Uzasadnienie
R. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zażalenia R. J. z dnia [...] czerwca 2015 r na bezczynność Prezydenta Miasta P. w zakresie załatwienia jego wniosku z dnia 1 czerwca 2015 r., w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej odnośnie podania statusu drogi położonej w obrębie [...] w P. przy ul. [...], położonej na działkach [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. LI z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - zwanej dalej Kpa.
Do wniosku skarżący dołączył złożony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać Uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II OZ 1321/11, postanowienie z 21 października 2010 r. sygn. akt II OZ 1053/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem Sąd zobligowany jest odmówić stronie przyznania prawa pomocy, gdy stan faktyczny i prawny sprawy nie pozostawia najmniejszych wątpliwości co do braku szans na uwzględnienie skargi.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z oczywistą bezzasadnością skargi, ponieważ skarga R. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego.
Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 Kpa. Jakkolwiek przepisy art. 37 kpa nie określają formy załatwienia przedmiotowego zażalenia przez organ administracji publicznej wyższego stopnia niemniej jednak zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażonym w doktrynie i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a. acontrario).
Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego., o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia NSA: z 27 kwietnia 2012 r. sygn. Łkt I OSK 872/12, z 26 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1680/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.aov.pl Powyższe okoliczności skutkują oczywistą bezzasadnością skargi, która podlega odrzuceniu. Natomiast oczywista bezzasadność skargi implikuje obowiązek odmowy przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.