Uzasadnienie
Prezes Rady Ministrów wydał w dniu [...] maja 2020 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] dotyczącą odmowy przyznania M. R. renty specjalnej.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów stwierdził, że świadczenie specjalne może być przyznane osobie legitymującej się wybitnymi, niepowtarzalnymi zasługami i osiągnięciami w jakiejś dziedzinie aktywności, np. na niwie zawodowej, społecznej, artystycznej, sportowej, czy też politycznej oraz w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych zdarzeń losowych. Przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczeń specjalnych sytuacja bytowa wnioskodawców brana jest pod uwagę, jednak nie stanowi ona jedynego kryterium oceny.
M. R. wniosek o przyznanie renty specjalnej umotywowała brakiem prawa do renty rodzinnej po mężu, E. R., który zmarł [...] czerwca 2018 r. Nadmieniła też, iż znajduje się w trudnej sytuacji socjalno-bytowej. Podała, że jej mąż był kombatantem i wypracował [...] emeryturę w wysokości 1000 [...]. Wraz z emeryturą otrzymywał również rentę wojenną w wysokości 200 [...] miesięcznie. W [...] nie ma renty rodzinnej, zaś prawo do emerytury po mężu nabędzie dopiero po osiągnięciu wieku emerytalnego, tj. 67 lat.
Z przekazanych przez stronę informacji wynika, że E. R. dobrowolnie zaciągnął się do Polskich Sił pod [...] Dowództwem w W., gdzie służył od [...] grudnia 1944 r. W 1945 r. walczył w bitwie pod [...]. Został uhonorowany dwoma odznaczeniami [...], tj. Gwiazdą [...] i Medalem Wojennym 1939-45 przyznanym [...] marca 1999 r. Mąż wnioskodawczyni przez całe życie pracował w W. i nigdy nie odprowadzał składek do polskiego systemu ubezpieczeń społecznych.
W toku postępowania M. R. wskazała na pogorszenie się stanu jej zdrowia. Podała, że ma nerwicę i cierpi na depresję. Podała, że jej pierwszy mąż nie chciał, by pracowała zawodowo po urodzeniu dzieci. Podniosła, że z pierwszego małżeństwa ma córkę i syna. Jej córka legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanych stopniu niepełnosprawności oraz orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy pozostającej w związku z naruszeniem sprawności organizmu powstałym przed ukończeniem 18 roku życia. Przyczyną niepełnosprawności są choroby psychiczne. Nadmieniła, też że jej drugi mąż E. R. również był przeciwny temu, aby pracowała zawodowo. Na przestrzeni swojego życia pracowała jedynie przez 9 lat jako [...].
Z informacji nadesłanych z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. wynika, że M. R. mieszka wraz z córką i synem w domu szeregowym o pow. 105 m2, będącym jej własnością. Dom składa się z czterech pokoi, kuchni i łazienki. Jest ogrzewany grzejnikami elektrycznymi. Córka posiada prawo do renty socjalnej w kwocie 943 zł, otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 215,84 zł oraz alimenty - 700 zł. Syn wnioskodawczyni nie pracuje i jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. jako osoba bezrobotna. Strona podczas wywiadu oświadczyła, że choruje na schorzenia kręgosłupa, układu pokarmowego i ma problemy z błędnikiem. Do grudnia 2019 r. rodzina utrzymywała się ze zgromadzonych wcześniej oszczędności. Wnioskodawczyni po śmierci męża, otrzymała zasiłek pogrzebowy w wysokości 3000 [...], odszkodowanie za śmierć – 15 tys. zł, odszkodowanie za pobyt w szpitalu – 950 zł i odszkodowanie z polisy ubezpieczeniowej – 1550 zł. Do grudnia 2019 r. wnioskodawczyni otrzymywała też tzw. "wdowi zasiłek pomostowy" w kwocie 100 [...] miesięcznie.
Strona podała koszty stałych opłat: za energię elektryczną 1005,18 zł za dwa miesiące, za wodę 319,46 zł za dwa miesiące, za polisę ubezpieczeniową 115 zł na miesiąc, tv i internet 110 zł miesięcznie, telefon komórkowy 70 zł miesięcznie, wywóz śmieci 60 zł miesięcznie, dystrybutor wody Eden 80 zł miesięcznie, abonament radiowo – telewizyjny 260 zł rocznie, za użytkowanie domu i grunty 600 zł rocznie. Zadeklarowała, że wydaje około 500 zł miesięcznie na leki. Ośrodek Pomocy Rodzinie poinformował, że rodzina nie jest objęta pomocą.
M. R. nadmieniła, że przyznana jej renta specjalna nie może być niższa niż 3000 zł (wniosła o 3500 zł). Dodatkowo podała, że z uwagi na wiek żaden pracodawca jej nie zatrudni. Natomiast zasługą jej męża było to, że, jak stwierdziła, mąż "nadstawiał pierś" w obronie Polski oraz mając dom w [...], żył w Polsce przez 20 lat.
Prezes Rady Ministrów decyzją z [...] lutego 2020 r. odmówił przyznania M. R. renty specjalnej.
W decyzji z dnia [...] maja 2020 r. Prezes Rady Ministrów stwierdził, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie dowodzą istnienia szczególnego przypadku dającego podstawę do przyznania wnioskowanego świadczenia.
Szczególnie uzasadniony przypadek wiązać się winien nie tylko z ekstremalnie nawet trudną sytuacją bytową, lecz także ze szczególnymi właściwościami osoby ubiegającej się o przyznanie tego świadczenia, wskazującymi na wyjątkowość danego przypadku w aspekcie społecznym. Wnioskodawca winien posiadać wybitne osiągnięcia na niwie zawodowej, artystycznej i sportowej czy społecznej, świadczące o zasługach danej osoby wobec społeczeństwa. Sytuacja bytowa spowodowana stanem zdrowia, czy też zdarzeniem losowym nie daje zatem podstaw do domagania się przyznania emerytury lub renty. Celem przepisu art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach jest uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne indywidualne zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności.
Organ podkreślił, iż M. R. na etapie wyjaśniania stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego powołała się na brak renty rodzinnej po mężu, który podczas II wojny światowej zaciągnął się do Polskich Sił pod [...] Dowództwem, zaś po wojnie mieszkał i pracował w W. Okoliczności te, w ocenie Prezesa Rady Ministrów, nie stanowią o wyjątkowości i niepowtarzalności na gruncie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Organ podkreślił, że wezwał stronę do jasnego i dokładnego udokumentowania okoliczności, które wskazywałyby na wybitne i niepowtarzalne osiągnięcia. W odniesieniu do służby męża poprosił o wyszczególnienie i udokumentowanie jego zasług dla Polski. W przypadku powoływania się na szczególne zdarzenie losowe, o jego opisanie i udokumentowanie, w tym wykazanie wymaganego elementu wyjątkowości.
W ocenie organu M. R. nie udokumentowała żadnych własnych zasług o wymaganym charakterze, ani też nie ujawniła i nie udokumentowała zasług jej męża, które posiadałyby walor jednostkowości. Prezes RM zauważył, że mąż strony był jednym z wielu żołnierzy walczących o wolność kraju poza jego granicami. Legitymował się jedynie odznaczeniami, które przyznawane były każdemu, kto brał udział w działaniach bojowych na terenie [...] oraz każdemu, kto służył w siłach zbrojnych [...] przynajmniej przez 28 dni w latach 1939-1945. Wnioskodawczyni nie wyszczególniła i nie udokumentowała żadnych jego zasług, które w sposób szczególny wyróżniałyby go z grona innych żołnierzy. Podobnie jak zamieszkanie rodziny w Polsce zamiast w [...] nie może być postrzegane jako wybitna zasługa dla kraju.
