Uzasadnienie
Uzasadnienie:
M. W. w dniu [...] zgłosił do Starostwa zamiar budowy [...] o powierzchni około [...] na działce nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...].
Starosta, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzją z dnia [...], nr [...]zgłosił sprzeciw zgłoszenia w sprawie budowy przedmiotowej [...].
W uzasadnieniu Starosta podał, że ze szkicu dołączonego do zgłoszenia jednoznacznie wynika, iż [...] będzie dobudowana do istniejącego budynku, a ponadto działka nr [...] ma powierzchnię [...]. W takim przypadku budowa [...] wymaga pozwolenia na budowę, a zatem brak było podstaw do przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu.
M. W. wniósł od tej decyzji odwołanie do Wojewody zarzucając, że sprzeciw organu I instancji jest nieuzasadniony, ponieważ przedmiotowy obiekt nie jest objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane wylicza obiekty budowlane i roboty budowlane w sposób enumeratywny, co oznacza, że tylko takie obiekty i roboty budowlane o takich parametrach technicznych i uwarunkowaniach lokalizacyjnych jak wymienione w tym przepisie, zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Stosowanie w takich przypadkach wykładni rozszerzającej jest niedopuszczalne, a więc w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane na działce o powierzchni powyżej 500m² można ustawić dwie wiaty o powierzchni do 25 m ². Budowa wiaty na działce o mniejszej powierzchni nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył M. W. podnosząc, że w ustawie Prawo budowlane nie ma zapisu, iż działka musi mieć powyżej 500 m². Ponadto dodał, że interpretacja zastosowana przez wszystkie instancje w sposób oczywisty dyskryminuje posiadaczy działek mniejszych niż 500 m², czego nie miał na myśli ustawodawca, gdyż łamałoby to w sposób oczywisty Konstytucję RP.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd dokonuje kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych pod kątem ich zgodności z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa.
Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję.
Skargę uznać należy za zasadną. Skarżący trafnie zwrócił uwagę na niewłaściwą wykładnię przez organy obu instancji art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Stosownie do treści ww. przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolnostojących budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m², przy czym łączna liczba obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki.
Organy obu instancji interpretując przytoczony przepis uznały, że wolnostojąca wiata o powierzchni do 25 m² może być zrealizowana, bez obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, na działce o powierzchni przekraczającej 500 m².
Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić, bowiem z treści art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika tylko limit ilościowy obiektów w stosunku do powierzchni działki, konkretnie ustawodawca ograniczył łączną liczbę obiektów do dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Zapewne zabieg ten miał na celu uniemożliwienie zabudowy całej działki, a nie budowy wyliczonych obiektów na działkach o powierzchni do 500 m².
Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie organy nie miały podstawy do zgłoszenia sprzeciwu, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy, z uwagi na wielkość działki.
Organ pierwszej instancji podał wprawdzie również jako postawę wniesienia sprzeciwu fakt, że planowana [...] nie będzie obiektem wolnostojącym. Jednak biorąc pod uwagę zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7, 9 Kpa, Sąd uznał, że w tym zakresie sprawa nie została należycie wyjaśniona.
W tym stanie rzeczy decyzje należało uchylić jako naruszające prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Orzeczenie w pkt II wydano w oparciu o art. 152, a w pkt III w oparciu o art. 200 ww. ustawy.