Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415), utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu w S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, którą orzeczono o utracie przez K. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 czerwca 2008 r. W uzasadnieniu podał, że skoro K. G. zaniedbał obowiązku wynikającego z postanowień art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – powiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy w S. w terminie 7 dni o przyczynach swego niestawiennictwa w tym Urzędzie, celem wykazania się gotowością do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia, to w związku z tym stracił on status osoby bezrobotnej i uprawnienia związane z posiadaniem takiego statusu. Z tych przyczyn Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Starosty Powiatu w S. o utracie przez K. G. statusu osoby bezrobotnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. G. niedokładnie formułuje swoje stanowisko, a sprowadza się ono do wyrażenia jego niezadowolenia z pozbawienia go własności budynków wraz z gruntami rolnymi i żądania ustalenia kto będzie płacił za niego składki ubezpieczenia emerytalnego i zdrowotnego za okres od 23 maja 2003 r. do 18 czerwca 2008 r. i za dalszy okres.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...], powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.
Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
Rozpatrując skargę K. G. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził aby organy podejmujące zaskarżone decyzje o utracie przez skarżącego z dniem 18 czerwca 2008 r. statusu osoby bezrobotnej, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną pozbawienia K. G. statusu osoby bezrobotnej stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415).
Z treści tego przepisu wynika, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.
Bezspornym jest w sprawie, że w dniu 28 marca 2008 r. podczas wizyty skarżącego w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. został on powiadomiony o konieczności stawienia się w tym Urzędzie ponownie w dniu 18 czerwca 2008 r.
Poza sporem pozostaje również, że skarżący w wyznaczonym terminie nie stawił się i nie powiadomił o uzasadnionych przyczynach swego niestawiennictwa. W skardze podał, że celowo nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., bo nie może być osobą bezrobotną.
Dlatego też nie można kwestionować zaskarżonej decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.
Podnoszone w skardze żądania skarżącego w zakresie opłacania składek ubezpieczenia emerytalnego i zdrowotnego, nie miały wpływu na wynik rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w kwestii pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej.