Uzasadnienie
Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 i w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia T.S. pozwolenia na broń palną myśliwską w celach łowieckich wydano po wejściu w życie nowelizacji ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Powołując się na obecne brzmienie art. 101 § 3 k.p.a., które zostało wprowadzone przepisem art. 1 pkt 17 lit. b ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz.
18) organ stwierdził, że ustawodawca przewidział możliwość wniesienia samodzielnego środka zaskarżenia tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania i odmowę podjęcia zawieszonego postępowania, natomiast k.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania administracyjnego.
Zaznaczył, że T.S. niezadowolony z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie został pozbawiony możliwości jego kontroli, bowiem zgodnie z art. 142 k.p.a. strona może kwestionować takie rozstrzygnięcie w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji.
W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że zażalenie strony jest niedopuszczalne, bowiem dotyczy postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, a zatem postanowienia niewstrzymującego jego biegu.
Powyższa postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której T.S. wniósł o jego uchylenie oraz postanowienia organu I instancji, a także przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w S. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 101 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że niedopuszczalne jest zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, co w rezultacie uniemożliwiło pełną kontrolę zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Zaznaczył, że nie należy stosować automatu prawnego uniemożliwiającego stronie zweryfikowanie orzeczenia odmawiającego zawieszenia postępowania przez organ II instancji, tylko sprawę rozpatrywać indywidualnie. Szybkość merytorycznego rozpoznania sprawy nie może przemawiać na niekorzyść strony, gdyż celem takiego postępowania jest wydanie orzeczenia zgodnego z art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia T.S. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Stosownie do treści art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że katalog postanowień, na które może być wniesione zażalenie, jest zamknięty i organ orzekający w sprawie nie może go rozszerzać. Zażalenie zatem może być wnoszone wyłącznie na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jest to rozwiązanie procesowe odmienne niż w przypadku odwołania, które przysługuje od wszystkich decyzji wydanych w I instancji. W art. 142 k.p.a. ustawodawca przewidział, że postanowienia, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji.
Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w obecnym brzmieniu art. 101 § 3 k.p.a., po nowelizacji k.p.a. ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., należy rozumieć ten przepis tak, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wbrew twierdzeniu skarżącego za przedstawioną wykładnią przepisu art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również argument, że strona nie zostaje pozbawiona możliwości kontroli postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, czy też o jego podjęciu. Kwestie te można bowiem podnieść w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.), a kontrola sądu administracyjnego w razie wniesienia skargi obejmie w takiej sytuacji również wymienione, niezaskarżalne postanowienia, do czego upoważnia treść art. 135 P.p.s.a.
Skoro zatem przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, to zażalenie na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] maja 2015 r. odmawiające zawieszenia postępowania, jest niedopuszczalne i nie mogło być merytorycznie rozpoznane. Taka sytuacja obligowała organ odwoławczy do wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Organ nie dysponuje bowiem w tym względzie uznaniem administracyjnym. Zauważyć przy tym należy, że merytoryczne rozpoznanie przez organ odwoławczy niedopuszczalnego środka zaskarżenia stanowiłoby rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności wydanego w takim wypadku rozstrzygnięcia, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.