Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu A. R.,, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie do gry poza kasynem gry w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 17 czerwca 2015 r. A. R., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w S. W skardze pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z uwagi na to, że zapłata orzeczonej kary stanowi dla skarżącego dotkliwą dolegliwość mającą przełożenie na możliwość zaspokojenia potrzeb własnych i rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wyjaśnić należy, że w podanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji.
Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązkiem zaś sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12). Przy czym podkreślić należy, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Dlatego też argumenty strony dotyczące niezgodności z prawem wydanej decyzji, czy też niezgodności przepisów stanowiących podstawę jej wydania z Konstytucją RP w ogóle nie mogły być brane pod uwagę.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych.
Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 671/13).
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła okoliczności pozwalających na ocenę sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 P.p.s.a.
Skarżący ograniczył się bowiem do ogólnego wskazania, że zapłata kary pieniężnej będzie miała negatywny wpływ na zaspokojenie potrzeb rodziny i własnych, jednakże nie poparł tego stwierdzenia dokładniejszymi wyjaśnieniami, dokumentami ani też danymi liczbowymi. W szczególności nie wiadomo, jakie aktualnie osiąga on dochody, jaki poniósł uszczerbek wskutek orzeczenia w tej sprawie kar pieniężnych oraz że uszczerbek ten spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła szkodę na większą skalę niż zwyczajowo występująca wskutek orzeczenia kary w takiej właśnie wysokości. Nie dysponując informacjami w tym zakresie, w szczególności co do stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego nie sposób przyjąć, by okoliczności podane dla uzasadnienia przedmiotowego wniosku zostały wykazane. Brak danych wskazujących na aktualną sytuację finansową skarżącego, nie pozwolił na ocenę, czy wykonanie decyzji istotnie doprowadzi do przewidywanych przez niego rezultatów.
Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sad orzekł jak na wstępie.