Uzasadnienie
T. G. (dalej: Skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] czerwca 2013 roku drogą elektroniczną za pośrednictwem organu skargę na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. w przedmiocie odmowy udostępnienia przetworzonej informacji publicznej. Skarga została opatrzona podpisem elektronicznym.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni po rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie oraz zwrot do Sądu podpisanego egzemplarza.
W odpowiedzi na wskazane wezwanie Skarżący nadesłał pismo z dnia [...] czerwca 2013 r., w którym oświadczył, że "zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga została złożona prawidłowo i zawiera wszystkie wymagane elementy zgodnie z art. 46 ustawy o p.p.s.a., a zatem nie zawiera braków formalnych". Na poparcie powyższego twierdzenia Skarżący powołał treść artykułu 20b ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U.2013 poz. 235 – dalej: ustawa o i.d.p.r.z.p.), wskazując, że mowa jest w nim o równoważności – pod względem skutków prawnych - danych opatrzonych podpisem potwierdzonym zaufanym profilem ePUAP w stosunku do dokumentów opatrzonych podpisem własnoręcznym.
Ponadto podniósł, iż art. 46 ust. 1 pkt 4 p.p.s.a. pomimo, iż istotnie zawiera wymóg podpisania przez stronę skargi, to jednak nie precyzuje formy tego podpisu, a tym bardziej nie wprowadza wymogu podpisu własnoręcznego. W dalszej argumentacji Skarżący wskazał również na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. I OSK 1317/12, rozstrzygającym tożsame z niniejszym zagadnienie na gruncie ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (dalej: ustawa o p.e.), a konkretnie art. 5 ust. 2 tej ustawy, w sposób zgodny ze stanowiskiem Skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (§ 1 pkt 1 cyt. art.), oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (§ 1 pkt 2 cyt. art.), określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (§ 1 pkt 3 cyt. art.).
W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeśli takiego podpisu brakuje, Sąd wzywa w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia braków formalnych. Zaś na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W niniejszej sprawie Skarżący nie wykonał wezwania Sądu i nie nadesłał podpisanego egzemplarza skargi do Sądu we wskazanym terminie. Zamiast tego nadesłał pismo zawierające stanowisko dotyczące wezwania.
Sąd nie przychylił się do zdania Skarżącego. Odnosząc się do podniesionych przez niego argumentów, Sąd stwierdza, że znana mu jest z urzędu treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. I OSK 1317/12, jednakże nie podziela stanowiska w nim wyrażonego. Pomimo, iż zarówno wskazana przez Skarżącego norma zawarta w art. 20b ust. 2 ustawy o i.d.p.r.z.p., jak i norma z art. 5 ust. 2 ustawy o p.e. wskazują na równoważność skutków prawnych danych w postaci elektronicznej opatrzonych podpisem potwierdzonych profilem zaufanym ePUAP oraz dokumentów podpisanych własnoręcznie, to nie przeszkodziło to prawodawcy we wprowadzeniu odrębnych przepisów regulujących kwestię stosowania podpisu elektronicznego do Kodeksu postępowania cywilnego (art. 60 i art. 78 § 2), Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 57 § 5 pkt 1, art. 63 § 1), czy też Ordynacji Podatkowej (art. 1 pkt 13).
W ustawie p.p.s.a. nie zawarto regulacji podobnych do powyżej wskazanych, co przy uwzględnieniu założenia wykładni prawa o racjonalności prawodawcy każe przyjąć, że regulacje zawarte w ustawie o i.d.p.r.z.p oraz o p.e. nie mają bezpośredniego zastosowania do wszystkich aktów prawnych dotyczących wnoszenia pism. Wprowadzenie do poszczególnych ustaw odrębnych przepisów regulujących stosowanie podpisu elektronicznego stanowiło przejaw woli prawodawcy, wskazującego, w których procedurach może występować podpis elektroniczny, a w których strona nie może z niego skorzystać. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1640/12; 26 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1273/12; 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 969/12, 29 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 36/13; 19 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 111-114/13; 28 czerwca 2013 r. sygn. akt I OZ 396-397/13 oraz I OZ 405-406/13; 3 lipca 2013 r. sygn. akt I OZ 307-308/13; 23 lipca 2013 r. I OZ 541/13.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.