Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1516/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. Z, uchylił orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w części rozstrzygającej o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz odrzucił skargę w pozostałym zakresie.
W uzasadnieniu wyroku, w części odnoszącej się do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, Sąd wyjaśnił, że przy jego wydaniu brali udział dwaj członkowie Komisji, którzy winni być wyłączeni od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. W części dotyczącej odrzucenia skargi Sąd wskazał natomiast, że D. Z. zaskarżył w całości orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową, a na tą kategorię orzeczeń Komisji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2016 r. skarżący wystąpił do Sądu o uzupełnienie wskazanego wyżej wyroku, o stwierdzenie przez Sąd jawnych naruszeń prawa w trakcie wydania orzeczenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W., podtrzymanych przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...], i na tej podstawie uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zaskarżył orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w w całości, tylko i wyłącznie dlatego, iż orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nie składał skargi na określenie grupy inwalidztwa, ani na ustalenie związku schorzenia ze służbą wojskową. Zarzucił, że Sąd zupełnie nie odniósł się do jego skargi. Wniósł o uzupełnienie wyroku o stwierdzenie, że w orzeczeniu Rejonowej Wojskową Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] marca 2015 r. w pkt 11e bezprawnie wpisano: "badany jest zdolny do pracy", albowiem jest to, zdaniem skarżącego, rażące naruszenie prawa skutkujące wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem, mające wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie.
Ponadto wniósł o uzupełnienie wyroku, o stwierdzenie, że w pkt 8 tego orzeczenia zatytułowanego "Rozpoznanie", w części B. "Schorzenia współistniejące", w ppkt 9 bezprawnie wpisano: "symulacja objawów zaburzeń lękowo-depresyjnych w wywiadzie". W ocenie skarżącego jest to rażące naruszenie prawa skutkujące wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem, mające wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 157 § 1 P.p.s.a., tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż wydając wyrok Sąd orzekł o całości skargi. Ponadto Sąd nie był obowiązany do zamieszczenia w takim rozstrzygnięciu żadnego dodatkowego orzeczenia.
Sąd nie miał podstaw prawnych do zamieszczania w sentencji wyroku stwierdzeń wskazanych przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie wyroku, dotyczących konkretnych uchybień przepisom prawa jakich, jego zdaniem, dopuścił się organ w sprawie. W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie (w tym przypadku na orzeczenie) sąd stosuje art. 145 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Wskazanie, jakie konkretnie działania organu naruszały przepisy prawa, ma miejsce w uzasadnieniu wyroku, a nie w jego sentencji. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zaś dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli natomiast skarżący nie zgadza się z treścią uzasadnienia wyroku, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego mu od tego wyroku środka odwoławczego, tj. skargi kasacyjnej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 725).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.