Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor IAS" lub "organ"), działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz w związku z art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1947 ze zm. - dalej także: "ustawa o KAS"), po rozpatrzeniu wniosku L. K. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby na innym stanowisku - uchylił w/w decyzję z dnia [...] marca 2017 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. wydana została w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., działając na podstawie przepisów art. 162 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej w związku z art. 104 k.p.a., z dniem doręczenia przeniósł skarżącego L. K., młodszego eksperta służby celnej Izby Administracji Skarbowej w W. do pełnienia służby w Drugim Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających w Drugim Urzędzie Skarbowym W. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor IAS, powołując się na art. 162 ust. 2 cyt. ustawy o KAS, wskazał, że jeżeli wymagają tego potrzeby Krajowej Administracji Skarbowej, funkcjonariusza można przenieść na takie samo albo równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej Krajowej Administracji Skarbowej, w tej samej albo innej miejscowości.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący wniósł do Dyrektora IAS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją tego organu z dnia [...] marca 2017 r.
W uzasadnieniu wskazał, że zmianę pełnienia służby odbiera jako wysoce krzywdzącą, gdyż nie uwzględnia ona jego kwalifikacji, doświadczenia zawodowego oraz przebiegu dotychczasowej służby. Skarżący zarzucił, że Dyrektor IAS, wydając sporną decyzję z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby na innym stanowisku, całkowicie pominął kwestie związane z przebiegiem jego dotychczasowej służby, posiadanych przez skarżącego kwalifikacji oraz umiejętności, a także przebytych szkoleń i nabytej wiedzy zawodowej. Jednocześnie, skarżący zaznaczył, iż w Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających Drugiego Urzędu Skarbowego W., do którego został przeniesiony, przydzielono mu do wykonywania czynności związane ze zwrotem podatku od towarów i usług, co nie jest związane z jego wykształceniem, kwalifikacjami, odbytymi szkoleniami oraz czynnościami, które dotychczas wykonywał.
W związku z powyższym, skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nakazującej mu pełnienie obowiązków związanych z jego długoletnim doświadczeniem zawodowym, kwalifikacjami oraz wyksztalceniem w nowych strukturach celno-skarbowych.
W piśmie z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), złożył skarżącemu L. K. propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w W..
Powyższe pismo Dyrektora IAS zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] maja 2017 r.
Oświadczeniem z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący nie przyjął przedstawionej mu propozycji zatrudnienia określonej w piśmie Dyrektora IAS z dnia [...] maja 2017 r.
W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. wydaną w przedmiocie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby na innym stanowisku, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 276 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej - decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], uchylił w/w decyzję z dnia [...] marca 2017 r. w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] maja 2017 r. skarżący otrzymał propozycję pracy w Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających Drugiego Urzędu Skarbowego W. (propozycja z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]). Jednocześnie, Dyrektor IAS stwierdził, że z uwagi na fakt, iż skarżący przyjął powyższą propozycję, należy uznać, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji.
W piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...].
Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS, strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia, iż skarżący przyjął propozycję pracy w Drugim Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających w Drugim Urzędzie Skarbowym W., w sytuacji, gdy dnia [...] czerwca 2017r. złożył oświadczenie o nieprzyjęciu propozycji zatrudnienia, a ponadto w terminie wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...] maja 2017r. skarżącemu nie upłynął 14-dniowy termin na złożenie oświadczenia o przyjęciu bądź odmowie propozycji, albowiem termin ten de facto zaczął biec w dacie jej otrzymania, tj. [...] maja 2017 r.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że zaskarżona decyzja Dyrektora IAS jest rażąco wadliwa, albowiem wydając wspomnianą decyzję, organ w sposób rażąco mylny dokonał ustalenia stanu faktycznego. Skarżący wskazał bowiem, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. stwierdził, że skarżący przyjął otrzymaną w dniu [...] maja 2017 r. propozycję pracy określoną w piśmie Dyrektora IAS z dnia [...] maja 2017 r. i z tego względu postępowanie należało uznać za bezprzedmiotowe, co miałoby wynikać z powodu utraty przez skarżącego statusu funkcjonariusza wskutek tzw. "ucywilnienia". W tej sytuacji, skarżący zarzucił, że powyższe ustalenie organu było dokonane wadliwie i zupełnie bezpodstawnie, gdyż skarżący w dniu [...] maja 2017 nie złożył żadnego oświadczenia, a ustawowo miał czas 14 dni na wyrażenie swojego stanowiska w sprawie (na podstawie art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej). Skarżący zauważył, że w dniu [...] czerwca 2017r. złożył oświadczenie o nieprzyjęciu propozycji zatrudnienia określonej w piśmie Dyrektora IAS z dnia [...] maja 2017 r.
