Uzasadnienie
Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 i § 3 Kpa, w dniu [...] kwietnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie wyznaczenia P. N. na stanowisko służbowe radcy prawnego w Dowództwie [...], w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska służbowego do grupy uposażenia U–15.
W uzasadnieniu decyzji Minister Obrony Narodowej podał m.in., że powyżej określona decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych, w części dotyczącej grupy uposażenia nie narusza rażąco art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145 z późn. zm.), gdyż otrzymywane przez ww. uposażenie było zaszeregowane na poziomie innych kluczowych stanowisk służbowych jednostki wojskowej, w której pełnił on służbę.
Minister Obrony Narodowej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą.
W uzasadnieniu decyzji organ ponownie podniósł i podkreślił, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Zdaniem organu, wbrew twierdzeniu P. N., decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych, której unieważnienia domaga się ww., nie została obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, tzn. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, a tym samym nie ma podstawy do jej unieważnienia, w części dotyczącej grupy uposażenia.
Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił on, iż wydając zaskarżoną decyzję organ dokonał błędnej wykładni art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 w zw. z art. 75 ustawy o radcach prawnych, jak również naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 12, art. 35 § 3 i art. 77 § 1 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.
W świetle powyższych kryteriów skarga P. N. zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145 z późn. zm.), radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy (...).
Natomiast art. 75 powołanej ustawy stanowi, że stosunek służbowy oraz wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych i aplikantów radcowskich będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, funkcjonariuszami Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej lub Straży Więziennej w zakresie nie określonym niniejszą ustawą określają przepisy odrębnych ustaw. Brzmienie tego przepisu uprawnia do stwierdzenia, że art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych stanowi lex specialis do przepisów ustawy pragmatycznej, która zawiera przepisy regulujące wynagrodzenie należne żołnierzom zawodowym.
Podkreślić należy, że art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych zawiera zakaz przyznania zatrudnionemu radcy prawnemu uposażenia niższego od przewidzianego na stanowisku głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska.
Stanowisko organu, iż sytuację skarżącego należy odnosić wyłącznie do stanowisk przewidzianych w jednostce wojskowej, w której pełnił służbę, a nie w odniesieniu do wszystkich stanowisk określonych w Siłach Zbrojnych jest błędne. Nie ma bowiem znaczenia prawnego, że stanowisko głównego specjalisty nie znajduje się w strukturze etatowej konkretnej jednostki wojskowej, istotne jest, że stanowisko takie istnieje w Siłach Zbrojnych (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1494/08).
Przyznanie radcy prawnemu pełniącemu zawodową służbę wojskową uposażenia niższego niż określone dla głównego specjalisty, stanowi zatem rażące naruszenia art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 132 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.