Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] r., nr PINB.[...], na podstawie art. 104 i art. 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku M. C., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [..] r. w przedmiocie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], w zakresie izolacji akustycznej przegród międzymieszkaniowych.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że wnioskodawca jako właściciel jednego z lokali ma prawo i obowiązek współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną. Jednakże do reprezentowania wspólnoty na zewnątrz, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, upoważniony jest jedynie zarząd wspólnoty mieszkaniowej.
Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania M. C., uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi
I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien wznowić postępowanie, a następnie zbadać czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [..] r., nr[..], na podstawie art. 104 i 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie i odmawia wznowienia postępowania. Następnie organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie brak legitymacji skargowej wnioskodawcy jest bezsporny, gdyż kwestia ta była rozpatrywana merytorycznie kilkakrotnie w trakcie postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Organ nadzoru budowlanego stwierdził, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w [...] został wybudowany na podstawie pozwolenia budowlanego i oddany do użytkowania na podstawie pozwolenia na użytkowanie. W przedmiotowym budynku, nie były prowadzone żadne roboty budowlane, które wpłynęłyby na pogorszenie akustyki ścian i stropów.
Nie stwierdzono pogorszenia warunków użytkowania lokalu M. C. w tym zakresie, nie można więc uznać, że wykazał on swój indywidualny interes prawny.
W odwołaniu od powyższej decyzji, M. C. zażądał jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o wznowieniu postępowania. Na poparcie słuszności swych twierdzeń odwołujący przytoczył treść orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] r., nr[...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1, art. 148 § 1 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zasadne. Skarżący bowiem domaga się wznowienia postępowania w sprawie, której przedmiotem był stan techniczny przedmiotowego budynku mieszkalnego jako całości. Stroną tego postępowania może być tylko wspólnota mieszkaniowa tego budynku, jako ustawowo reprezentująca jego współwłaścicieli i zarządzająca częściami wspólnymi. Skarżący mógłby być stroną w postępowaniu dotyczącym nieodpowiedniego stanu technicznego lokalu mieszkalnego stanowiącego jego własność, pod warunkiem oczywiście gdyby nieodpowiedni stan techniczny poszczególnych lokali podlegał regulacjom przepisów art. 66 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto stwierdzenie nieprawidłowości w stanie technicznym izolacji akustycznej w jednym lub w kilku z lokali znajdujących się w wielorodzinnym budynku mieszkalnym, stanowić mogłoby tylko i wyłącznie o nieodpowiednim stanie technicznym tych lokali, nie zaś o nieodpowiednim stanie technicznym przedmiotowego budynku jako całości.
Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane, obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a nie poszczególne lokale znajdujące się w budynku. Przepisy art. 66 Prawa budowlanego dotyczą usuwania nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym obiektu budowlanego, a nie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym poszczególnych lokali znajdujących się w budynku. Izolacja akustyczna nie jest elementem konstrukcyjnym budynku mieszkalnego, a jej stan techniczny pomiędzy poszczególnymi lokalami nie ma wpływu na stan techniczny budynku jako całości. Izolacji akustycznej pomiędzy poszczególnymi lokalami nie można również uznać za element budynku z którego korzystają wszyscy lokatorzy.
Decyzję [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji M. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie w całości obu decyzji.
Zdaniem skarżącego, z akt sprawy wynikają jednoznaczne przesłanki do wznowienia postępowania. M. C. wskazał, że jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości o czym zaświadcza księga wieczysta. Ponadto z przedłożonych przez niego dwóch zgodnych i niekwestionowanych ekspertyz, sporządzonych przez rzeczoznawców budowlanych wynika, że pomieszczenia chronione przed hałasem jego mieszkania przy ul. [...] w [...] są oddzielone od bezpośrednio sąsiadujących z nim pomieszczeń innych mieszkań, zarówno od góry jak i od dołu, niedostatecznymi izolacjami akustycznymi.
Skarżący wskazał, że zakończone postępowanie jako wznowione postępowanie winno toczyć się w trybie określonym w art. 50-51 prawa budowlanego, gdyż niedostateczna izolacja akustyczna przedmiotowych przegród międzymieszkaniowych powstała w wyniku wadliwego zaprojektowania i została pogłębiona poprzez wadliwe wykonawstwo robót tj. samowolne istotne odstąpienie od wadliwego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę. M. C. na potwierdzenie zarzutów skargi przytoczył fragmenty wyroku WSA w [...] z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 999/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2011 r. sygn. akt
I OSK 1265/10.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W rozpoznawanej sprawie, Sąd dokonując pod tym kątem kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził naruszenia prawa materialnego jak również naruszenia prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] r. którą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o odmowie wznowienia postępowania, po rozpatrzeniu wniosku M. C..
Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, obliguje organ do zbadania, czy łącznie zachodzą formalne przesłanki do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) tj. ustalenia, czy:
- 1. decyzja, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, jest ostateczna,
- 2. wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony,
- 3. podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 K.p.a.,
- 4. żądanie wznowienia postępowania oparte jest na powołaniu wyliczonych w art. 145 § 1 K.p.a. przyczyn wznowienia.
Wystąpienie łącznie wszystkich wymienionych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.), natomiast ich brak obliguje organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji).
Nie jest sporne, iż w niniejszej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] w zakresie izolacji akustycznej przegród międzymieszkaniowych - jest ostateczna, jak również to że decyzji tej nie doręczono M.C..
Wniosek o wznowienie postępowania, oparty o podstawę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., został wniesiony przez skarżącego w ustawowym terminie, albowiem o wydaniu decyzji przez organ nadzoru budowlanego skarżący dowiedział się w dniu 8 grudnia 2010 r., a wniosek o wznowienie złożył w dniu 10 grudnia 2010 r. Jako przyczynę wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania organ wskazał brak przymiotu strony u M. C..
Co do zasady, merytoryczna ocena wniosku strony o wznowienie postępowania, w przypadku powoływania się na przesłankę wznowienia mającą swe oparcie w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., czyli czy wnioskodawca ma przymiot strony i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, podlega rozpoznaniu co do istoty po podjęciu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wyjątkiem od tej reguły może być ocena organu dokonana w oparciu o treść samego podania. Otóż jeżeli z treści wniosku w sposób ewidentny, nie budzący żądnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania - co musi wynikać z samych twierdzeń w nim zawartych, a nie z odmiennej oceny prawnej danego stanu faktycznego, organ może wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Kwestie wątpliwe, sporne muszą być przedmiotem badania organu administracji w postępowaniu po wznowieniu postępowania. Stanowisko podobne wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 stycznia 2009 r. w sprawie II OSK 1747/07 oraz w wyroku z 30 stycznia 2008 r. w sprawie II OSK 1949/06. W niniejszej sprawie taka wyjątkowa sytuacja miała miejsce.
Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena wniosku skarżącego o wznowienie postępowania była prawidłowa. Z wniosku tego jednoznacznie wynika, że skarżący żąda wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej całego budynku przy ul. [...] w [...] oraz, że skarżący jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej.
W rzeczonym wniosku M. C. wskazał, że został pominięty w postępowaniu podobnie jak pozostali właściciele wyodrębnionych lokali mieszkalnych. W kolejnych pismach w sprawie wnioskodawca cytował szereg orzeczeń sądów administracyjnych oraz powoływał się na ekspertyzy rzeczoznawców budowlanych. Nie wskazał natomiast na konkretny przepis prawa materialnego z którego można by wywieść jego interes prawny, a który warunkuje zdolność do bycia stroną w postępowaniu w rozumieniu art. 28 K.p.a. Status stron mogących żądać wznowienia postępowania posiadają tylko te podmioty które należały do kręgu stron postępowania zwyczajnego (niezależnie od tego czy brały w nim faktycznie udział czy zostały pominięte).
W sprawie rozpoznawanej w postępowaniu zwyczajnym zakończonym decyzją o umorzeniu postępowania, stroną mogła być tylko wspólnota mieszkaniowa tego budynku, jako ustawowo reprezentująca jego współwłaścicieli i zarządzająca częściami wspólnymi. Zarzuty skarżącego co do nieodpowiedniego stanu technicznego jego lokalu nie mają oparcia w przepisach prawa materialnego, których naruszenie dawałoby legitymację do bycia stroną niniejszego postępowania. Przytaczane przez skarżącego w licznych pismach jak i w skardze cytaty z wyroków sądów administracyjnych nie mają i nie mogą mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż zostały podjęte w indywidualnej sprawie na tle innych stanów faktycznych i prawnych.
Raz jeszcze należy podkreślić, że członek wspólnoty nie ma legitymacji do występowania jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stanu technicznego całego budynku.
W świetle powyższych rozważań, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.