Uzasadnienie
M. M. przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy osób oczekujących na wynajem lokalu mieszkalnego.
W dniu 4 września 2013 r. M. M. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jednak wolą ustawodawcy wprowadzono do procedury sądowoadministracyjnej jeden, wyjątkowy przypadek, gdy, niezależnie od sytuacji majątkowej strony, prawo pomocy jej nie przysługuje. Mianowicie, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi (art. 247 ppsa).
Z kolei, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt I OZ 918/09, Lex 573308; z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt 788/09, Lex 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09. Lex 551912). Oczywistą bezzasadnością skargi w rozumieniu art. 247 ppsa jest również niedopuszczalność skargi
Taka też sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 w zw. z art. 52 § 4 ppsa, skargę na uchwałę organu samorządowego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla skutecznego wniesienia skargi na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego konieczne jest wcześniejsze wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa.
M. M. takiego wezwania do Zarządu [...] nie wystosowała. Oznacza to, że skarżąca nie dopełniła warunku formalnego, o jakim mowa w art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu na uchwałę jednostki samorządu terytorialnego. Powyższe uchybienie nie zamyka stronie drogi kontroli sądowej, gdyż po uprzednim wezwaniu Zarządu [...] do usunięcia naruszenia prawa, skarżąca ma możliwość ponownego złożenia skargi na przedmiotową uchwałę. Uchybienie to powoduje natomiast niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, a tym samym jej oczywistą bezzasadność.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.