Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wnioskiem z dnia [...] r. S. S. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej dla działki oznaczonej przez wnioskodawcę numerem 20/11, położonej na działce nr w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. Do wniosku dołączył kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt[...], kserokopię dowodów wpłat opłat za użytkowanie wieczyste gruntu pod garażem oraz dowodu wpłaty podatku od nieruchomości, a także zamówienie dokumentacji przeznaczonej do dokonania wpisu w księdze wieczystej.
Postanowieniem z dnia [...]r., znak: [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), odmówił S. S. wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencji gruntów i budynków dla działki oznaczonej według wnioskodawcy numerem [...], położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, m.in. że:
- 1. W ewidencji gruntów i budynków w S., w obrębie ewidencyjnym nr [...] nie ma działki oznaczonej numerem [...]. W obrębie tym ujawniona jest działka nr [...] wraz z budynkami garażowymi, w których ujawniono w roku [...] (na wniosek właściciela) wszystkie [...] boksy garażowe jako samodzielne lokale w tych budynkach, w tym także obejmujące lokale (boksy garażowe), które Sąd w swych wyrokach potraktował jako oddzielne budynki.
- 2. Jako właściciel przedmiotowej nieruchomości zabudowanej figuruje Miasto S. Ponadto w ewidencji gruntów i budynków ujawnieni są wieczyści użytkownicy (osoby fizyczne), którzy w latach [...] nabyli własność kilkudziesięciu (spośród [...] ujawnionych lokali - boksów garażowych) od Gminy Miasto S. wraz z udziałami w prawie własności części wspólnych wszystkich budynków oraz udziałami w prawie użytkowania wieczystego gruntu całej działki nr [...]. Stan ten został ujawniony w nowo założonych księgach wieczystych prowadzonych dla wyodrębnionych lokali.
- 3. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajdują się operaty geodezyjne z prac wykonanych przez geodetów - biegłych sądowych w celu sporządzenia opinii dla sądów nazwane jako "wstępne projekty wydzielenia działek pod garaże". Dokumentacja ta nie może jednak stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków mających na celu wyodrębnienie gruntów pod poszczególnymi garażami jako odrębne działki ewidencyjne.
- 4. Jak wynika z treści wyroków, Sąd w prowadzonych sprawach nie orzekał o podziale nieruchomości, w związku z czym wykazane w wyrokach numery działek, nie zostały formalnie ustalone, zatem nie mogą być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków.
- 5. Do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w MODGiK w S. nie wpłynęły żadne orzeczenia Sądów, które orzekałyby o podziale działki nr [...] (obr. [...]). Obecnie w Urzędzie Miasta S. - Biurze Geodety Miasta nie jest też prowadzone żadne postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] (obr. [...]).
Podsumowując organ stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń nie ma możliwości wydania wnioskowanych przez S. S. dokumentów (wypisu i wyrysu), obejmujących nie istniejącą w ewidencji gruntów i budynków działkę nr[...]. Jedynym dokumentem, jaki obecnie może być wydany, jest wypis i wyrys dla działki nr [...] w obrębie nr [...] wraz z wyciągiem z kartoteki budynków i wyciągiem z kartoteki lokali.
S. S. złożył na wyżej opisane postanowienie zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., uzupełnione następnie pismem z dnia [...]r. Z treści tych pism wynika, że zdaniem żalącego się, w sprawie winny być uwzględnione orzeczenia Sądu Rejonowego w S. oraz dokumentacja biegłego sądowego geodety inż. K., który złożył w dniu [...] r. w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. dokumentację techniczną powstałą w wyniku wykonania prac geodezyjnych polegających na podziale głównej działki [...]. Dokument ten został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i kartograficznego i stanowi własność Skarbu Państwa co potwierdza pieczęć Prezydenta Miasta S. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr[...].
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ drugiej podał, że postępowanie z wniosku S. S. z dnia [...]r., dotyczyło wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla działki oznaczonej numerem[...] położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. wS.
Z uwagi na to Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego mógł tylko i wyłącznie rozstrzygnąć czy postanowienie Prezydenta Miasta S. w sprawie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków było prawidłowe. Organ wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie nie mógł w sposób merytoryczny odnieść się do tego, czy wyrokiem z dnia [...] r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w S. orzekł o podziale działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. Następnie organ wskazał, że zasady wydawania wypisów z rejestrów gruntów i wyrysów z map ewidencyjnych gruntów i budynków regulują przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Art. 24 § 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakłada na starostę obowiązek udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli więc starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) posiada, w prowadzonych przez siebie ewidencjach i rejestrach, żądane przez zainteresowanego informacje to ma obowiązek je udostępnić.
W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta S. odmówił wydania żądanego przez wnioskodawcę wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla działki oznaczonej numerem [...], położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. uzasadniając to tym, że w prowadzonej ewidencji nie figuruje wskazana przez S. S. działka gruntu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji wskazując, że nie można wydać wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dotyczącego działki, która w tym rejestrze i ewidencji nie figuruje.
Dodatkowo organ podniósł, że spór pomiędzy Prezydentem Miasta S., a S. S. w sprawie odmiennego rozumienia wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia [...]r., sygn. akt [...], nie jest przedmiotem tego postępowania zażaleniowego, jak również postępowania o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie jest uprawniony do dokonywania wiążącej wykładni wyroków niezawisłych sądów. Spór ten może być natomiast rozstrzygnięty w postępowaniu, o którym mowa w § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca2001r.(Dz.U. z 2001, Nr 38, poz. 454), czyli w trybie aktualizacji operatu ewidencyjnego.
S. S. zaskarżył powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Powołując się na art. 142 K.p.a. postanowieniu temu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie. W ocenie skarżącego. postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (156 K.p.a.), gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną - prawomocnymi wyrokami Sądu, które zostały wydane na podstawie przepisu z art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).
W części stanowiącej uzasadnienie skargi S. S. podał, że zgodnie z art. 96 ww. ustawy, orzeczenie Sądu w niniejszym zakresie stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości. Takie zaś uregulowanie obligowało Sąd do prawidłowego wydzielenia działek gruntu pod garażami, celem późniejszego wpisu w księdze wieczystej. Mając zaś na uwadze, że podział gruntu wymaga wiedzy specjalistycznej, jego dokonanie zlecono biegłemu geodecie, który w swojej opinii stwierdził, że możliwy jest podział działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] S.-P. Tak stwierdził Sąd na stronie [...] uzasadnienia wyroku o sygn. akt [...], którego kopia dołączona została do skargi.
Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Na rozprawie w dniu [...]r. skarżący złożył pisemny wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, z uwagi na złożenie zawiadomienia do Prokuratury Miasta S. o możliwości popełnienia przestępstwa przez Prezydenta Miasta S. z art. 231 kk.
Pełnomocnik Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. wniósł o nieuwzględnienie wniosku.
Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego. Wskazane we wniosku okoliczności tj. zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w S. o możliwości popełnienia przestępstwa, nie uzasadniając zawieszenia postępowania.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że zadaniem sądów administracyjnych, jest kontrola działalności organów administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Rozpoznając konkretną skargę Sąd jest przy tym związany granicami przedmiotowymi sprawy, które wyznacza rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Z kolei w postępowaniu wszczętym na wniosek strony i prowadzonym w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, przedmiot postępowania określa strona postępowanie to inicjująca.
S. S. zwracając się do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. z wnioskiem o wydanie wypisu z rejestru gruntów i z mapy ewidencyjnej dla działki o wskazanym przez siebie we wniosku numerze [...], położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. P. w S. jednoznacznie sprecyzował przedmiot sprawy, którym stało się wydanie, w określonej formie, informacji z ewidencji gruntów i budynków.
Wyjaśnienia wymaga również na wstępie kwestia tożsamości sprawy, bowiem jak należy wnosić z treści skargi, skarżący (podobnie jak i pozostałe osoby które wniosły swoje skargi we wspólnym piśmie procesowym) pojęcie sprawy uogólniają jako "sprawę uwłaszczenia gruntu pod garażami posadowionymi na działce Nr [...]obr. ewid. Nr [...] S.-P". Tymczasem, w rzeczywistości wniosek każdej z tych osób, a więc i skarżącego S. S. dotyczył gruntu znajdującego się pod innym garażem, który został już wyodrębniony prawnie jako odrębny budynek. Tak więc przedmiotem każdego z rozpatrywanych przez organy orzekające w niniejszej sprawie wniosku, był inny fragment gruntu wchodzący w skład działki [...] co stało na przeszkodzie przyjęcia tożsamości przedmiotowej poszczególnych wniosków. Dlatego organy nie naruszyły prawa, rozpatrując każdy z tych wniosków odrębnymi aktami administracyjnymi.
W myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.
Zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) udostępnienie danych ewidencyjnych następuje w formie:
- 1) komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, o których mowa w § 22-32,
- 2) wypisów z rejestrów i kartotek,
- 3) wyrysów z mapy ewidencyjnej,
- 4) plików komputerowych,
- 5) informacji przekazywanych ustnie i wizualnie.
W sytuacji wpłynięcia do organu prowadzącego ewidencję wniosku o wydanie wypisu i wyrysu z katastru nieruchomości, organ jest zobowiązany udostępnić żądane informacje w formie wypisu lub wyrysu. Udostępnienie wypisu lub wyrysu następuje w drodze tzw. czynności materialno-technicznej a zatem nie wymaga wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji, czy też postanowienia.
Podkreślić w tym miejscu należy, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym zbiorem (rejestrem) informacji. Organ prowadzący ewidencje może zatem udostępnić tylko takie dane, które zostały do ewidencji wprowadzone, zgodnie z procedurami przewidzianymi w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości również to, że zapisy w ewidencji gruntów mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny zaś sam rejestr i wprowadzane doń informacje mają charakter jedynie deklaratoryjny a nie konstytutywny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 698/07, publ. na str. orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie wystąpiła jednak sytuacja w której organ nie posiadał ujawnionej w ewidencji działki o numerze i oznaczeniu wskazanym przez skarżącego we wniosku. W takim stanie rzeczy nie mógł wydać wnioskowanego wypisu i wyrysu. Oczywistym jest, że nie jest możliwym wydanie wypisu lub wyrysu dla działki, której nie ma w prowadzonym katastrze nieruchomości.
Pojawia się wówczas pytanie o formę w jakiej organ powinien odmówić wydania wnioskowanych dokumentów, bowiem przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków kwestii tej nie regulują. W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły, że formą właściwą do odmówienia skarżącemu wydania wypisu i wyrysu jest postanowienie, przy czym Prezydent Miasta S. w podstawie prawnej postanowienia przywołał dodatkowo art. 219 K.p.a. W ocenie Sądu właściwą formą załatwienia sprawy byłoby wydanie decyzji administracyjnej. W literaturze wskazuje się, że jeżeli przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, to w przypadkach takich jest możliwe przyjęcie domniemania o decyzyjnej formie jej załatwienia (por. A. Wróbel w: M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz". wyd. II, Zakamycze 2005, s. 611). Niewątpliwie Prezydent Miasta S., działający jako organ administracji publicznej, był upoważniony i zobowiązany, na mocy przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, do załatwienia sprawy wniosku S. S. z dnia [...] r. Sprawa ta miała też charakter sprawy administracyjnej. Negatywne zatem rozstrzygnięcie, poprzez odmowę skarżącemu wydania wypisu i wyrysu, niezależnie od przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, powinno przybrać formę decyzji. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest również umożliwienie stronie weryfikacji działań organu pierwszej instancji, poprzez wnoszenie środków zaskarżenia w trybie instancyjnym jak i środków nakierowanych na zwalczanie bezczynności organu.
