Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. Nr [...] ustalającą kwotę należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie od [...] r. przyznanego decyzją Burmistrza z dnia [...] r. na syna M. A. w łącznej wysokości [...] zł.
Na powyższą decyzję D. A. w dniu [...] r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie ze skargą skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści wniosku D. A. nie powołała okoliczności wskazujących na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwanej "ustawą") wniesienie skargi do sąd administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2008 r., II OZ 418/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007 r., II SA/Kr 655/07, orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz w doktrynie (zob. T. Woś [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295-297), żądanie wstrzymania wykonania dotyczyć może wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania.
Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Kwestia wykonalności aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje uprawnienie, którego realizacja może powodować bezpośrednie skutki w postaci naruszenia praw innych osób.
Skutków takich nie wywołuje i nie podlega wykonaniu m.in. decyzja o ustaleniu wysokości nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego.
Nie podlega ona bowiem wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
Warunkiem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, po wydaniu decyzji ustalającej jego wysokość, jest wydanie przez właściwy organ, w odrębnym postępowaniu, kolejnej decyzji nakładającej ww. obowiązek zwrotu. Od decyzji takiej istnieje następnie możliwość wniesienia określonych prawem środków zaskarżenia, jak również złożenia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Okoliczność zatem wejścia do obrotu prawnego decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranego świadczenia, alimentacyjnego, choć rozstrzygnięcie to ma charakter negatywny dla jej adresata, nie powoduje skutków określonych w treści art. 61 § 3 ustawy, w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w tym w szczególności bezpośrednich niekorzystnych skutków finansowych.
W związku z powyższym nie można za uzasadniony uznać wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Należy podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.