Uzasadnienie
Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania E. G., reprezentowanego przez pełnomocnika, od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] o cofnięciu ww. pozwolenia na broń palną myśliwską, w dniu [...] marca 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że organ pierwszej instancji wydał decyzję w związku z zaistnieniem okoliczności określonych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.
Posiadacz przedmiotowego pozwolenia, został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. za popełnienie przestępstwa umyślnego określonego w art. 270 § 1 Kodeksu karnego.
Dyspozycje zawarte w przepisach stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji mają charakter obligatoryjny, co oznacza, że o ile zaistnieją, to organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany zastosować się do dyspozycji tego przepisu, a w takim przypadku wydać decyzję o cofnięciu przedmiotowego pozwolenia, co też uczynił organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję.
Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez E. G., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art.6, 7, 8, 11, 77 §1, 80 i art. 107 § 3 Kpa, a naruszenie tych przepisów miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organ naruszył art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przepis ten należy automatycznie stosować w sytuacji, gdy przepis należy stosować wyłącznie w przypadku ustalenia przez organ, że osoba stwarza zagrożenie dla siebie oraz że może użyć broni w sytuacji zagrażającej bezpieczeństwu oraz porządkowi publicznemu.
Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko przedstwione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:
- 1) niemającym ukończonych 21 lat, z zastrzeżeniem ust. 2;
- 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;
- 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego;
- 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych;
- 5) nieposiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
- 6) stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
- a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
- b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:
- - przeciwko życiu i zdrowiu,
- - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
Natomiast, zgodnie z art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano:
- 1) nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7;
- 2) należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6;
- 3) naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25;
- 4) przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego.
Przesłanki "zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt 6 lit. a) i b) tego przepisu, które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które - zdaniem Sądu - każda oddzielnie, stanowią podstawę cofnięcia pozwolenia na broń.
Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, w związku z czym osoby takie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w konflikt z prawem.
Kategoryczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za nie zasadne. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania wskazanych w skardze i prawidłowo zinterpretował przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.