Do odrzucenia poglądu o możliwości wydania w sprawie postanowienia prowadzi stwierdzenie, iż odmowa wydania wyrysu lub wypisu nie może być utożsamiana z odmową wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 219 K.p.a. Przy wydawaniu wypisu lub wyrysu nie dochodzi bowiem do wydania zaświadczenia, choć informacje w nich zawarte także stanowią odzwierciedlenie stanu widniejącego w prowadzonej przez organ ewidencji. Tym niemniej, zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z żądaniem takim, z zastrzeżeniami zawartymi ust. 5 tego artykułu, może wystąpić każdy.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 848/09 (publ.: Lex nr 552333 i na str. orzeczenia.nsa.gov.pl)
"Z danych zebranych w ewidencji gruntów istnieje możliwość wydawania zarówno wypisów i wyrysów jak i zaświadczeń w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a. O ile zaświadczenie dotyczy konkretnych danych figurujących w rejestrze gruntów, to wypis i wyrys z tego rejestru stanowi dokument charakteryzujący działkę niemalże kompleksowo, obejmując numer księgi wieczystej, jej obszar, granicę, numer ewidencyjny, położenie, rodzaj użytków, klasę gruntów i właściciela. Wyrys z mapy ewidencyjnej nie może być uznany za zaświadczenie". W wyroku tym Sąd stwierdził także, że "Gdyby ustawodawca (...) zrównał wydanie zaświadczenia z wydaniem wypisu z rejestru gruntów oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej wynikałoby to wprost z treści przepisu. Jak natomiast jednoznacznie wynika z art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta wydaje wypis (a nie zaświadczenie) z operatu ewidencyjnego. Bliższa analiza powyższego uregulowania wskazuje nadto, iż inny jest krąg podmiotów legitymowanych do zgłoszenia żądania wydania wyrysu i wypisu (właściciele, osoby fizyczne i prawne w których władaniu znajduje się budynek, grunt lub lokal), podczas gdy z żądaniem wydania zaświadczenia może wystąpić osoba legitymowana na podstawie przepisów prawa lub mająca interes prawny w potwierdzeniu pewnych faktów".
Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organy winny zatem wydać decyzję administracyjną, a nie postanowienie. Tym niemniej, oceniając wagę tego uchybienia Sąd zobowiązany był wziąć pod uwagę jego znaczenie na ostateczny wynik sprawy, który ukształtowany został treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia przepisów postępowania jedynie wówczas, gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając pod tym kątem niewłaściwe określenie przez organy wydanych w sprawie rozstrzygnięć jako postanowienia, wobec prawidłowego orzeczenia co do istoty sprawy i zamieszczenia w nich wszystkich elementów wymaganych od decyzji administracyjnej przez art.107 § 1 i 3 K.p.a., Sąd uznał, że dostrzeżone i podniesione przez Prokuratora uchybienie organów w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie przez organ postanowienia "w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – prawomocnymi wyrokami Sądu" należy wyjaśnić, że przesłanka stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3, występuje wówczas, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta istnieje, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy (szerzej: B.Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 8, C.H.Beck, s. 747 i nast.). W niniejszej sprawie, dotyczącej, co raz jeszcze należy podkreślić, wydania wypisu i wyrysu, nie orzekał Sąd Rejonowy w S. Sąd ten nie prowadzi ewidencji gruntów i budynków ani też nie orzeka w przedmiocie wydane z rejestru gruntów wypisów ani wyrysów z mapy ewidencyjnej.
Dołączone do akt sprawy wyroki zostały podjęte w sprawach zainicjowanych żądaniami opartymi na art. 64 Kodeksu cywilnego, w przedmiocie zobowiązania Gminy Miasto S. do złożenia określonego oświadczenia woli, zgłoszonymi na mocy art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). W związku z tym nie wystąpiła tożsamość rozstrzygnięć w sprawie wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej, co oznacza, że stawiany skargą zarzut naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej jest chybiony.
Również zgłoszony w niniejszej sprawie zarzut nierespektowania przez organy wyroków Sądu Rejonowego w S. zobowiązujących Gminę Miasto S. do złożenia oświadczenia woli o treści w nich określonych, okazał się nieskuteczny.
W postępowaniu dotyczącym wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej organ nie rozstrzyga o potrzebie aktualizacji danych zawartych w prowadzonej ewidencji. To, czy w oparciu o wskazane przez skarżącego orzeczenia Sądu Rejonowego w S. i opracowania biegłych sądowych złożone do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. jest możliwe dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków albo wymagane jest przeprowadzenia odpowiedniego postępowania w tym zakresie, jest kwestią otwartą. Działania w tym zakresie może zainicjować strona przedkładając stosowne dokumenty lub organ przyjmując np. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjne i kartograficzne (§ 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Przeprowadzenie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w odrębnym postępowaniu od postępowania w przedmiocie wydania wyrysu z mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów.
Mając powyższe na uwadze, wobec uznania, że wydając zaskarżone orzeczeni Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie naruszył prawa w stopniu, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.