Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 19 maja 2015 r. E.S. wystąpiła do M O P S o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ ustalił, że umowa najmu przedmiotowego lokalu została skutecznie wypowiedziana pismem z dnia [..] r. Ustalił również, że wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [..] r. o sygn. akt [...] zobowiązano E. S. do opróżnienia i opuszczenia zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego. Jednocześnie wyrokiem tym przyznano E.S. prawo do lokalu socjalnego. Wyrokowi temu nadano klauzulę wykonalności dnia [..] r.
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta a, działając na podstawie art. 104, 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2003 r. poz. 267 ze zm. - dalej jako "K.p.a.") oraz art. 2 ust 1, art. 3 ust. 1-4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 1-10, art. 7 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966 ze zm. - dalej jako "u.d.m."), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156 poz. 1817 z 2001 r. ze zm.):
- 1. umorzył postępowanie w części dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego E.S. na okres [...] r.
- 2. przyznał E.S. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] r. w kwocie [...] zł miesięcznie.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że dodatek mieszkaniowy przysługuje zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 u.d.m. osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny, albo socjalny. Według organu E.S. prawo do lokalu socjalnego przysługuje dopiero od dnia nadania wyrokowi eksmisyjnemu klauzuli wykonalności (tj. r.), z uwagi na to, że sprawa dodatku mieszkaniowego dla E.S. na okres od [...] do [...] r. została rozstrzygnięta we wcześniejszej decyzji Prezydenta Miasta a z[...]. o Nr [...] organ ten umorzył postępowanie w sprawie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od [...] r.
Od orzeczenia organu I instancji odwołanie wniosła E.S., wyrażając niezadowolenie z wymienionej decyzji i wnosząc o jej zmianę.
W dniu [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło rozstrzygnięcie o sygn. [...] o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu organ drugiej instancji w pełni zaakceptował argumentację przedstawioną przez Prezydenta Miasta.
E.S., pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając w niej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i wniosła o uchylenie decyzji Kolegium w całości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zgodności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, iż naruszają one prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.
Skarżąca w dniu 19 maja 2015 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Zasady i tryb przyznawania, ustalana wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 2013, poz. 966). W myśl przepisów ustawy dodatek mieszkaniowy, przysługuje:
najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych;
- 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego;
- 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych;
- 1) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem;
- 2) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny (art. 2 ust. 1 u.d.m.).
Jak stanowi art. 2 ust. 2 u.d.m. dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1.
Z ustaleń faktycznych organu wynika, że strona nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Pod rozwagę mogła być zatem brana jedynie przesłanka wymieniona w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.d.m. Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] sygn. akt [...] orzeczono eksmisję E.S.. Z materiałów sprawy (k. 20 do 23 akt administracyjnych) wynika, że skarżąca wywiodła od przedmiotowego orzeczenia apelację i orzeczenie to uprawomocniłoby się dopiero po jej rozpoznaniu, tj. w dniu wydania wyroku przez sąd odwoławczy. Zarówno organ administracyjny pierwszej, jak i drugiej instancji nie uzyskał wyroku podjętego na skutek apelacji. W rezultacie w aktach administracyjnych brak jest dowodu jednoznacznie potwierdzającego datę prawomocności wyroku eksmisyjnego.
Wskazać bowiem należy, że niesłusznie organy administracji przyjęły datę nadania klauzuli wykonalności wyrokowi Sądu Rejonowego o sygn. akt [...] jako datę prawomocności. Dostarczenie osobie uprawnionej lokalu socjalnego stanowi obowiązek gminy właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Obowiązek ten aktualizuje się z momentem uprawomocnienia się wyroku nakazującego eksmisję z jednoczesnym przyznaniem prawa do lokalu socjalnego, nie zależy natomiast w żadnym wypadku od działań podjętych przez lokatorów czy też właściciela lokalu (por. wyrok SO., III [..], Lexis.pl nr 3[...], a nadto K. Z.-Z., Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Komentarz, LexisNexis 2014).
Zgodnie z art. 363 § 1 k.p.c. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. W przypadku gdy od orzeczenia sądu I instancji wniesiony został środek odwoławczy, uprawomocnia się ono z chwilą wydania przez sąd II instancji orzeczenia rozpoznającego wniesiony środek zaskarżenia (M. M., Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Art. 1-505(38), wyd. III., system informacji prawnej LEX). Oznacza to, że wyrok eksmisyjny dotyczący E.S. uprawomocniłby się z chwilą wydania wyroku przez sąd odwoławczy.
Zaniechanie przez organy administracji poczynienia w sposób prawidłowy ustaleń w przedstawionym zakresie stanowi mające wpływ na wynik sprawy uchybienie art. 7 i 77 § 1 K.p.a.
Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 98/16 uchylił decyzje organów obu instancji w części dotyczącej odmowy przyznania E.S. dodatku mieszkaniowego na okres od dnia w [...]r. Oddalono natomiast skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta a z dnia [...] w części przyznającej skarżącej dodatek mieszkaniowy na okres od [..].
Jak z powyższego wynika sprawa przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od [...] r. rozstrzygnięta została w ww. decyzjach, zatem prawidłowo organy obu instancji w zaskarżonych decyzjach umorzyły postępowanie w tym zakresie jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.). Niedopuszczalne bowiem jest aby organy dwukrotnie wydawały decyzje w tej samej sprawie (dodatku mieszkaniowego za ten sam okres).
Z tych przyczyn, Sąd skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił.