Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. H. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., znak: [...], zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie K. gmina K., stanowiącej własność G, M. na działki: nr [...] o powierzchni [...] m2 – z przeznaczeniem na powiększenie działki nr [...] w obrębie K. oraz nr [...] o powierzchni [...] m2.
Zdaniem wnioskodawcy, opisana wyżej decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 10 § 1 k.p.a. bowiem w wyniku podziału nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę nr [...] położoną w obrębie K., gmina K., powiat s., doszło do wyodrębnienia działki nr [...] położonej w obrębie K., która nie ma dostępu do drogi publicznej. Tymczasem zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Z projektu podziału, a także pośrednio z decyzji administracyjnej z dnia 11 kwietnia 2006 r. wynika, że działka gruntu nr [...] przeznaczona jest na powiększenie działki nr [...] położonej w obrębie K. H. K. zaznaczył, że wnioskodawcą dokonania podziału działki gruntu nr [...] oraz zatwierdzenia projektu podziału był G. M., któremu przysługiwało wówczas prawo własności tejże nieruchomości, natomiast właścicielem nieruchomości gruntowej działki nr [...] obręb K. była Gmina K., zaś jej użytkownikami wieczystymi byli H. K. oraz M. O..
W tej sytuacji, oświadczenie w sprawie tak zwanego powiększenia nieruchomości, stanowiącej działkę gruntu nr [...] mógł złożyć jedynie właściciel tejże nieruchomości, to on bowiem realizuje swoje uprawnienia właścicielskie, a nie właściciel nieruchomości sąsiedniej.
Dodatkowo, H. K. podniósł, że właściciel nieruchomości sąsiedniej, jak i współużytkownicy wieczyści nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, mimo, że przysługiwał im status strony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 16 § 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i art. 158 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 2 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami odmówiło stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., a nadto – wobec wywołania przez tę decyzję nieodwracalnych skutków prawnych – stwierdziło jej wydanie z naruszeniem prawa polegającym na braku zawarcia w rozstrzygnięciu warunku wymaganego art. 93 ust. 2a zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium, odnosząc się do zarzutu braku udziału stron w postępowaniu wskazało, że z samej istoty podnoszony we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzut braku uczestnictwa wszystkich stron, jest okolicznością, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i stanowi przesłankę wznowienia postępowania. Może ona być podnoszona przez podmiot, który w niezawiniony sposób nie mógł brać udziału w postępowaniu, jednakże nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.
Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw, w realiach niniejszej sprawy, do przypisywania właścicielowi i użytkownikom wieczystym nieruchomości sąsiedniej statusu strony, taki status przysługiwał bowiem wyłącznie właścicielowi nieruchomości dzielonej. Sąsiedzi nie posiadali na nieruchomości dzielonej żadnych praw rzeczowych czy ograniczonych praw rzeczowych – a ich interes w sprawie ograniczał się wyłącznie do ewentualnego zamiaru nabycia jednej z wydzielanych działek. Był więc to zatem interes faktyczny a nie prawny.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydzielenia działki nie posiadającej wymaganego prawem dostępu do drogi publicznej, Kolegium wyjaśniło, że działka nr [...] w dacie jej wydzielenia nie posiadała owego dostępu w sposób opisany przez skarżącego. Organ niewątpliwie przyjął w tym zakresie, że ów dostęp będzie następował przez działkę nr [...], której użytkownicy wieczyści zadeklarowali wolę nabycia wydzielanej działki. Jest to działanie słuszne, racjonalne i dopuszczalne, albowiem skoro jedyny potencjalny nabywca ma możliwość zapewnienia dostępu do wydzielanej działki przez swoją nieruchomość, odpowiedni dostęp w razie realizacji celu podziału zostaje zapewniony.
Kolegium dostrzegło przy tym, że w badanej sprawie organ miał obowiązek zawarcia w decyzji warunku, o którym mowa w art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami jednakże tego nie uczynił.
Organ odwoławczy wskazał, że badając możliwość wnioskowanego stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej należy zwrócić uwagę na fundamentalną w realiach niniejszej sprawy okoliczność. Oprócz pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności ustawodawca wyszczególnił bowiem negatywne. Jak wynika z art. 156 ust. 2 k.p.a. przeszkodą w stwierdzeniu nieważności decyzji jest między innymi sytuacja gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. W niniejszej sprawie, po wydaniu decyzji doszło do skutecznego zbycia jednej z wydzielonych działek. Okoliczność ta nie może być w żadnej mierze odwrócona w postępowaniu administracyjnym gdyż nastąpiła i wywarła swoje skutki na gruncie prawa cywilnego.
Pismem z dnia [...] r., potraktowanym przez Kolegium jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, H. K. zarzucił decyzji z dnia [...] r. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że zatwierdzenie podziału nieruchomości, w sytuacji wydzielania działki gruntu na powiększenie działki sąsiedniej może nastąpić bez wydzielenia drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności drogowych albo ustanowienia dla tych działek innych służebności drogowych, poprzez jedynie stwierdzenie, że dostęp do drogi publicznej przyszłego nabywcy działki wydzielonej będzie możliwy,
- - art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że status strony w niniejszej sprawie przysługuje jedynie właścicielowi nieruchomości dzielonej, a sąsiedzi w sprawie o podział nieruchomości mają jedynie interes faktyczny,
- - art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że zbycie jednej z wydzielonych działek powoduje nieodwracalne skutki prawne.
Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu z dnia 11 kwietnia 2006 r.) uchyliło w całości zaskarżoną decyzję tego Kolegium z dnia [...] r. oraz odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie K. gmina K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wnoszącym o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy K. jest H. K., który w wyniku umowy przeniesienia z dnia [...] r. zawartej z G. M. jest obecnie właścicielem działki nr [...] w udziale do[...] części stąd, w ocenie Kolegium, ma interes prawny do wystąpienia z żądaniem wszczęcia postępowania w trybie art. 156 § 1 k.p.a.
Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu jakie obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Zdaniem organu, przepis ten nie miał jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, działka podlegająca podziałowi, tj. działka nr [...] była działką rolną o symbolu użytku w ewidencji gruntów: [...] a jej podział, zatwierdzony postanowieniem z dnia [...] r. został dokonany w trybie art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu jakie obowiązywało zarówno w dacie wydania postanowienia jak i zaskarżonej decyzji), podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji między sąsiadującymi nieruchomościami, co oznacza, ze projektowany podział nie musiał zapewnić dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 93 ust. 3 ustawy bowiem dostęp ten był zapewniony przez działkę, na powiększenie której była wydzielana dana działka.
Odnosząc się do zarzutu braku udziału właściciela nieruchomości sąsiedniej oraz współużytkowników wieczystych działki nr [...] w postępowaniu głównym mimo, że przysługiwał im status stron, Kolegium stwierdziło, że zarzut braku uczestnictwa stron w postępowaniu głównym stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania. Niniejsza przesłanka nie stanowi zatem podstawy stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na który powołał się skarżący.
Pismem z dnia [...] r., H. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że zatwierdzenie podziału nieruchomości, w sytuacji wydzielenia działki gruntu na powiększenie działki sąsiedniej, może nastąpić bez wydzielenia działki wewnętrznej wraz z ustanowieniem odpowiednich służebności drogowych albo ustanowienia dla tych działek innych służebności drogowych albo ustanowienia dla tych działek innych służebności drogowych, poprzez jedynie stwierdzenie, że dostęp do drogi publicznej przyszłego nabywcy działki wydzielonej będzie możliwy,
- - przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że podział działki rolnej w trybie tego przepisu wyłącza obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla nowopowstałych nieruchomości,
- - przepisu prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie – właścicielowi nieruchomości sąsiednich oraz współużytkownikom wieczystym działki nr [...] czynnego udziału w postępowaniu,
- - przepisu prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ w sposób należyty postępowania wyjaśniającego w szczególności zaniechanie pozyskania stosownych oświadczeń od właściciela nieruchomości oraz współużytkowników wieczystych, a także braku wszechstronnego zbadania możliwości dostępu do drogi publicznej dla nowych nieruchomości powstałych w wyniku podziału.
W uzasadnieniu skargi, H. K. ponownie podniósł, że zgodnie z treścią art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Także z brzmienia przepisu art. 93 ust. 2 a cytowanej ustawy nie sposób wyinterpretować by wolą ustawodawcy było ograniczenie stosowania przepisu art. 93 ust. 3 ustawy.
Strona zwróciła uwagę, że nabycia wydzielonej działki dokonali użytkownicy wieczyści nieruchomości przyległej, nie zaś ich właściciele. Racjonalnym i celowym działaniem było więc zapewnienie dojazdu do drogi publicznej dla nieruchomości wydzielanej. Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste następuje zawsze na określony czas, co oznacza, że po upływie okresu użytkowania wieczystego właściciel, który nieruchomość wydzieloną nabył pozostanie bez dostępu do drogi publicznej. Skarżący podkreślił, że nieruchomość wydzielona nie może zostać połączona z nieruchomością przyległą, albowiem jej właścicielem pozostaje Gmina K. Strona podniosła ponadto, ze Kolegium zupełnie pominęło zarzuty skierowane w stosunku do działania organu Wójta Gminy K. a odnoszące się do braku zapewnienia udziału w postępowaniu właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich.
W ocenie skarżącego, organ dokonujący podziału nieruchomości opierał się na niepełnym materiale dowodowym, nie dążył również do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie podjął z urzędu wszystkich czynności zmierzających do ustalenia niewadliwego stanu faktycznego, nie uwzględnił również słusznego interesu obywateli. Wnioskodawcą dokonania podziału działki nr [...] oraz zatwierdzenia projektu podziału był G, M., któremu przysługiwało wówczas prawo własności tejże nieruchomości. Natomiast właścicielem nieruchomości gruntowej działki nr [...] była Gmina K., zaś użytkownikami wieczystymi byli skarżący oraz M. O. Jakiekolwiek oświadczenie, w tym także w sprawie tak zwanego powiększenia działki nr [...] mógł złożyć jedynie właściciel nieruchomości, to jest Gmina K., bowiem to ona realizuje swoje uprawnienia właścicielskie. Organ jednak nie zadał sobie trudu by takie oświadczenie od uprawnionego uzyskać.
H. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej a nadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w § 2 tego przepisu sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, zatem skarga nie może zostać uwzględniona.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. uchylono w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. a nadto odmówiono nią stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie K. gmina K. Strona domagała się stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Wójta Gminy K. w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem skarżącego, wydanie decyzji administracyjnej zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, w sytuacji gdy wyodrębniona w wyniku tego podziału nieruchomość pozbawiona zostanie dostępu do drogi publicznej musi zostać ocenione jako rażące naruszenie prawa. Ponadto, za rażące naruszenie prawa należy uznać naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zaniechanie zapewnienia stronie możliwości udziału w sprawie.
W ocenie Sądu, z takim stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić.
Rażące naruszenie prawa jako przyczyna nieważności ma nieostry charakter, jednak w orzecznictwie przyjmuje się, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11).
Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wyrok NSA z dnia 2 marca 2011r., II OSK 2226/10, Lex nr 824448). W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. zatwierdził projekt podziału działki nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie K. gmina K., stanowiącej własność G. M. na działki: nr [...] o powierzchni [...] m2 oraz nr [...] o powierzchni [...] m2, przy czym w rozstrzygnięciu tym zaznaczono, że działka nr [...] przeznaczona będzie na powiększenie działki nr [...] w obrębie K. W uzasadnieniu opisanej decyzji organ powołując się na postanowienie nr [...] z dnia [...] r., którym zaopiniowano pozytywnie przedłożony do wniosku wstępny projekt podziału nieruchomości w aspekcie zgodności z art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazał, że działka nr [...] przeznaczona będzie na powiększenie działki nr [...].
Zgodnie ze wspomnianym art. 93 ust. 2 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – w brzmieniu aktualnym w dacie wydania opisanej wyżej decyzji - podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż [...] ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami.
Jak wynika z powyższego uregulowania, podział takiej działki jak działka nr [...] (stanowiącej zgodnie z zapisami w księdze wieczystej grunty orne) możliwy był wyłącznie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Mając na uwadze treść wniosku G. M. o podział nieruchomości oraz treść dołączonego do akt oświadczenia H. K. i M. O., zgodnie z którym wymienieni są zainteresowani kupnem działki nr [...] stanowiącej własność G. M. (przylegającej bezpośrednio do działki nr [...] będącej ich własnością) organ uznał, że taki podział jest zgodny z cytowanym art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, takie stanowisko organu należy uznać za prawidłowe.
Wspomniany przepis daje możliwość podziału nieruchomości przeznaczonej bądź wykorzystywanej m.in. na cele rolne, powodującego wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha (a taką działką jest sporna działka należąca do skarżącego) w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości, co w żadnym razie nie może być utożsamiane – jak zdaje się sugerować skarżący - z samym połączeniem tych działek. W niniejszej sprawie niewątpliwie takie połączenie może w przyszłości nastąpić, po spełnieniu niezbędnych wymogów, co jednak nie jest przedmiotem postępowania dotyczącego podziału opisanej wcześniej nieruchomości. Stąd wszelkie zarzuty dotyczące nieuzyskania przez organ stosownych oświadczeń czy to właściciela nieruchomości czy współużytkowników wieczystych należy uznać za nieuzasadnione. Na marginesie jedynie należy wskazać, że właściciel nieruchomości posiadał pełną wiedzę w zakresie prowadzonego postępowania skoro organem wydającym decyzję o zatwierdzeniu projektu podziału spornej działki był Wójt Gminy Kobylanka, zaś współużytkownicy złożyli oświadczenie, w którym stwierdzili, że działka nr [...] jest ich "własnością" i są zainteresowani kupnem przylegającej do niej "działki nr [...] o powierzchni ok. [...] m2".
Wbrew przekonaniu skarżącego, podział działki nr [...] na innej podstawie niż art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami – a zatem w innym celu niż powiększenie sąsiedniej nieruchomości – w ogóle nie byłby możliwy.
Za słuszne należy też uznać stanowisko organu, że działka nr [...] – wydzielona w celu powiększenia działki nr [...] – ma zapewniony dostęp do drogi publicznej przez tą właśnie działkę (nr [...]) wobec czego decyzja zatwierdzająca podział działki rolnej nr [...], w wyniku której powstała opisana wyżej działka nr [...] nie narusza ani art. 93 ust. 2 a ustawy o gospodarce nieruchomościami ani art. 93 ust. 3 tej ustawy.
Zgodnie z ostatnim z wymienionych przepisów (w brzmieniu aktualnym w dacie wydania spornej decyzji), podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną.
W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że działka nr [...], której użytkownikiem wieczystym jest skarżący posiada dostęp do drogi publicznej. W tej sytuacji, wydzielona celem powiększenia tej nieruchomości działka nr [...] także taki dostęp faktycznie posiada. Opisany powyżej podział nieruchomości umożliwia faktycznie korzystanie z tak powiększonej działki (posiadającej dostęp do drogi) jedynie skarżącemu, jako użytkownikowi wieczystemu działki nr [...] nie zaś jakiemukolwiek innemu podmiotowi (przy czym podział miał na celu powiększenie działki nr [...] a nie umożliwienie sprzedaży działki nr [...] innemu podmiotowi).
Odnosząc się do zarzutu niezapewnienia stronie – właścicielowi nieruchomości sąsiednich oraz współużytkownikom wieczystym działki nr [...] czynnego udziału w postępowaniu, należy stwierdzić, że jest on nieuzasadniony. Jak słusznie wskazał organ, zarzut braku uczestnictwa wszystkich stron w postępowaniu stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - wznowienia postępowania. Nie jest to natomiast podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na który powołuje się skarżący.
Podzielając w pełni stanowisko wyrażone m.in. w uzasadnieniu w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 2148/15, podkreślić przede wszystkim trzeba, że fakt pominięcia kogoś w postępowaniu administracyjnym mógł być dochodzony jedynie poprzez żądanie jego wznowienia. Postępowania nadzwyczajne, jak wielokrotnie podkreślano tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie są względem siebie niekonkurencyjne, co oznacza, że poszczególne tryby mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie, czy też łącznie. Naruszenie tej zasady może w okolicznościach konkretnej sprawy prowadzić nawet do zaistnienia w odniesieniu do takiego trybu postępowania przesłanki rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu administracyjnym może być, zatem rozpoznawany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 marca 1998 r. sygn. akt IV SA/Wa 988/97, LEX 45673; z dnia 14 sierpnia 2001 r. sygn. akt I SA 343/01, LEX nr 55741; z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 120/08, LEX nr 485364; z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 184/10, LEX nr 992502 oraz B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13. Warszawa 2014, str. 566- 567).
Wbrew zatem twierdzeniom strony skarżącej argumentacja, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji podziałowej nie mogła być oceniana w ramach niniejszego postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji.
Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, trudno uznać, że wskutek wydanej decyzji z dnia [...] r. powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, czy też, że waga naruszeń jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji. Brak było podstaw do uznania, że wystąpiła którakolwiek z przesłanek powodujących nieważność przedmiotowej decyzji.
Na marginesie jedynie należy dodać, że gdyby uznać jak domaga się tego skarżący, że zatwierdzenie projektu podziału działki nr [...] celem powiększenia działki nr [...] było wadliwe, wówczas taki podział w ogóle byłby niemożliwy a kwestia dostępu do drogi bezprzedmiotowa.
W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.