Drugą przesłanką mogącą mieć wpływ na przyznanie świadczenia specjalnego jest wystąpienie szczególnego zdarzenia losowego, czyli takiego, które można uznać za nadzwyczajne, tzn. posiadające element wyjątkowości w skali kraju. Zdaniem organu z akt nie wynika, aby przesłanka ta została spełniona. Objęcie bowiem pojęciem "szczególnie uzasadnionych przypadków", takich okoliczności, jak niekorzystne dla wnioskodawczym przepisy emerytalno-rentowe obowiązujące w [...] i w Polsce oraz brak prawa do renty rodzinnej po mężu spowodowałoby odejście od obowiązujących zasad przyznawania świadczeń w wyjątkowych, niepowtarzalnych przypadkach. Mąż wnioskodawczym nigdy nie odprowadzał składek do polskiego systemu ubezpieczeń społecznych. Stąd niezrozumiałe jest oburzenie wnioskodawczym, że nie może ona nabyć prawa do renty rodzinnej po nim z tego systemu. E. R. posiadał prawo do emerytury z [...] systemu ubezpieczeń społecznych i prawo do emerytury po nim wnioskodawczym nabędzie dopiero po osiągnięciu 67 lat.
Aktualnie M. R. jest w wieku aktywności zawodowej i prawo do własnej emerytury nabędzie z chwilą osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego, który w Polsce w przypadku kobiet wynosi 60 lat. Samo twierdzenie wnioskodawczym, że nie może podjąć pracy z uwagi na problemy ze zdrowiem nie zasługuje na uwzględnienie. Prezes Rady Ministrów podkreślił, że świadczenie specjalne nie ma charakteru socjalnego i ich przyznanie nie zależy wyłącznie od potrzeb osób wnoszących o takie świadczenia, nawet w sytuacji, gdy potrzeby te byłyby w pełni uzasadnione. Zabezpieczanie potrzeb socjalno-bytowych osób znajdujących się w trudnych sytuacjach pozostaje w gestii instytucjonalnej pomocy społecznej.
Świadczenia specjalne nie stanowi również formy odszkodowania, zadośćuczynienia czy rekompensaty za brak uregulowań prawnych, które przewidywałyby rentę rodzinną dla takich przypadków jak wskazany w niniejszym postępowaniu. Prezes Rady Ministrów podkreślił, że zubożenie, wiek i stan zdrowia nie stanowią szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]. Skarżąca nadmieniła, że jest ofiarą systemu ubezpieczeń społecznych oraz pozostaje bez środków do życia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej także: "P.p.s.a.").
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2020 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2020 r., odmawiająca przyznania skarżącej świadczenia specjalnego – nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes Rady Ministrów, wydając obie sporne decyzje administracyjne w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej świadczenia specjalnego, nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Organ prawidłowo ocenił bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej.
Ponadto, w ocenie Sądu, wydając przedmiotowe decyzje administracyjne, Prezes Rady Ministrów nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym mającego zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisu art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji Prezesa Rady Ministrów, wskazać trzeba, iż będący podstawą materialnoprawną wydania wspomnianych decyzji administracyjnych przepis art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych stanowi, że Prezes Rady Ministrów, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w tej ustawie.
Nie ulega wątpliwości, że brzmienie powyższego przepisu wskazuje na uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jakie na tej podstawie uprawniony jest podjąć Prezes Rady Ministrów. Uregulowanie takie oznacza, że organ administracji, działając w ramach swobodnego uznania, ma możliwość wyboru rozstrzygnięcia w określonym stanie faktycznym. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze przepisem prawa, a ramy uznania określają normy kompetencyjne, przepisy o postępowaniu administracyjnym i przepisy prawa materialnego.
Wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ administracji publicznej jest związany nie tylko przepisem, ale i celem ustanowionego przepisu oraz normami etycznymi. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, LEX nr 79608).
Kontrola sądu administracyjnego w przypadku decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne jest zasadniczo ograniczona i sprowadza się do zbadania, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc, czy organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie, zebrał cały materiał dowodowy i wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy dokonał po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz czy przyjęte przez organ rozstrzygnięcie zostało wyczerpująco i jasno uzasadnione zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Kontroli sądowej nie podlega natomiast sam wybór rozstrzygnięcia meritum sprawy (por. m. in. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 2051/11).
