Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynął na formularzu PPF wniosek E. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek ten jest drugim wnioskiem skarżącego złożonym w niniejszej sprawie.
Z jego treści wynika, że wnioskodawca mieszka w domu jednorodzinnym, który nie stanowi jego własności, dokłada się do kosztów ogólnych w kwocie 300 zł, a pozostałą kwotę przeznacza na utrzymanie. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, nieruchomości ani oszczędności.
E. M. wezwany do nadesłania dokumentów i oświadczeń mających na celu wyjaśnienie jego sytuacji osobistej, rodzinnej i finansowej, na wezwanie starszego referendarza sądowego nie odpowiedział.
Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wskazać również należy, że zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postepowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zatem zgodnie z treścią ww. przepisu ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych należało rozpoznać pod kątem zmiany okoliczności, które były przedmiotem orzekania na wcześniejszym etapie sprawy.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Przesłanką modyfikacji orzeczenia na podstawie przepisu zawartego w art. 165 p.p.s.a. jest zmiana okoliczności sprawy, przez które przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy należy rozumieć dane dotyczące sytuacji materialno – bytowej wnioskodawcy. Te okoliczności bowiem są decydujące w kontekście przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Chodzi więc o zmianę tych okoliczności, w oparciu o które wydano poprzednie orzeczenie, przy czym zmiana ta musi być na tyle istotna, aby uzasadniała modyfikację tego orzeczenia.
Ponadto stosownie do treści art. 246 P.p.s.a., to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy.
Analizując ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stwierdzić należy, że nie wykazał on okoliczności przemawiających za zmianą postanowienia w tym zakresie. Wnioskodawca nie podał bowiem żadnych nowych okoliczności, które miałyby wpływ na ocenę jego sytuacji. Tak jak przy pierwszym wniosku, pomimo wezwania starszego referendarza sądowego, nie przedłożył żadnych dokumentów źródłowych pozwalających na dokonanie oceny jego rzeczywistej sytuacji rodzinnej, majątkowej i możliwości płatniczych nie wyjaśnił, czy dorośli domownicy odbierający korespondencję pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz czyją własność stanowi nieruchomość położona w W. Z uwagi na powyższe podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 165 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.