Uzasadnienie
E. S., po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r., jego skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania mu renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą schorowaną, stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie pracy i z tego powodu znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jego jedyny dochód stanowi zasiłek okresowy z ośrodka pomocy społecznej, w wysokości 238,50 zł. Skarżący oświadczył ponadto, że oprócz budynku gospodarczego o powierzchni 45 m2 nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych.
Do wniosku zostały dołączone kopie: kart informacyjnych leczenia szpitalnego, skierowania do szpitala, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, zaświadczenia o stanie zdrowia z dnia 4 listopada 2009 r. oraz z dnia 3 listopada 2009 r., zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w H. o statusie osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku oraz decyzji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. o przyznaniu zasiłku okresowego z powodu bezrobocia.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie na E. S. nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych.
Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Przedmiotem skargi E. S. jest odmowa przyznania mu przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych świadczenia w drodze wyjątku.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie skarżący z mocy prawa zwolniony jest całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków.
Z uwagi na powyższe, rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest zbędne i nie podlega ocenie w zakresie przesłanek ustawowych.
Natomiast należało zbadać, czy jest zasadny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie, dotyczącym zastępstwa prawnego.
Zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie do art. 245 § 1 i 3 wskazanej wyżej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz akt administracyjnych wynika, że w chwili obecnej sytuacja skarżącego jest bardzo trudna – jest osobą chorą, bezrobotną, utrzymującą się jedynie z zasiłku okresowego, przyznawanego przez ośrodek pomocy społecznej, w wysokości 238,50 zł.
Należy więc uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a tym samym, że spełnia przesłanki do przyznania pełnomocnika z urzędu.
Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262 oraz w związku z art. 254 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.