Uzasadnienie
Wojewoda [...] działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 oraz ust. 4 pkt 2 w związku z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu N. z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] orzekającej o utracie przez pana Z. L. prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2001 na 90 dni.
W uzasadnieniu organ podniósł, iż Pan Z. L. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w dniu [...] stycznia 2001. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Starosta Powiatu N. uznał stronę z dniem [...].01.2001 r. za osobę bezrobotną odmawiając jednocześnie przyznania Mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2001 r. Zasiłek dla bezrobotnych został przyznany Panu L. od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] stycznia 2002 r. w wysokości [...] zł miesięcznie – decyzja Nr [...] z dnia [...] maja 2001. Zasiłek ten Pan L. utracił od dnia [...] czerwca 2001 r. na 90 dni na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie do Wojewody [...], który utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Decyzję Wojewody wyżej wymieniony zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA wyrokiem z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie o sygn. akt SA 2948/01 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku zarzucono organowi II instancji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nieuzasadnienie decyzji we właściwy sposób. Ponadto wskazane zostały rozbieżności między treścią oświadczenia bezrobotnego, a notatką służbową sporządzoną przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy odnośnie zdarzeń, które miały miejsce w dniu [...] maja 2001 r. Organ II instancji mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA skierował do PUP w N. pismo w celu wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Następnie Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] maja 2002 orzekającą o utrzymaniu decyzji Starosty Powiatu N. Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 w mocy. Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 Sygn. akt II SA 2406/02 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002.
Organ ponownie zweryfikował akta sprawy, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005, po czym stwierdził, iż stosownie do art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc 1 czerwca 2004 wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych
Na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, szkolenia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych.
Zgodnie zaś z art. 27 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1 spełniającemu warunki z art. 23 zasiłek przysługuje po okresie 90 dni w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2.
Organ lI instancji mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku WSA ponownie dokładnie zweryfikował stan faktyczny sprawy, zgodnie, z którym Panu L. PUP w dniu [...].05.2001 r. przedstawił ofertę pracy w [...]. Spotkanie z pracodawcą było wyznaczone na dzień [...].05.2001 r. w PUP. Pracodawca sporządził listę osób, które były na spotkaniu, na liście tej nie było nazwiska Pana L. Skarżący w dniu [...].05.2001 złożył w PUP wyjaśnienia dotyczące nierozliczenia się przez ww. w wyznaczonym przez PUP terminie z oferty pracy. Pan L. twierdził, że nie został pouczony o sposobie rozliczenia się z oferty pracy. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy uznał wskazane wyżej argumenty dotyczące braku pouczenia, co do sposobu rozliczenia się z oferty pracy za uzasadnione i odstąpił od zastosowania art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Ponadto, w związku z tym, iż oferta pracy przedstawiona Skarżącemu w dniu [...] maja 2001 r. nadal była aktualna, to na wyznaczonej wizycie w Urzędzie Pracy w dniu [...] czerwca 2001 r. ponownie wydano Panu L. skierowanie do pracy w firmie [...] w L., tym razem wyznaczając termin rozliczenia z ww. skierowania do dnia [...] czerwca 2001, w którym to dniu Pan Z. L. stawił się w Urzędzie Pracy osobiście i złożył pisemne oświadczenie dotyczące odmowy przyjęcia propozycji pracy na stanowisku [...]. Tym razem Skarżący nie odniósł się już do braku pouczenia, ale podniósł kwestie nieodpowiedniego zatrudnienia w stosunku do swoich kwalifikacji i doświadczenia. Organ przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wedle, którego ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiednim zatrudnieniu oznacza to zatrudnienie, do którego bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, jego stan zdrowia pozwala mu na wykonywanie tego zatrudnienia, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin.
Z akt sprawy wynika, iż strona posiada odpowiednie kwalifikacje do wykonywania pracy na stanowisku [...]. Ponadto Skarżący nie wykazał, iż stan jego zdrowia uniemożliwia wykonywanie ww. pracy. Należy również podkreślić, iż łączny czas dojazdu był krótszy niż 3 godziny. Wobec tego brak jest przesłanek, do tego aby uchylić zaskarżoną decyzję.
W dniu [...] lipca 2006 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan Z. L. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...], iż dokonał błędnych ustaleń, co do stanu faktycznego sprawy, nie zapoznał się rzetelnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co z kolei spowodowało, że uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ nie sprzeciwił się rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie zrealizował dyrektyw zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2406/02. Naruszając jednocześnie art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co z kolei spowodowało błędy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. We wskazanym wyroku Sad wyraźnie stwierdził, iż organ nie wyjaśnił różnicy pomiędzy treścią notatki służbowej (bez daty) sporządzonej przez [...], a treścią oświadczenia skarżącego z dnia [...] czerwca 2001 r. Niestety także nie uczyniono tego w zaskarżonej decyzji, bowiem sprowadza się ona do wskazania, że działania organu i instancji organ uznał za wiarygodne, a oświadczenia skarżącego nie. Organ nie wskazał jednak, dlaczego przyjął taką, a nie inną ocenę zdarzeń i na jakich dowodach oparł się w sprawie. Uzasadnienie sprowadza się w dużej mierze do opisu decyzji i wyroków sądów administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. oraz przytoczenia treści przepisów obowiązujących w tym zakresie. Tak skonstruowana treść uzasadnienia nie odpowiada wymogom zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 Kpa.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi