaliczyć do kategorii budowli. Ogrodzenie z siatki – w ocenie skarżącego – nie ma cech zbliżonych do budowli wymienionych w wyżej wskazanej normie prawnej.
Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym, to brak jest umocowania organu do określenia sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jak też nałożenia jakichkolwiek dodatkowych warunków jak "wykonanie prac naprawczych pod nadzorem uprawnionej osoby", czego organ się dopuścił, a posiada jedynie umocowanie do nakazania usunięcia uchybień we wskazanym przez siebie terminie.
Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie do ogrodzeń bowiem są one obiektami budowlanymi, o których mowa w tym przepisie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1879/17, organ wyjaśnił, że ogrodzenie związane z innym obiektem budowlanym, np. budynkiem mieszkalnym stanowi urządzenie budowlane związane funkcjonalnie z tym obiektem budowlanym, jednak nawet wówczas nie przestaje być obiektem budowlanym. W cytowanym wyżej wyroku, NSA podzielił stanowisko Sądu I instancji wynikające z treści art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, stanowiącego, że pozwolenia na budowę nie wymaga "budowa" ogrodzenia, zaś zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego "budowa" to wykonywanie "obiektu budowlanego" w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Ogrodzenie jest zatem obiektem budowlanym.
Oceniając zasadność nałożonego obowiązku, ZWINB stwierdził, że organ powiatowy dopuścił się uchybień dowodowych. W protokole z oględzin nie opisał na czym polegają stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego ogrodzenia i nie można tego stanu ustalić na podstawie wykonanej dokumentacji fotograficznej. Nie podano liczby wyłamanych, połączonych prowizorycznie z siatką słupków ogrodzenia, z protokołu nie wynika czy wyłamane słupki stwierdzono tylko od strony działki drogowej, czy także od strony świetlicy oraz nie określono ich położenia w ciągu ogrodzenia. Tymczasem nakaz wywiedziony z ustaleń protokołu oględzin, powinien być na tyle precyzyjny, aby nadawał się do wykonania dobrowolnego lub z użyciem środków przymusu egzekucyjnego.
ZWINB zaznaczył, że w protokole brak jakiejkolwiek wzmianki o braku odpowiednich powłok malarskich ogrodzenia, jednak w pkt 2 zaskarżonej decyzji nakazano jego pomalowanie, przy czym nie określono czy nakaz ten dotyczy ogrodzenia od strony działki drogowej, czy także od strony świetlicy. W protokole brak także zapisu o demontażu części ogrodzenia, demontaż nie wynika również z załączonej do protokołu dokumentacji fotograficznej, jednak w uzasadnieniu znajduje się stwierdzenie o demontażu części ogrodzenia.
Z kolei opisana w uzasadnieniu decyzji organu powiatowego "nieszczelność" ogrodzenia, polegająca na tym, że przez rozchylone przęsła oraz ubytki w ogrodzeniu można dostać się na teren działki nr [...], na której znajduje się staw, nie stanowi nieprawidłowości stanu technicznego ogrodzenia. Nie można bowiem wskazać żadnego przepisu techniczno-budowlanego, powiązanej normy czy zasady wiedzy technicznej, z których wynikałby obowiązek ogrodzenia nieruchomości w ten sposób, aby uniemożliwić przedostanie się osób na teren danej nieruchomości.
Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w rozpoznawanej sprawie PINB w G. niewłaściwie ustalił adresata zaskarżonej decyzji.
Adresatami decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co do zasady są właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Przyjmuje się przy tym, że jeżeli obiekt budowlany ma więcej niż jednego właściciela to nakaz usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powinien być skierowany do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Jeżeli ogrodzenie jest trwale związane z gruntem, to stanowi część składową nieruchomości gruntowej i nie może być odrębnym przedmiotem prawa własności, a co za tym idzie, jeżeli ogrodzenie takie położone jest w granicy pomiędzy dwiema nieruchomościami, stanowi część składową obu tych nieruchomości.
W rozpoznawanej sprawie, z załączonej do akt mapy zasadniczej terenu wynika, że poszczególne części spornego ogrodzenia usytuowane są na odrębnych działkach gruntu. Od strony działki drogowej nr [...], część ogrodzenia znajduje się w granicach geodezyjnych ww. działki drogowej, w pozostałej zaś części znajduje się w granicy działek nr [...] i [...], zatem współwłaścicielami ogrodzenia od strony działki drogowej, w części nieznajdującej się wyłącznie na działce drogowej, są skarżący oraz właściciel działki nr [...]. W tym zakresie postępowanie winno zatem toczyć się (jeżeli stwierdzony zostanie niewłaściwy stan techniczny lub estetyczny tej części ogrodzenia) w stosunku do skarżącego oraz właściciela działki drogowej nr [...].
Z kolei w zakresie części ogrodzenia usytuowanego od strony świetlicy wiejskiej przyjąć należy, że ogrodzenie znajduje się w granicy działek, a zatem jego współwłaścicielami są: właściciel działki nr [...] oraz strona.
ZWINB zwrócił ponadto uwagę, że organ powiatowy nałożył na skarżącego obowiązek wykonania robót pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane pomimo, że z przepisów ustawy Prawo budowlane obowiązku takiego nie można wywieść w odniesieniu do ogrodzenia.
Konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz przeprowadzenia odrębnych postępowań dla części ogrodzenia położonych na odrębnych nieruchomościach, z udziałem prawidłowo ustalonych współwłaścicieli, zdaniem organu, uzasadnia uchylenie decyzji organu powiatowego w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W sprzeciwie od powyższej decyzji, skarżący wniósł o "skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem sposobu postępowania co do ustalenia czy na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerem [...] położonej w L. gmina P. istnieje staw, a co za tym idzie czy płot na granicy działki nr [...] i działki drogowej oznaczonej numerem [...] oraz na części granicy działki nr [...] i [...] jest obiektem budowlanym czy też nie".
W uzasadnieniu sprzeciwu strona podniosła, że w niniejszej sprawie oględziny zostały dokonane przed formalnym wszczęciem postępowania administracyjnego przy czym ten stan rzeczy miał wpływ na podjęcie przez niego decyzji o uczestniczeniu w innym postępowaniu, które miało miejsce na terenie jego gospodarstwa w innym powiecie w tym samym czasie.
Równie istotną, o ile nie ważniejszą, jest kwestia interpretacji czy ogrodzenie będące przedmiotem postępowania jest obiektem budowlanym.
Przywołując orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2018 r. (sygn. akt II OSK 1879/17), skarżący wskazał, że "ogrodzenie związane z innym obiektem budowlanym stanowi urządzenie budowlane związane funkcjonalnie z tym obiektem budowlanym (...), jest zatem obiektem budowlanym".
Tymczasem strona stoi na stanowisku, że znajdujący się w granicach należącej do niego działki o nr [...], niewielki zbiornik wodny nie jest stawem. Zbiornik ten oznaczony w ewidencji gruntów i budynków jako nieużytek znajduje się w cieku rowu melioracyjnego zakończonego zastawką, która stanowi integralną część przepustu pod działką drogową oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...].
Zdaniem skarżącego, zanim zostanie ponownie rozstrzygnięta kwestia ewentualnej konieczności naprawy ogrodzenia na mocy rygorów wynikających z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest przeprowadzenie dogłębnego postępowania wyjaśniającego czy rzeczony zbiornik jest stawem, a tym samym ogrodzenie będące przedmiotem niniejszego postępowania jest obiektem budowlanym i podlega tymże rygorom.
W odpowiedzi na sprzeciw Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o jego oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli Sądu uczyniono rozstrzygnięcie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., mocą którego - na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. nakazującą W. B. – właścicielowi ogrodzenia położonego na nieruchomości w m. L. gm. P., na terenie działki nr [...], wykonanie w terminie do [...]-go maja 2020 r. czynności mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości występujących w ogrodzeniu nieruchomości, polegających na uszczelnieniu zniszczonego istniejącego ogrodzenia z siatki w ramkach stalowych od strony działki drogowej (dz. nr [...]) położonego na terenie działki nr [...] w m. L. a także bieżącej konserwacji istniejącego ogrodzenia wykonanego z ramek stalowych z wypełnieniem z siatki poprzez jego oczyszczenie i pomalowanie odpowiednią powłoką malarską, a nadto zobowiązującą właściciela ogrodzenia do wykonania prac naprawczych pod nadzorem uprawnionej osoby oraz przedłożenia oświadczenia uprawnionej osoby, w którym stwierdza się, że roboty naprawcze wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami - jednocześnie przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania.
W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Według art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.), zaś w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).
W świetle powyższych przepisów podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji jest przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Dokonując kontroli takiego rozstrzygnięcia sąd nie odnosi się zatem do meritum sprawy oraz innych ewentualnych naruszeń prawa procesowego.
W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Do przesłanek podjęcia decyzji kasacyjnej należą zatem: stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania (czyli przepisów k.p.a. lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych) oraz wykazanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tym samym, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1386/15). W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a.
Oceniając przyczyny wydania przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. zaskarżonej sprzeciwem decyzji kasacyjnej, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Należy w pełni zgodzić się z organem odwoławczym, że powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie z uchybieniami, mającymi istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jak słusznie zauważył ZWINB, organ powiatowy nie tylko nie dokonał prawidłowych ustaleń co do stanu technicznego i estetycznego spornego ogrodzenia, ale także nie ustalił prawidłowo adresatów wydanego nakazu.
Stwierdzić należy, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania (w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a.). Zdaniem Sądu, brak precyzyjnego zbadania kręgu stron, jak również brak niezbędnych ustaleń co do stanu ogrodzenia, którego dotyczył nakaz zawarty w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. stanowi o naruszeniu przez organ pierwszej instancji wskazanych przepisów, wymagających od organów administracji publicznej dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego
Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia argumentacja potwierdza wątpliwości podnoszone przez skarżącego w odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. co do tego, "w granicach jakich działek znajduje się rzeczone ogrodzenie, czy na działce oznaczonej numerem [...] czy też w granicach odpowiednio działek nr [...] i [...]".
Dostrzegając te wątpliwości, organ odwoławczy wskazał, że zarówno od strony działki drogowej jak i od strony świetlicy wiejskiej część ogrodzenia znajduje się na granicy działek, dodatkowo od strony działki nr [...] część ogrodzenia znajduje się w granicach działki drogowej, poza terenem działki należącej do skarżącego. Słusznie zatem przyjął organ, że nie ustalono prawidłowo adresatów wydanego nakazu. Dodatkowo, ze względu na nieprecyzyjne ustalenia co do stanu technicznego ogrodzenia nie jest możliwe prawidłowe sformułowanie nakazów kierowanych w celu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości (nie podano liczby wyłamanych, połączonych prowizorycznie siatką słupków ogrodzenia, nie wskazano czy wyłamane słupki znajdują się jedynie od strony działki drogowej, czy także od strony świetlicy, nie ustalono ich położenia w ciągu ogrodzenia, nie określono czy nakaz pomalowania ogrodzenia dotyczy jego fragmentu od strony działki drogowej czy także od strony świetlicy, nie wyjaśniono czy "uszczelnienie" ogrodzenia polegać ma także na odbudowie jego zdemontowanych części – w protokole oględzin brak zapisu o demontażu części ogrodzenia).
Nie ulega zatem wątpliwości, że przeprowadzone w dniu [...] października 2019 r. oględziny, jak i sporządzony z tej czynności protokół, nie mogą zostać uznane za prawidłowe i nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do sformułowania nakazów mających na celu usunięcie ewentualnych nieprawidłowości o jakich mowa w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r.
W tym miejscu jeszcze raz zaakcentowania wymaga, że kognicja sądu administracyjnego przy rozpoznaniu sprzeciwu - inaczej niż w przypadku skargi na decyzje wydane na innej podstawie niż art. 138 § 2 k.p.a. – jest ograniczona, na mocy art. 64e p.p.s.a, wyłącznie do badania przesłanek zastosowania właśnie tego przepisu. W rezultacie w ramach tego postępowania ocena motywów organu drugiej instancji dokonywana powinna być tylko pod kątem, czy wykazano zasadność wydania decyzji kasacyjnej. Sprawowana kontrola ma zatem charakter formalny. Z tego też względu Sąd nie mógł odnieść się do problematyki wskazywanej przez skarżącego, co do charakteru spornego obiektu. Nie bez znaczenia jest tu także fakt, że w postępowaniu sądowym wywołanym sprzeciwem, stronami są wyłącznie podmiot wnoszący sprzeciw oraz organ, natomiast pozostałe strony, choćby brały czynny udział w postępowaniu administracyjnym, nie mogą bronić swoich interesów przed sądem.
Z uwagi na to, że nie wszystkie podmioty traktowane jako strony przez organy, uczestniczą w postępowaniu sądowym, to celowa jest konkluzja, że kontrola decyzji kasacyjnej nie może obejmować ani kwestii merytorycznych, ani procesowych innych niż wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie kontrola przeprowadzona w granicach określonych art. 64e p.p.s.a. doprowadziła do stwierdzenia, że sprzeciw okazał się nieuzasadniony, albowiem organ odwoławczy słusznie przyjął, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Uchybienie polegające na braku ustaleń w zakresie określenia adresatów decyzji nie mogło być uzupełnione na etapie postępowania odwoławczego, gdyż uniemożliwiłoby to stronom postępowania czynny udział przed organami obydwu instancji a to z kolei naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.
Powyższe argumenty świadczą o zasadności wydania decyzji kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie oddalił sprzeciw stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a..