Uzasadnienie
W. W. (dalej: "skarżący") pismem z dnia 30 marca 2022 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na rozkaz personalny Komendanta Policji, dalej "organ I instancji" z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Komendant, pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r., wykonując wezwanie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2022 r., przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie powyższą skargę z informacją, że skarżący złożył dnia 4 stycznia 2022 r. skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], na mocy którego utrzymano w mocy wymieniony na wstępie rozkaz personalny KWP z dnia [...] lipca 2021 r. Skargę przekazano do WSA w Warszawie dnia 4 lutego 2022r. Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Wa 264/22.
W wykonaniu wezwania Sądu organ I instancji pismem z dnia 11 maja 2022 r. nadesłał odpowiedź na skargę, wnosząc m.in. alternatywnie o odrzucenie lub oddalenie skargi z dnia 30 marca 2022 r. na rozkaz personalny organu I instancji z dnia 30 lipca 2021r., wyjaśniając, że skargę na rzeczony rozkaz personalny, złożono w niewłaściwym trybie i z pominięciem 30-dniowego terminu.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 708/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z dnia 30 marca 2022 r. z uwagi na fakt, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku.
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2022 r., sygn. akt III OZ 705/22 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie wskazując na niewłaściwość miejscową Sądu rozpoznającego skargę.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 2107/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259) zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z kolei przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a., który w punkcie 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5a tego przepisu. Brak wyczerpania środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07 - LEX nr 374841).
Stosownie do art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej "k.p.a." decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.
W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na rozkaz personalny Komendanta Policji, z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Komendant Policji działał w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji, stąd też od wydanej decyzji przysługiwał stronie postępowania prawo wniesienia odwołania. Jak wynika z lektury pouczenia do decyzji z dnia [...] lipca 2021 r., prawidłowo organ I instancji wskazał właściwy organ odwoławczy i termin do złożenia rzeczonego środka zaskarżenia.
Przy tym zaznaczyć należy, że zgodnie z przedłożonymi aktami sądowymi i administracyjnymi, skarżący w dniu 9 sierpnia 2021 r. wniósł do organu I instancji odwołanie, który to środek zaskarżenia został rozpoznany przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...]. Ostateczna decyzja została z kolei zaskarżona do WSA w Warszawie i rozpoznana postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r. pod sygn. akt II SA/Wa 264/22.
Nie było zatem dopuszczalne wniesienie skargi w niniejszej sprawie.
Z przedstawionych wyżej przepisów prawa wynika bowiem, że sądy administracyjne rozpatrują wyłącznie skargi na ostateczne decyzje organów administracji po wyczerpaniu toku instancji, natomiast nie zastępują organów administracji w wydawaniu rozstrzygnięć należących do ich właściwości. Postępowanie sądowadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego. Intencją ustawodawcy było bowiem, aby sądy administracyjne kontrolowały decyzje administracyjne, które stały się decyzjami ostatecznymi, ale po wyczerpaniu toku instancji.
Skarga do sądu administracyjnego, w niniejszej sprawie, nie może być środkiem konkurencyjnym dla normalnych środków odwoławczych przysługujących stronie w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem odwoławczym, jak i w konsekwencji środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed innym sądem administracyjnym.
Innymi słowy rzecz ujmując Sąd orzekający był właściwy do rozpoznania skargi z dnia 30 marca 2022 r. jedynie z racji nieuprawnionego złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu I instancji, który siedzibę ma na obszarze właściwości tut. Sądu.
Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych należało uznać, że niniejsza skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.