Skarżący, powołując się na naczelne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach, w tym na zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i dopełnioną postanowieniami art. 77 § 1 k.p.a. - stwierdził, że organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i w oparciu o ten materiał dokonać oceny, czy dana okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 80 k.p.a.).
W związku z powyższym, skarżący uznał, iż ustalenie przez organ, że skarżący przyjął w dniu [...] maja 2017 r. skierowaną do niego propozycję pracy, stanowiło oczywisty błąd w ustaleniach faktycznych, co świadczy o naruszeniu art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., a w efekcie do wydania w sprawie wadliwej decyzji.
Reasumując, skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja uchylającą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie przeniesienia skarżącego do pełnienia służby na stanowisku w Drugim Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających w Urzędzie Skarbowym W. o umarzająca postępowanie w pierwszej instancji - jest błędna i w konsekwencji wymaga uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., odnosząc się do zarzutów strony skarżącej - stwierdził na wstępie, że w niniejszej sprawie zaistniał z mocy prawa skutek określony w art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, zgodnie z którym w przypadku złożenia przez pracownika lub funkcjonariusza oświadczenia o odmowie przyjęcia propozycji nowych warunków odpowiednio zatrudnienia bądź pełnienia służby, następuje wygaśnięcie stosunku pracy pracownika bądź stosunku służbowego funkcjonariusza, w terminie 3 miesięcy po miesiącu złożenia tegoż oświadczenia, jednakże nie później niż z dniem [...] sierpnia 2017 r. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie skarżący oświadczeniem złożonym w dniu [...] czerwca 2017 r. odmówił przyjęcia przedstawionej mu w dniu [...] maja 2017 r. propozycji nowych warunków zatrudnienia w Drugim Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających w Drugim Urzędzie Skarbowym W.. W konsekwencji, jak stwierdził organ, stosunek służbowy skarżącego wygasł w dniu [...] sierpnia 2017 r.
Organ stwierdził, że niewątpliwie uznać należy, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. zawiera wadliwe ustalenie stanu faktycznego w zakresie uznania, iż skarżący L. K. przyjął w dniu [...] maja 2017 r. przedłożoną mu propozycję pracy. W tej sytuacji, organ zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż tak ustalony stan faktyczny stał się bezpośrednią podstawą wydania decyzji z dnia [...] maja 2017 r., która zawierała tym samym wadliwe rozstrzygnięcie w zakresie uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. i w zakresie umorzenia postępowania w pierwszej instancji.
W efekcie, Dyrektor IAS uznał za uzasadniony podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art.77 § 1 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie.
Niemniej, Dyrektor IAS stwierdził, że pomimo, iż uznaje zasadność podniesionych przez stronę zarzutów, nie zgadza się jednak ze sformułowanym przez skarżącego wnioskiem w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania jej do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.. Organ zwrócił bowiem uwagę, iż przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia jest przeniesienie funkcjonariusza do wskazanego miejsca pełnienia służby, a zatem - zdaniem organu - uznać należy, że niewątpliwie, z punktu widzenia podmiotowego, adresatem takiej decyzji może być jedynie osoba fizyczna pozostająca w stosunku służbowym. Tymczasem, jak zauważył organ, w przedmiotowej sprawie skarżący z dniem [...] sierpnia 2017 r. w sposób trwały utracił status funkcjonariusza, w związku z czym potencjalne orzeczenie uchylające zaskarżoną decyzję, skutkujące skierowaniem sprawy do rozpatrzenia przez organ, który wydał uchylone rozstrzygnięcie, będzie obarczone wadą niewykonalności w administracyjnym toku postępowania.
W konsekwencji, Dyrektor IAS uznał, iż w sprawie zaistnieje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, która uzasadnia umorzenie tegoż postępowania przez Sąd.
Organ, powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 487/07, a także w orzeczeniu z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1494/09 - stwierdził, że uwzględniając fakt, iż w wyniku ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. nie będzie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, z uwagi na utratę przez skarżącego statusu funkcjonariusza, a tym samym brak możliwości skierowania do niego decyzji w przedmiocie wyznaczenia miejsca pełnienia służby, zasadnym staje się skorzystanie przez Sąd z uprawnienia określonego w art. 145 § 3 p.p.s.a., tj. uchylenie zaskarżonej decyzji z jednoczesnym umorzeniem postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").
W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga L. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], uchylająca decyzję tego organu z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby na innym stanowisku i umarzająca jednocześnie postępowanie pierwszej instancji - narusza przepisy prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., z uwagi na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na rzekomą bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji spowodowaną przyjęciem w dniu [...] maja 2017 r. propozycji określającej warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w W. zawartej w piśmie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...].