Z całą pewnością podkreślić należy jednocześnie, iż sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wychodząc poza granice wyraźnie określone w przepisach art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Należy podkreślić, że wprowadzając możliwość przyznania świadczenia w trybie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ustawodawca posłużył się nieostrym pojęciem "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", co oznacza, że wypełnienie hipotezy powołanego przepisu ustawodawca pozostawił organowi stosującemu ten przepis. Dokonując zatem wyboru rozstrzygnięcia, według kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku", organ przy ocenie bierze pod uwagę te okoliczności, które jego zdaniem, z uwagi na ich szczególną cechę, uzasadniają przyznanie świadczenia specjalnego.
W literaturze podkreśla się, że mamy tu do czynienia z szerokim upoważnieniem, które pozostawia Prezesowi Rady Ministrów znaczny margines swobody oceny (por. m. in. J. Jończyk, Prawo zabezpieczenia społecznego, Kraków 2006, s. 149). Znaczenie użytego w art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS określenia "w szczególnie uzasadnionych przypadkach" orzecznictwo sądowe łączy z wybitnym zasługami na niwie zawodowej, artystycznej, społecznej, czy też politycznej, a nadto ze zdarzeniami losowymi. Brana jest również pod uwagę sytuacja bytowa, jakkolwiek wyraźnie podkreśla się, że nie może być ona jedyną przesłanką przyznania stosownego świadczenia. Takie rozumienie przez judykaturę nieostrego pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku" zaakceptował również Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 października 2006 r., wydanego w sprawie o sygn. akt P 38/05 (OTK-A 2006/9/123), stwierdzając wyraźnie, iż art. 82 ust. 1 ww. ustawy jest zgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 67 ust. 1 Konstytucji RP.
Trybunał Konstytucyjny wskazał w przedmiotowym orzeczeniu, że chodzi tu o uhonorowanie i zapewnienie godziwych warunków bytowych osobom, które mają wybitne, indywidualne, także w znaczeniu "niepowtarzalne" zasługi i osiągnięcia w określonej dziedzinie aktywności.
Wskazać należy, że świadczenia specjalne nie mogą stanowić żadnego odszkodowania, żadnej rekompensaty, czy też zadośćuczynienia za doznane krzywdy, cierpienia, represje. O ich charakterze przesądza bowiem zamieszczenie regulujących je przepisów w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, co jednoznacznie wskazuje, że nie mają one charakteru roszczeniowego. Nie mają one również charakteru stricte socjalnego.
W ocenie Sądu, uznać należy, że świadczenia specjalne nie mogą zastępować świadczeń o charakterze socjalnym, które są udzielane jedynie z tytułu trudnej sytuacji zdrowotnej lub materialnej. Samej poprawie egzystencji bytowej służą bowiem zupełnie inne świadczenia, przede wszystkim te, które finansowane są ze środków pomocy społecznej. Należy również przywołać ponownie ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono wyraźnie, że świadczenie, o którym mowa w art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, nie zostało przewidziane dla sytuacji, w których osoby starsze lub też całkowicie niezdolne do pracy, a zarazem niespełniające warunków do uzyskania świadczeń przewidzianych w ustawie emerytalnej, nie są w stanie podjąć pracy (lub innej działalności zarobkowej) i pozostają w ciężkim położeniu materialnym. Dla wskazanych przypadków przewidziane są inne instytucje, w tym emerytura/renta wyjątkowa, o której stanowi przepis art. 83 ust. 1 cyt. ustawy.
Kierując się wskazaną wykładnią, która – co należy podkreślić – jest utrwalona i powszechnie akceptowana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, Sąd podziela stanowisko Prezesa Rady Ministrów, że w sytuacji skarżącej nie można mówić o szczególnie uzasadnionym przypadku, który mógłby przemawiać za przyznaniem skarżącej wnioskowanego świadczenia.
