Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 czerwca 2016 r. Spółka A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie włączenia budynku mieszkalnego, do wykazu zabytków (GEZ).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że mając na uwadze treść przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. co najmniej z dniem doręczenia postanowienia Prezydenta Miasta a z dnia [..] r. skarżący dowiedział się o ujęciu ww. budynku mieszkalnego w GEZ. Od tego też momentu rozpoczął bieg 14 -dniowy termin do wezwania Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem, powyższa skarga została poprzedzona dwoma wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa, pierwszym z dnia 5 kwietnia 2016 r., oraz drugim z dnia 2 czerwca 2016 r. W orzecznictwie podkreśla się, że niedotrzymanie ww. 14-dniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czyni wniesioną w jego następstwie skargę niedopuszczalną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarżona czynność Prezydenta Miasta polegająca na włączenia budynku mieszkalnego do wykazu zabytków (GEZ), podlega kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 — dalej w treści p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z kolei w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że skarżąca Spółka A. – mając zamiar kwestionować legalność ww. czynności Prezydenta Miasta a - winna była wezwać go do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedziała się, lub mogła się dowiedzieć o dokonaniu ww. czynności. Jak wynika z dokumentów zgormadzonych w aktach niniejszej sprawy, skarżąca Spółka A. dowiedziała się o ujęciu z dniem [..] r. przedmiotowego budynku mieszkalnego w wykazie zabytków, a od dnia [..] r. - w gminnej ewidencji zabytków, co najmniej z chwila doręczenia jej postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] o odmowie uzgodnienia projektu rozbiórki budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego położonego, w części dotyczącej budynku mieszkalnego. Od ww. postanowienia Spółka A. złożyła pismem z dnia [..] r. zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Tymczasem, skarga na ww. czynność Prezydenta Miasta została poprzedzona dwoma wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa, pierwszym z dnia [..] r., oraz drugim z dnia [..] r., a więc wniesionymi z naruszeniem przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a. 14-dniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co czyni złożoną w ich następstwie skargę niedopuszczalną (vide: postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2014 r., II GSK 1805/14). Jednocześnie, sąd stwierdził brak jakichkolwiek podstaw do uznania, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w pkt od 1 do 5a, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygając o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji orzeczenia), postanowiono zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ww. ustawy.