Tym samym, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., wydając zaskarżoną decyzję administracyjną - dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
Zdaniem Sądu, naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związane z tym uchybieniem niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydanej w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej KAS.
Na wstępie, warto zauważyć, iż z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r., Dyrektor IAS wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy, przyjmując, że skarżący przyjął w dniu [...] maja 2017 r. wystosowaną do niego propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w W. zawartą w piśmie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...].
Tymczasem, z akt sprawy wynika wyraźnie, iż oświadczeniem z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący nie przyjął przedstawionej mu propozycji zatrudnienia określonej we wspomnianym wyżej piśmie Dyrektora IAS z dnia [...] maja 2017 r.
W konsekwencji, organ nieprawidłowo uznał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż z uwagi na fakt, iż skarżący przyjął powyższą propozycję, należy uznać, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji.
Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r., dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób niewłaściwy ustalił w uzasadnieniu tej decyzji stan faktyczny niniejszej sprawy.
Jednocześnie, przyjąć trzeba, że organ administracji publicznej, dopuszczając się tak jednoznacznie wadliwych ustaleń naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a.
Niemniej, niezależnie od powyższego istotnego uchybienia, skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż w konsekwencji złożenia przez skarżącego oświadczenia z dnia [...] czerwca 2017 r., w którym skarżący wyraźnie wskazał, że nie przyjął przedstawionej mu propozycji zatrudnienia określonej we wspomnianym wyżej piśmie Dyrektora IAS z dnia [...] maja 2017 r., zaszła sytuacja, o której mowa w przepisie art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku złożenia przez pracownika lub funkcjonariusza oświadczenia o odmowie przyjęcia propozycji nowych warunków odpowiednio zatrudnienia bądź pełnienia służby, następuje wygaśnięcie stosunku pracy pracownika bądź stosunku służbowego funkcjonariusza, w terminie 3 miesięcy po miesiącu złożenia tegoż oświadczenia, jednakże nie później niż z dniem [...] sierpnia 2017 r.
W tej sytuacji, zauważyć trzeba, że skoro w przedmiotowej sprawie skarżący oświadczeniem złożonym w dniu [...] czerwca 2017 r. odmówił przyjęcia przedstawionej mu w dniu [...] maja 2017 r. propozycji nowych warunków zatrudnienia w Drugim Referacie Czynności Analitycznych i Sprawdzających w Drugim Urzędzie Skarbowym W., jego stosunek służbowy wygasł w dniu [...] sierpnia 2017 r.
W związku z powyższym, uznać należy, że postępowanie administracyjne dotyczące przeniesienia skarżącego do pełnienia służby na innym stanowisku w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w W. stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zachodzi podstawa do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 145 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Otóż, zgodnie z przepisem art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy sąd, uchylając decyzję lub postanowienie w całości albo części (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), albo stwierdzając nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), stwierdzi dodatkowo występowanie podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego, zobowiązany jest do jednoczesnego umorzenia takiego postępowania administracyjnego.
Komentowany przepis jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu będzie więc zastępowało rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i będzie pełniło funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo).
Obligatoryjny charakter umorzenia postępowania administracyjnego przez sąd (w przypadku stwierdzenia podstawy do jego umorzenia) należy rozumieć jako nałożony na sąd administracyjny obowiązek zbadania występowania przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego w każdym przypadku, gdy sąd uchyli decyzję lub postanowienie w całości albo w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albo stwierdzi nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 1952/14).
Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa, bezprzedmiotowość oznacza, że nie występuje któryś z elementów materialnego stosunku prawnego, co powoduje niemożliwość wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (por. wyr. NSA z dnia 9 marca 2000 r., sygn. akt IV SA 12/98, niepubl.; podobnie: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1785/13). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki podmiotowej, jak i przedmiotowej w danym postępowaniu administracyjnym.
Sąd uznał, że skoro w konsekwencji złożenia przez skarżącego oświadczenia z dnia [...] czerwca 2017 r., w którym skarżący wyraźnie wskazał, że nie przyjął przedstawionej mu propozycji zatrudnienia określonej we wspomnianym wyżej piśmie Dyrektora IAS z dnia [...] maja 2017 r., zaszła sytuacja, o której mowa w przepisie art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej, to tym samym postępowanie administracyjne dotyczące przeniesienia skarżącego do pełnienia służby na innym stanowisku w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej w W. stało się bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
Zasądzając jednocześnie od organu na rzecz skarżącej spółki kwotę 497 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a.