Uzasadnienie
Z. U. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1440/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z. U.. Odpis tego postanowienia, wraz z uzasadnieniem, został doręczony skarżącemu – Z. U. w dniu 21 marca 2013 r., wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o sposobie i trybie jego wniesienia.
Pismem z dnia 25 marca 2013 r. Z. U. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 175 § 1 powołanej ustawy, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie dotyczy sytuacji, kiedy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). W myśl zaś art. 178 powołanej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż pismo Z. U. z dnia 25 marca 2013 r., wobec jego treści, należy uznać za sporządzoną osobiście przez niego skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1440/10.
Skarga kasacyjna od ww. postanowienia, pomimo tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego, czyli obowiązku jej sporządzenia przez uprawnione osoby, wymienione w art. 175 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, została sporządzona przez Z. U. osobiście, co uchybia cytowanej wyżej regulacji, w konsekwencji czyniąc skargę kasacyjną niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r. o sygn. akt FSK 3/04, publ. M. Prawn. 2004/5/202).
Z tych względów, stosując art. 178 w związku z art. 175 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.