Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. odrzucił skargę J. C. w przedmiocie wyłączenia członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. od rozpoznania sprawy aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. poinformował Sąd o wyznaczeniu pełnomocnika dla skarżącego w osobie adwokata K. P. W dniu 6 lutego 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek adwokata o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, w którym zawarto oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone przez stronę ani w całości, ani w części. Do wniosku pełnomocnik załączył przesłaną do wiadomości J. C. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wydanego w niniejszej sprawie w dniu 15 września 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).
Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (§ 2 ust. 3).
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 75% stawki tj. w kwocie 180 zł, powiększonej o podatek VAT wg stawki 23 % tj. o kwotę 41,40 zł.
W tej sytuacji orzeczono jak na wstępie, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.