Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 20 lutego 2008 r. oddalił skargę T. B. na decyzję na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie choroby zawodowej.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Wyznaczony przez Szczecińską Izbę Adwokacką adwokat P. S. przesłał do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 8 maja 2008 r. upoważniające do reprezentowania skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
W dniu 17 czerwca 2008 r. wpłynęła do Sądu opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wydanym w dniu 20 lutego 2008 r. w niniejszej sprawie, sporządzona przez adwokata P. S. Pismem z dnia 2 października 2008 r. pełnomocnik złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego wskazując jednocześnie, że koszty te nie zostały pokryte przez stronę ani całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 258 § 2 pkt 8 ww. ustawy, o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków, orzeka Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Sąd przy ustalaniu opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz wymagany nakład pracy adwokata (§ 3 ust. 1 rozporządzenia).
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji dla adwokata wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (22%) (§ 2 ust. 3).
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 75% stawki tj. w kwocie180 zł, powiększonej o podatek VAT wg stawki 22 % tj. o kwotę 39,60 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 a także art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak w sentencji.