Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz [...] sp. z o.o. [...] warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami typu handel, gastronomia, biura oraz garażem w parterze, zlokalizowanej w granicach działki nr [...].
Na powyższą decyzję w dniu [...] r. J.S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiocie podstaw złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania, skarżąca odwołała się do zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 7-9 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz naruszenia § 3 ust. 1 i 2, § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W myśl art. 61 § 1 i 3 powołanej ustawy, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może po przekazaniu mu akt sprawy wydać na wniosek skarżącego postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienie NSA z dnia 9 maja 2008 r., II OZ 418/08, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r., II SA/Kr 655/07, orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz doktrynie (zob. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295-297) stanowiskiem, żądanie wstrzymania wykonania dotyczyć może wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.
Kwestia wykonalności aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie lub mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki.
Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu m.in. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, ponieważ nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. W związku z powyższym nie może podlegać uwzględnieniu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą w uzasadnieniu złożonego wniosku.
Należy podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.