Uzasadnienie
J. P. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2011 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:
Komendant Główny Policji w dniu [...] listopada 2010 r. wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r.
W dniu 17 stycznia 2011 r. Komendant Główny Policji postanowił sprostować pomyłkę w postanowieniu własnym z dnia [...] listopada 2010 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej J. P. w ten sposób, że w wierszu 7 od góry na stronie 1 postanowienia zamiast numeru sprawy administracyjnej "[...]" winien być wpisany numer decyzji "nr [...]". W uzasadnieniu wyjaśniono, że w komparycji postanowienia błędnie podano numer decyzji, błąd ten nie został wychwycony przez pracownika dokonującego korekty tekstu. Jest to – zdaniem organu – oczywista pomyłka, która nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, wymaga jednak sprostowania. W myśl art. 113 § 1 k.p.a. organ może z urzędu lub na wniosek strony sprostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki.
Po rozpatrzeniu wniosku J. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy Komendant Główny Policji w dniu [...] marca 2011 r. wydał postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r.
Na uzasadnienie podał, że postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej ma charakter formalny, związany z popełnioną oczywistą omyłką pisarską, dotyczącą wpisania numeru sprawy administracyjnej zamiast numeru decyzji. Omyłka ta nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, nie była istotna i art. 113 § 1 k.p.a. znajduje do niej zastosowanie.
W skardze do tutejszego Sądu, J. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przez uznanie, że pomyłka, która została sprostowana, jest oczywistą pomyłką pisarską. W uzasadnieniu podał, że taka zmiana treści postanowienia nie może być konwalidowana w formie postanowienia, a winno zostać wydane nowe postanowienie. Podanie w komparycji numeru sprawy administracyjnej zamiast numeru decyzji nie jest oczywistą omyłką pisarską.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Stosownie do treści art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
Zgodnie z treścią wyroku NSA z dnia 30 września 2008 r. (I OSK 1502/07, LEX nr 516777), omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy – daty. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami. Natomiast, zdaniem NSA wyrażonym w cytowanym wyroku, do zmiany stanu faktycznego w wyniku sprostowania treści decyzji dochodzi wtedy, gdy organ, używając tej instytucji procesowej, tworzy nowy stan faktyczny sprawy, który nie odpowiada zgromadzonym materiałom dowodowym, albo gdy w ten sposób uzupełnia stan faktyczny, zmieniając swoje ustalenia i przydając im nowy, nieznany dotąd wymiar, mający zupełnie inne znaczenie niż przed sprostowaniem i to nie tylko z punktu widzenia stanu sprawy, ale i samego rozstrzygnięcia. Wówczas niewątpliwie sprostowanie jest nieprawidłowe.
Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Komendant Główny Policji, wydając postanowienie dnia [...] stycznia 2011 r., sprostował pomyłkę w postanowieniu własnym z dnia [...] listopada 2010 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej J. P. Pomyłka w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2011 r. polegała na tym, że w wierszu 7 od góry na stronie 1 postanowienia zamiast numeru sprawy administracyjnej "[...]" winien być wpisany numer decyzji "nr [...]". Komendant Główny Policji uzasadnił sprostowanie tym, że błąd w komparycji postanowienia nie został wychwycony przez pracownika dokonującego korekty tekstu.
Sąd orzekający w sprawie przychyla się do stanowiska organu, że jest to oczywista pomyłka pisarska, która nie miała żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, wymagała jednak sprostowania (na ten temat patrz też wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 113/09, LEX nr 533291 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Po 377/08, LEX nr 533172).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.