Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. odrzucił skargę T. L. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej w przedmiocie ustalenia inwalidztwa i związku inwalidztwa ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby oraz zdolności do pracy.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną, sporządzoną osobiście, od wydanego w sprawie orzeczenia, w której wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, a następnie złożył wypełniony formularz PPF, wskazując, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
We wniosku skarżący podał, że ma na utrzymaniu syna, na którego płaci alimenty, posiada ½ udziału w garażu i magazynku oraz 291,32 zł oszczędności, a jego dochód stanowi świadczenie po zwolnieniu go ze służby w wysokości 1.121,80 zł.
Wskazał, że do stałych kosztów jego utrzymania należą opłaty za stancję - 420 zł, za energię elektryczną - 270 zł, spłaty kredytów w łącznej kwocie 829,64 zł. Podniósł, że nadto płaci alimenty na syna w kwocie 380 zł oraz opłaty egzekucyjne w kwocie 60 zł, ponosi również koszty leczenia w wysokości 352 zł miesięcznie.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżący, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Skarżący przedmiotowy wniosek złożył w sprawie ze stosunku służbowego, dlatego zgodnie z art. 249a powołanej ustawy, jeżeli (...) rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skoro zatem skarżący w tej sprawie jest zwolniony z ustawy z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, to postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, jako zbędne, należało umorzyć.
Natomiast zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Stosownie zaś do art. 245 § 1 i § 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika - radcy prawnego lub adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika ze złożonego wniosku, skarżący utrzymuje się ze świadczenia w wysokości 1.121,80 zł netto, właściwie nie posiada majątku (jedynie udział w garażu oraz pomieszczeniu magazynowym). Średnie stałe koszty miesięcznego utrzymania strony wynoszą około 690 zł. Nadto skarżący płaci alimenty na syna w wysokości 380 zł, spłaca w ratach zaciągnięte kredyty bankowe, a także wymaga stałego leczenia.
W konsekwencji należało uznać, że wnioskodawca wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262, art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.