Uzasadnienie
Rada Gminy U. M., uchwałą Nr [...] z dnia [...]., dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości U. M. i S. Pismem z dnia 25 listopada 2006 r. B. i R. B., T. S., M. i T. S., B. I. – R., P. Z. oraz I. i W. P. wezwali Radę Gminy U. M. do zaprzestania naruszenia prawa wyżej wymienioną uchwałą z dnia 5 września 2005 r. w części dotyczącej miejscowości U. M., obręb U. M., ul. [...], działka nr [...] (po podziale: [...]), poprzez przywrócenie tejże działce poprzednich funkcji zgodnie z jej charakterystyką i właściwościami.
W związku z powyższym wezwaniem Rada Gminy U. M. nie podjęła żadnych czynności zmierzających do zmiany przedmiotowego planu.
Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - w części dotyczącej działki nr [...] - wniosły wyżej wymienione osoby, zarzucając jej rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 14 ust. 5 i art. 15 ust. 2 pkt 3, 6, 7 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący wnieśli o "doprowadzenie do zgodności z prawem prawa lokalnego objętego w/w uchwałą ze stanem prawnym istniejącym przed dniem jej podjęcia" albo o stwierdzenie jej nieważności lub niezgodności z prawem w zaskarżonej części i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotową uchwałą zmieniono przeznaczenie działki nr [...] na teren usług komercyjnych, handlu i gastronomii z dopuszczeniem funkcji turystycznej. W uchwale przewidziana została zabudowa wskazanej działki budynkami o wysokości do 10,5 m (2 kondygnacje plus poddasze użytkowe). Nie wzięto pod uwagę faktu, że Urząd Morski w S. zaopiniował pozytywnie zabudowę tejże działki budynkami o jednej kondygnacji.
Podkreślono również, że do posadowienia na terenie przyklifowym przedmiotowej działki ewentualnej zabudowy zalecono – jako fundament – głębokie palowanie betonowe, co ze względu na jego wysoki koszt, czyni zabudowę nieopłacalną. W uchwale pominięto także wnioski zawarte w zamówionym przez Wójta Gminy U. M. dokumencie: Podstawowym opracowaniu ekofizjologicznym, dotyczące m. in. wykluczenia jakiejkolwiek zabudowy przy ul. Kościuszki z wyjątkiem budowli związanych z bezpieczeństwem lub prowadzoną gospodarką rybacką oraz zakazu wycinki drzewostanu i realizacji obiektów wielokondygnacyjnych.
Skarżący powołali się ponadto na pismo Państwowego Instytutu Geologicznego z dnia 23 października 2006 r., w którym uznano postanowienia uchwały dotyczące zabudowy przedmiotowej działki za szkodliwe i grożące nieodwracalnym naruszeniem stabilności brzegu klifowego w razie ich realizacji. To zaś może spowodować zagrożenie dla obiektów budowlanych znajdujących się na południe od ul. [...], stanowiących własność skarżących.
W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy U. M. wniosła o jej oddalenie.
W ocenie organu ustalenia planu dotyczące funkcji działek nr [...] (po podziale), ich zabudowy i zagospodarowania mieszczą się w granicach władztwa planistycznego Gminy i nie stanowią naruszenia innych przepisów. Formalne warunki uchwalenia planu były przedmiotem badania określonych służb Wojewody Zachodniopomorskiego przed oddaniem planu do ogłoszenia. Organ nadzoru nie stwierdził w trakcie tego badania naruszenia zasad procedury uchwalania planu.
Projekt planu był również przedmiotem uzgodnień z Urzędem Morskim w S. Zwrot "uważamy za wskazane", zawarty w postanowieniu Urzędu Morskiego w S. z dnia [...], nie jest elementem uzgodnienia a jedynie zaleceniem przyjęcia takiego rozwiązania. Przyjęte w planie rozwiązania w zakresie zabudowy działek uzależniają sposób fundamentowania budynków od opinii wynikających z posiadanych przez organ ekspertyz hydrogeotechnicznych. Pozwalają one na stwierdzenie, że posadowienie budynków na palach zakotwiczonych w warstwach IV i V zwiększą w znaczący sposób stabilność klifu i stanowić będą dodatkowe zabezpieczenie brzegu morskiego. O formie zabudowy działek będzie decydował ostatecznie Urząd Morski w S., bowiem zapisy planu wymagają uzgodnienia projektu budowlanego z tym organem.
Dodatkowo, wskazano, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonych przy ul. Kościuszki, które jednak nie graniczą bezpośrednio z działkami nr [...]. Mają oni zatem interes faktyczny w kwestionowaniu zapisów planu, nie przysługuje im natomiast interes prawny, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe, tj. fakt, że przedmiotowa uchwała nie dotyczy nieruchomości należących do skarżących, zostało potwierdzone na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r.
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r. Sąd odrzucił skargę P. Z. jako wniesioną po terminie, a następnie w dniu 20 sierpnia 2007 r. odrzucił jego spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2007 r. Sąd odrzucił skargę B. I. R. z uwagi na fakt nieuiszczenia wpisu od wniesionej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z brzmieniem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą podjętą przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W świetle materiałów sprawy, niewątpliwym jest, że skarżącym przysługiwało prawo wniesienia skargi na uchwałę w sprawie kwestionowanego planu. Sprawa ta mieści się bowiem w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, a skarżący bezskutecznie wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego, co – w ich ocenie – nastąpiło w sprawie.
Zadaniem Sądu było zatem zbadanie, czy zaistniała łącznie – obok wyżej wskazanych – przesłanka rzeczywistego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. Tylko bowiem w przypadku, gdy wykaże się, że interes prawny skarżącego został naruszony poprzez wydanie zaskarżonej uchwały, możliwe jest skuteczne wniesienie na nią skargi do sądu administracyjnego.
Sąd, po wnikliwej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień. Wprawdzie trudno byłoby zaprzeczyć skarżącym, że w wyniku uchwalenia przedmiotowego planu został naruszony ich interes faktyczny, skoro uznają, że przyjęte w planie rozwiązania są dla nich niekorzystne, jednakże powyższe nie może stanowić podstawy do skutecznego zakwestionowania planu.
Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie. Uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być wyłącznie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Tego rodzaju naruszenie związane jest z nieprzestrzeganiem przez organ norm prawa powszechnie obowiązującego. Jeżeli zatem skarżący nie jest w stanie wskazać naruszenia norm prawa powszechnie obowiązującego, a sąd – działając z urzędu – takich naruszeń się również nie dopatrzy, wówczas skarżący, działając stosownie do przepisu powołanego wyżej artykułu, nie może skutecznie kwestionować uchwały organu gminy.
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali, że w wyniku podjęcia przez Radę Gminy przedmiotowej uchwały, zostały w sposób istotny uszczuplone ich prawa. Kwestionowanie przez skarżących zmiany przeznaczenia działek nr [...], których skarżący nie są właścicielami, ani nie mają do nich żadnych innych praw, nie znajduje podstaw w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Na marginesie zauważyć należy, że gmina - mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego - może, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa, samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, jeżeli oczywiście władztwa tego nie nadużywa, a organy państwa, w tym sądy administracyjne, nie mogą jej tego władztwa pozbawić.
W związku z powyższym należało uznać, że interes prawny skarżących nie został w żaden sposób naruszony i tym samym, Sąd stanął na stanowisku, że nie mieli oni legitymacji do zaskarżenia przedmiotowego planu.
Uwzględniając powyższe okoliczności prawne i faktyczne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono o oddaleniu skargi.