Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], Rektor Uniwersytetu [...] utrzymał w mocy decyzję Pełnomocnika Rektora ds. Studiów Doktoranckich Uniwersytetu [...], z dnia [...] stycznia 2020 r., o skreśleniu I. P. z listy doktorantów. Opisane wyżej rozstrzygnięcie Rektora, zawierające prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia od decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zostało wysłane na wskazany przez stronę w odwołaniu adres do korespondencji. Przesyłkę ze względu na niemożność jej osobistego doręczenia, złożono w placówce pocztowej w dniu 6 marca 2020 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórnego awiza dokonano w dniu 16 marca 2020 r. Z uwagi na niepodjęcie korespondencji w terminie Poczta Polska dnia 21 marca 2020 r. zwróciła ją do organu.
W dniu 22 czerwca 2020 r. I. P. nadała w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia listy doktorantów. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2022 r. Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Odpis powyższego postanowienia z uzasadnieniem i pouczeniem o prawie wniesienia zażalenia doręczono skarżącej w dniu 14 lutego 2022 r. w trybie art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. doręczenia zastępczego. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej "p.p.s.a."), skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.
Stosownie natomiast do art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 - dalej "k.p.a.") w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. doręczenia pisma adresatowi osobiście, albo w przypadku jego nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu), poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (§1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2).
W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Z akt administracyjnych wynika, że decyzja organu II instancji została wysłana - na adres korespondencyjny skarżącej wskazany w odwołaniu - w dniu 4 marca 2020 r. Pierwszą próbę doręczenia Poczta Polska podjęła w dniu 6 marca 2020 r. Ponowne zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało pozostawione w dniu 16 marca 2020 r. Następnie wobec nieodebrania przesyłki przez adresata, została ona zwrócona organowi wraz z adnotacją "nie podjęto w terminie" w dniu 21 marca 2020 r.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie doręczenie dokonane w trybie art. 44 k.p.a. było zgodne z prawem. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została dwukrotnie awizowana (tj. w dniach 6 marca 2020 r. i 16 marca 2020 r.), jednak skarżąca nie podjęła jej w terminie. Wobec tego stosownie do art. 44 k.p.a. decyzję należało uznać za doręczoną w dniu 20 marca 2020 r. W tej sytuacji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął na mocy art. 83 § 2 p.p.s.a. z dniem 20 kwietnia 2020 r. (gdyż ostatni dzień terminu, tj. 19 kwietnia 2020 r. przypadał na dzień ustawowo wolny od pracy - niedzielę). Tymczasem skarżąca nadała skargę w urzędzie pocztowym w dniu 22 czerwca 2020 r. (o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie), a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Co prawda skarżąca wiosła o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi, tym niemniej Sąd postanowieniem z dnia 20 stycznia 2022 r. odrzucił złożony wniosek. Powyższe postanowienie, wobec braku jego zaskarżenia, stało się prawomocne.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego od niej wpisu.