Uzasadnienie
W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 1 stycznia 2016 r. (k-32) radca prawny M. S. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego (k- 47). Skutkiem powyższego wyznaczony pełnomocnik skierował do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że koszty nie zostały opłacone przez jego mocodawcę ani w całości ani w części. Wniosek ów został zawarty w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1099/15 (k-59), a ponadto ponowiony w zażaleniu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2016 r. (k – 79).
Na wstępie należy podnieść, iż z dniem 01 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U.z 2013 r. poz. 490, tekst jednolity) przestało obowiązywać.
W nowym rozporządzeniu znalazł się zapis § 22 mówiący, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Bezspornym jest, iż przedmiotowa sprawa została wszczęta w dniu 8 lipca 2015 r., (data wpływu skargi do Sądu), i zakończyła się w dniu 21 grudnia 2015 r., wyrokiem oddalającym skargę. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji skarżący nie korzystał z pomocy prawnej pełnomocnika z urzędu, radca prawny został przyznany stronie skarżącej dopiero w toku postępowania międzyinstancyjnego na skutek postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 stycznia 2016 r. (k-32). W następstwie ustanowienia radcy prawego M. S. do reprezentowania skarżącego przy piśmie z dnia 11 marca 2016 r., sporządził on skargę kasacyjną od wyroku (k-57), a ponadto przy piśmie z dnia 17 kwietnia 2016 r., zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 1 kwietnia 2016 r., o odrzuceniu skargi kasacyjnej (k-78).
W tej sytuacji wyznaczony pełnomocnik czynności w przedmiotowej sprawie dokonywał już po zakończeniu postępowania w I instancji. A skoro tak, to do wyliczenia kosztów pomocy przez niego świadczonej należało zastosować stawki przyjęte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Bezspornym jest bowiem, że radca prawny M. S. został ustanowiony przez skarżącego do ewentualnego udziału w postępowaniu międzyinstancyjnym.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji opłata maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Natomiast stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit d rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu zażaleniowym wynoszą 240 zł.
W niniejszej sprawie stosownie do treści § 21 pkt 1 ust. 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 480 zł.
Mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należało uznać, że opłata wynagrodzenia w wysokości 360 zł (75% opłaty maksymalnej) jest adekwatna do jego udziału w niniejszym postępowaniu kasacyjnym. Ponadto, z uwagi na udział pełnomocnika w postępowaniu zażaleniowym (sporządzenie zażalenia od postanowienia Sądu z dnia 1 kwietnia 2016 r.) należało również zasądzić stawkę 240 zł. Stawki te zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), czyli o kwotę 138 zł, co w konsekwencji daje kwotę 738 zł.
W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b i d i § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.