Sąd uznał, iż organ administracji, wydając obie sporne decyzje, w sposób prawidłowy ustalił i ocenił stan faktyczny sprawy, przyjmując, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania skarżącej renty specjalnej. W szczególności – trafnie za przesłankę do przyznania renty specjalnej nie został uznany fakt trudnej sytuacji materialnej skarżącej oraz jej córki i syna. Brak jest też podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, że zasługi męża skarżącej w postaci dobrowolnego zaciągnięcia się do Polskich Sił Zbrojnych pod [...] Dowództwem w [...] i służba w tej formacji od [...] grudnia 1944 r. w tym udział w bitwie pod [...] w 1945 r., a także uhonorowanie go dwoma odznaczeniami [...] nie stanowią podstawy do uznania, iż w sprawie spełniona została przesłanka o której mowa w art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej
Jak trafnie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie udokumentowano, by zasługi męża skarżącej E. R. posiadały walor jednostkowości, zaś skarżąca – pomimo próśb organu – nie wyszczególniła i nie udokumentowała takich jego zasług, które w sposób szczególny wyróżniałyby go z grona innych żołnierzy
Trafnie również uznano, iż nie ma podstaw do uznania za szczególne zdarzenie losowe, takie, które posiada element wyjątkowości w skali kraju, niekorzystnych dla skarżącej przepisów emerytalno-rentowych obowiązujących w [...] i w Polsce oraz brak prawa do renty rodzinnej po mężu. Mąż skarżącej nigdy nie odprowadzał składek do polskiego systemu ubezpieczeń społecznych, stąd zrozumiałe jest, że skarżąca nie może nabyć prawa do renty rodzinnej po zmarłym mężu z tego systemu. E. R. posiadał natomiast prawo do emerytury z [...] systemu ubezpieczeń społecznych i skarżąca prawo do emerytury po nim nabędzie po osiągnięciu wieku 67 lat.
Skarżąca ponadto nie udokumentowała żadnych własnych zasług o wymaganym, w świetle art. 82 ust. 1 ustawy emerytalnej, charakterze.
W ocenie Sądu Prezes Rady Ministrów zgromadził i rozważył wszechstronnie cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia normy prawnej mającej w sprawie zastosowanie. Należy uznać, iż analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że ocena okoliczności faktycznych sprawy została dokonana przez organ prawidłowo, przy uwzględnieniu wszystkich wskazanych na wstępie okoliczności i kryteriów. Zdaniem Sądu organ prawidłowo ocenił, że skarżąca nie wykazała zaistnienia nadzwyczajnych, szczególnych zdarzeń losowych, a także wybitnych zasług jej oraz jej męża.
Sąd pragnie jednocześnie wyraźnie podkreślić, że istotą przyznania świadczenia socjalnego jest uhonorowanie osób szczególnie zasłużonych dla kraju. Instytucja ta ma charakter wyjątkowy i ma na celu polepszenie sytuacji osób, których szczególne zasługi dla społeczeństwa uzasadniają odstępstwo od ogólnie przyjętych zasad przyznawania świadczeń emerytalnych i rentowych.
Należy wskazać, że przedmiotowe świadczenie nie ma charakteru kompensacyjnego, którego zadaniem jest wyrównanie wyrządzonych, czy odczuwanych przez wnioskodawców krzywd i uszczerbków.
Reasumując, stwierdzić należy, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie wyczerpują znamion szczególnie uzasadnionego przypadku.
Zarówno zaskarżona decyzja Prezesa Rady Ministrów, jak i utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2020 r. mieszczą się w ramach uznania administracyjnego, a granice tego uznania nie zostały przez organ przekroczone.
Według Sądu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ zawarł, w zgodzie z dyspozycją przepisu art. 107 § 3 k.p.a., szczegółowe uzasadnienie faktyczne, odwołując się do dowodów, w oparciu o które dane fakty zostały ustalone. Zdaniem Sądu ustalone okoliczności faktyczne zostały rozpatrzone w kontekście przesłanek mogących uzasadniać prawo do świadczenia specjalnego na podstawie art. 82 ust. 1 cyt. ustawy, a argumentacja organu nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.
Tym samym Sąd uznał również, że Prezes Rady Ministrów nie dopuścił się w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście przepisu art. 82 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego – w świetle wskazanego przepisu – nie zachodzą podstawy do przyznania stronie skarżącej wnioskowanego przez nią świadczenia specjalnego.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.