Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast stosownie do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpoznawanej sprawie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Skarżącego wyznaczonemu z urzędu w ramach prawa pomocy 2 lutego 2016 r., zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął 3 marca 2016 r. Tymczasem skargę kasacyjną nowo wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] w dniu 17 lutego 2016 r. pełnomocnik wniósł dopiero 14 marca 2016 r., a do skargi kasacyjnej nie dołączył wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazując natomiast na treść art. 177 § 3 P.p.s.a. pełnomocnik Skarżącego uznał, iż skargę kasacyjną wniósł w terminie, ponieważ informację o wyznaczeniu pełnomocnikiem w niniejszej sprawie otrzymał 25 lutego 2016 r.
Wskazać należy, że zmiana pełnomocnika z urzędu była konsekwencją powołania pierwotnie wyznaczonego pełnomocnika do służby cywilnej na stanowisko, którego zakres obowiązków nie obejmuje czynności z zakresu wykonywania pomocy prawnej.
Wyjaśnić trzeba, że powoływany przez pełnomocnika Skarżącego wnoszącego skargę kasacyjną przepis art. 177 § 3 p.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ postępowanie zostało wszczęte przed 15 sierpnia 2015 r. Ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) – zwanej dalej ustawą zmieniającą, dokonano nowelizacji p.p.s.a. Zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej, przepisy p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy zmieniającej stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Zmiany w p.p.s.a., które zostały dokonane ustawą zmieniającą, weszły w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.
W ocenie Sądu z powyższej regulacji wynika jednoznacznie, że wolą ustawodawcy było, aby do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej nie stosować przepisów art. 177 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 50 ustawy zmieniającej. Gdyby było inaczej, ustawodawca wskazałby tę zmianę w art. 2 ustawy zmieniającej. Skoro tego nie uczynił, to tym samym przyjął, że w zakresie liczenia terminu na wniesienie skargi kasacyjnej od orzeczeń wydanych w postępowaniach wszczętych przed 15 sierpnia 2015 r. stosuje się regulację sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej.
Dodać również należy, że to, czy postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia omawianej nowelizacji w życie, oceniane jest przez pryzmat daty wniesienia skargi, nie zaś przez pryzmat daty wyznaczenia pełnomocnika w sprawie.
Natomiast uzasadniona zmiana pełnomocnika z urzędu może stanowić przyczynę uzasadniającą złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji, aby skarga kasacyjna została rozpoznana, konieczne było złożenie wraz z nią wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wobec braku wniosku o przywrócenie terminu – kwestia jego przywrócenia leżała poza granicami niniejszego postępowania.
Stwierdzić zatem należy, że skoro termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie został przywrócony (wniosek o przywrócenie terminu w trybie art. 86 § 1 p.p.s.a w ogóle nie został złożony), to skarga kasacyjna, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.