Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 24 maja 2017 r. A. P. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 maja 2017 r., w oparciu o 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie wywołane ww. wnioskiem.
W ocenie referendarza postępowanie wywołane wnioskiem stało się bezprzedmiotowe, gdyż postanowieniem z dnia 27 grudnia 2016 r. skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, a nadto skarżący z mocy art. 239 pkt 1 lit. b p.p.s.a., zwolniony jest od obowiązku uiszczania jakichkolwiek kosztów sądowych.
A. P. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia opisując swoją sytuację zdrowotną, materialną i życiową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem sprzeciwu jest postanowienie referendarza sądowego umarzające postępowanie wywołane wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Stosownie do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Analiza akt sprawy w kontekście ww. przepisu ustawy, prowadzi do konkluzji, że zgodzić należy się ze stanowiskiem referendarza, iż rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez skarżącego w dniu 24 maja 2017 r. stało się bezprzedmiotowe, skoro z jednej strony: skarżący z mocy ustawy zwolniony jest od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, zaś z drugiej strony: skarżącemu postanowieniem z dnia 27 grudnia 2016 r. przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego, w wyniku którego to postanowienia został wyznaczony radca prawny A. K. Przy czym zwolnienie od kosztów sądowych i umocowanie do reprezentowania strony skarżącej rozciąga się na całość postępowania przed sądem I instancji jak i II instancji (NSA). Powyższe skutkuje tym, iż prawo pomocy zostało już skonsumowane. Z tych też względów rozpoznanie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a tym samym zaistniała podstawa z art. 249a p.p.s.a., co oznacza, że postanowienie referendarza sądowego odpowiada prawu.
W tym stanie rzeczy Sąd, stosownie do art. 260 w zw. z art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.