Uzasadnienie
Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej również ppsa, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.
Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Na mocy powołanego wyżej przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania, a zatem zarówno przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, jak i sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. W związku z tym, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie podlega ocenie z punktu widzenia spełnienia przesłanek określonych w ustawie i powinien zostać oddalony.
Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. a ppsa orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o ustanowienie radcy prawnego wskazać należy, iż zgodnie z art. 262 powołanej wyżej ustawy przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ppsa).
We wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje z żoną i małoletnim synem. Na dochód rodziny w wysokości 1.345 zł składa się renta wojskowa uzyskiwana przez skarżącego oraz zasiłek dla osób bezrobotnych otrzymywany przez żonę. Stan zadłużenia z tytułu opłat mieszkaniowych wynosi 1.750 zł a rata miesięcznej spłaty z tego tytułu - 200 zł. Podał, że wysokość czynszu i innych opłat związanych z eksploatacją mieszkania to kwota 700 zł, natomiast wydatki na leki dla żony to wynoszą około 150 zł.
Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, tj. uruchomienia postępowania przed sądem ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że aktualnie sytuacja materialna rodziny jest trudna. Dochód w przeliczeniu na jedną osobę w rodzinie wynosi bowiem 448,33. Wymieniona kwota, przy uwzględnieniu stałych miesięcznych wydatków, z pewnością nie wystarcza na zaspokojenie potrzeb rodziny. Skarżący wykazał, że nie dysponuje środkami pieniężnymi, które mógłby przeznaczyć na ustanowienie pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny.
Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 2 i pkt. 3 postanowienia.